ΑΡΘΡΟ | Τι είδε ο Αμερικάνος…

20130621-203622.jpgΈΦΤΑΣΕ στην Πάρο στις 11 Σεπτέμβρη και έφυγε στις 23 του ίδιου μήνα. Μόνος του. Χωρίς τη σύζυγο.  Παιδί της ομογένειας των ΗΠΑ (δεύτερη γενιά), από το Σικάγο του Ιλλινόϊς. Ετών 55. Από μάνα παριανή και πατέρα τριπολιτσιώτη! Συγγενής εξ αγχιστείας κατά συνέπεια. Ξεριζώθηκε από την Ελλάδα το 1970, όντας έντεκα χρονών  μαζί με τους γονιούς του και τα αδέρφια του. Πριν από ενάμισι μήνα, είχε στείλει και την κόρη του στην Πάρο με μια φίλη της για δέκα μέρες…

Πάνω από 30 χρόνια μέσα στις επιχειρήσεις της μαζικής εστίασης και του Real Estate. Κλασσικά επιτυχημένος οικονομικά, όπως και η υπόλοιπη οικογένεια, μετρημένος και διορατικός, χωρίς να τον αγγίξει ο τυφώνας της κρίσης του 2008 των τιτλοποιημένων στεγαστικών δανείων και των δομημένων ομολόγων των καλόπαιδων της Leahman Brothers, τα οποία φιλοδώρησαν με πολλά εγκεφαλικά επεισόδια τη Wall Street και τις υπόλοιπες χώρες του πλανήτη. Στήριξε δύο φορές τον Ομπάμα, αλλά τώρα γέρνει ήδη προς τους Ρεπουμπλικάνους…

Είχε να έρθει 5 χρόνια. Κάθε φορά που έρχεται, προσπαθεί να κάνει τις συγκρίσεις προόδου με το παρελθόν. Έτσι και τώρα. Από τη δεύτερη κιόλας βραδιά, άρχισε να εντοπίζει βασικές, κατά την κρίση του, ελλείψεις εξυπηρέτησης. Service: η λέξη που τον εξιτάριζε όλες τις μέρες της παραμονής του στο νησί. Ξεκίνησε από την προσβλητική απροθυμία των υπαλλήλων του «Ελ. Βενιζέλος» να τον καθοδηγήσουν προς τα Gates των πτήσεων προς τα νησιά και έφτασε στην απολύτως καταθλιπτική εικόνα «υποδοχής» του Βελέντζειου Αεροδρομίου της Πάρου, χαρακτηρίζοντάς το με μια από τις συνηθισμένες λέξεις των νέγρικων γκέτο του Μπρόνξ… Ούτε που διανοήθηκε να πάρει καράβι βέβαια…

Η αρχική του αμηχανία, έδωσε τη θέση της στην ειρωνική σκωπτική διάθεση, όταν έμαθε ότι «το νέο αεροδρόμιο» δεν έχει από τώρα ακριβή ημερομηνία παράδοσης και για… ανεξήγητους λόγους, όταν και εάν γίνει,  δεν θα διαθέτει έναν τυπικό αεροδιάδρομο 2.000 μέτρων, ώστε να συγκαταλέγεται αξιοπρεπώς στα διεθνή αεροδρόμια σοβαρών τουριστικών προορισμών, χωρίς να μπαίνουν περιορισμοί στον τύπο αεροσκαφών των πτήσεων charters.

Ρώτησε να μάθει αν τώρα έρχονται μεγάλα κρουαζιερόπλοια. Η σκωπτική του διάθεση ανατροφοδοτήθηκε. Την επόμενη μέρα με ρώτησε τι είναι αυτό το κόκκινο σαπιοκάραβο στο λιμάνι. Του είπα ότι εδώ τα πράγματα είναι λίγο..mixed! Καύσιμα, αδρανή υλικά και επιβάτες είναι αχώριστοι! Επιβατικό και εμπορικό λιμάνι είναι σιαμαία αδερφάκια… «Ούτε στο Mexico δεν γίνονται αυτά ξάδερφε!» μου αντέτεινε.

