ΑΡΘΡΟ | ΣΑΜΙΝΑ 13 χρόνια μετά

getImage

Άρθρο του Κ. Δραγάτη από την εφημερίδα «Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου» της 28|09|13
Σε αυτό το κείμενο δεν θα κατηγορήσουμε τους ιδιοκτήτες καραβιών, ούτε την κυβέρνηση που σχεδόν διαχρονικά στηρίζει με χίλιους δύο τρόπους τους εκάστοτε ιδιοκτήτες των καραβιών.
Αυτά είναι τα δεδομένα και αποτελούν βασικές αιτίες των κακοδαιμονιών μας σε πολλούς τομείς της δραστηριότητας στα νησιά (τουρισμός, ασφάλεια, οικονομία κλπ).
Όμως ο μήνας που πέρασε ο οποίος περιλάμβανε το ετήσιο μνημόσυνο για τα θύματα του τραγικού ναυαγίου μας δημιούργησε την ανάγκη να διατυπώσουμε απορίες…


Διερωτηθήκαμε με ποιο τρόπο ο κάθε αρμόδιος φορέας της Πάρου και της Αντιπάρου και εμείς όλοι ως άτομα, αποτίνουμε φόρο τιμής σε αυτά τα θύματα, εκτός από το θρησκευτικό σκέλος των μνημοσυνών.

Δεν μπορούμε να θυμηθούμε τι ακριβώς κάναμε και τι κάνουμε μέχρι σήμερα ως κοινωνία προκειμένου να καλλιεργήσουμε νοοτροπία συλλογικής αυτοπροστασίας και συγχρόνως να δείξουμε ότι μάθαμε το «μάθημα» μας από το ναυάγιο. Δηλαδή, αν είχαμε την ατυχία να συμβεί ένα παρόμοιο γεγονός – πράγμα που απευχόμαστε – άραγε θα ξέραμε τι έπρεπε να κάνουμε;

Ποιοι, τοπικά, θα έπρεπε να είχαν αναλάβει την πρωτοβουλία σταχυολόγησης ενός είδους συλλογικής εκπαίδευσης, ώστε, όταν ξανά μας βρει το κακό, να ξέρουμε πώς να αντιδράσουμε με μεθοδικότητα, με τάξη, χωρίς επικαλύψεις και με ταχύτητα;
Πάντως, όποιος και να είχε την ευθύνη, ο χρόνος που έχει παρέλθει καταδεικνύει ότι δεν την ανέλαβε. Όμως και εμείς οι πολίτες, ασκήσαμε μία τακτική αποσιώπησης, δηλαδή να απομακρυνθεί το «κακό» με τον καιρό, για να μην το θυμόμαστε.
Δεν ζητήσαμε από κανέναν υπεύθυνο να βρούμε με τοπικό διάλογο μία μέθοδο να τιμάμε τους νεκρούς μας όχι μόνο με το μνημόσυνο, αλλά και με την εκπαίδευση της τοπικής κοινωνίας στην οργανωμένη αντίδραση σε παρόμοια περιστατικά, μικρότερα ή μεγαλύτερα.

Η τάση τα άτομα μίας τοπικής κοινωνίας να θέλουν να ξεχνούν τις κακές στιγμές του μικρού τόπου, είναι ανθρώπινη. Όμως η τάση αρνητικών φυσικών φαινομένων ή μεγάλων ατυχημάτων να επαναλαμβάνονται κατά περιόδους, είναι ιστορικά αποδεδειγμένη.
Στην δικαιολογία ότι κανένα άλλο νησί δεν κάνει τίποτε περισσότερα από τα δύο δικά μας, η απάντησή είναι απλή: Κακώς κάνουν, αλλά αυτοί δεν είδαν τόσα πολλά θύματα, συγγενείς, φίλους, να κείτονται άδικα χωρίς επιστροφή.

Κ.Ν.ΔΡΑΓΑΤΗΣ

Advertisements