Το ίδιο βράδυ, βρήκαμε να παρκάρουμε στο ύψος του Ταχυδρομείου και επιλέξαμε το αριστερό πεζοδρόμιο για να πάμε στην παραλιακή. Δυο δρασκελιές από το γνωστό Super Market, το «πελώριο» parking του οποίου δεν έμεινε ασχολίαστο και αφού κάναμε το αναγκαίο ζιγκ-ζαγκ για να βαδίσουμε στο απότομο στένεμα του πεζοδρομίου, λόγω των κάθετα παρκαρισμένων ενοικιαζόμενων αυτοκινήτων, βρεθήκαμε ανάμεσα σε δύο σειρές κάδων σκουπιδιών σε παράταξη και έπρεπε να περάσουμε ανάμεσα από την απίστευτη μπόχα, όντας πάνω στο πεζοδρόμιο. «Είναι άγημα απόδοσης τιμών για την παρουσία σου στο νησί» του είπα, για να τον ερεθίσω, αλλά αυτός ξέθαψε κάτι μισόλογα για την Ψωροκώσταινα που πάντα βρίσκεται μπροστά του όταν έρχεται στην Ελλάδα.

Κάποια στιγμή, μου είπε ότι το πρωί θέλει να κάνει δύο διαφορετικές τραπεζικές συναλλαγές. Δεν ήμουνα σίγουρος για το ωράριο των τραπεζών. Μου «επιτέθηκε» σαν να τον δάγκωσε σφήκα. «Λοιπόν ξάδερφε, δεν έχετε service!» Συνέχισε ακάθεκτος: «όταν κατέβηκα στο νησί, δεν με εφοδίασε κανείς με ένα συνοπτικό οδηγό για όλα όσα χρειάζεται ένας τουρίστας που μπορεί να έρχεται πρώτη φορά στο νησί». Του έδειξα κάποιους ντόπιους οδηγούς. «Δεν θέλω εγκυκλοπαίδεια!» μου είπε. «Θέλω έναν πολύ μικρό οδηγό τσέπης, που να έχει ΜΟΝΟ απόλυτα χρήσιμες πληροφορίες, όπως χάρτη του νησιού, ονόματα τραπεζών, ωράρια λειτουργίας & τηλέφωνά τους, θέσεις των ATM΄S, τηλέφωνα και χρεώσεις των ταξί, τηλέφωνα των γιατρών, τηλέφωνο της τοπικής Αστυνομίας και Ασθενοφόρου, δρομολόγια και τιμές πλοίων και πτήσεων, τηλέφωνα πρακτόρων και αεροδρομίου, τηλέφωνα αγορανομικού υπεύθυνου και υπηρεσιών του Δημαρχείου. Να διπλώνει στα τέσσερα και να μπαίνει στην κωλότσεπη ξάδερφε! Understand? There is no service!»

Και βέβαια,  δεν μπόρεσα να του εξηγήσω  λίγο αργότερα που επισκεφτήκαμε το «Μύλο» στο λιμάνι, και, ο κατά τα άλλα, χαλαρός και  συμπαθέστατος δημοτικός υπάλληλος μας εφοδίασε με άσχετα φυλλάδια από αυτό που ο «Αμερικάνος» είχε στο μυαλό του, γιατί ο Δήμος δεν είναι παρών στο «έμπα» λιμανιού & αεροδρομίου, με υπαλλήλους του να κάνουν αυτή τη «λάντζα»… Και μέσα σ΄ όλα τ΄ άλλα, αντί να μάθουμε το ωράριο των τραπεζών, μάθαμε ότι την επομένη έχει απεργία η ΓΣΕΕ με την ΑΔΕΔΥ! «Τι είναι το «adedi» ξάδερφε?»…

Ο Αμερικανός ξάδερφος, είναι ένας υπέροχος άνθρωπος με «χρυσή καρδιά», αγαπάει την Ελλάδα και φρόντισε τα παιδιά του να μιλάνε άπταιστα την ελληνική γλώσσα. Κουβαλάει κάθε φορά, τη νοοτροπία ενός «άλλου» κόσμου, που έχει κάνει βίωμα τον επαγγελματισμό και την επιχειρηματικότητα.

Υπό την έννοια αυτή, είχα το βασανιστικό καθήκον, να του εξηγώ «απολογούμενος» κάθε φορά, γιατί ας πούμε όταν στο Google «πατάς» Ελλάδα, βγαίνει πάντα η Μύκονος και η Σαντορίνη και ποτέ η Πάρος, γιατί η μπύρα-ποτήρι των 500 ml έχει στην πλατεία της Μαντώς 3,5 ευρώ με τέτοια κρίση, ενώ  στο Σικάγο έχει 2,5 δολάρια, γιατί στις ξαπλώστρες δεν έχουν μια παγοθήκη ώστε να δικαιολογούν στοιχειωδώς τις χρεώσεις τους, γιατί δεν βάζουν ποτέ ένα σουβέρ στο τραπέζι και σηκώνεσαι σαν κατουρημένος μετά όταν πίνεις οτιδήποτε κρύο, γιατί μια παλέτα με νερά μένει 22΄ λεπτά στον ήλιο έξω από μία κάβα, γιατί τα γκαρσόνια μαγαζιών στη Νάουσα δεν φοράνε μακριές ποδιές όταν καθαρίζουν το ψάρι του πελάτη πάνω από το κεφάλι του και ντύνονται όπως όταν οι αμερικάνοι πλένουν το αυτοκίνητό τους την Κυριακή το πρωί στο σπίτι, γιατί οι κάδοι σκουπιδιών βράδυ Σαββάτου στο ποτάμι της Νάουσας ήταν ξέχειλοι, γιατί ο ιδιοκτήτης γνωστού παραλιακού μαγαζιού στον συνήθως φουρτουνιασμένο κολπίσκο κοντά στην Παροικιά σερβίρει ημίγυμνος το φαγητό στους ξένους τουρίστες, γιατί υπάρχουν τόσα «Rent a Car» μέσα στο δρόμο…

Ο «Αμερικάνος», συνήθισε να αποστρέφεται την γραφειοκρατία. Έτσι, όταν κάποια στιγμή άκουσε από τον καλύτερο ίσως αρχιτέκτονα του νησιού, τις διαδικασίες έκδοσης πολεοδομικής άδειας, βύθισε στη λήθη την ιδέα οικοδόμησης εξοχικής κατοικίας στην Πάρο. Είμαι σίγουρος, ότι ακόμα προσπαθεί να τακτοποιήσει στο μυαλό του ορισμένα ακόμα «γιατί»: γιατί δεν υπάρχει παιδίατρος στο Κ.Υ, γιατί τα παιδιά δεν έχουν αποδυτήρια στο Γυμνάσιο & το Λύκειο, γιατί δεν τρώνε μέσα στο σχολείο και γιατί δεν έρχονται στο σπίτι διαβασμένα. Αυτό στο οποίο όμως φάνηκε «ανεπίδεκτος μαθήσεως», ήταν γιατί υπάρχουν φροντιστήρια…

Ανηφορίζοντας την παραμονή της αναχώρησής του προς το Καλάμι από τα Λιβάδια, με ρώτησε γιατί  δεν γκρεμίζουμε αυτούς τους στάβλους πίσω από τον ΝΟΠ, να γίνει ένας πολύ προσεγμένος χώρος ή parking και όλα τα «Rent a Car» να παραδίδουν εκεί στον πελάτη το αυτοκίνητο, ενώ λίγο πιο πάνω, με ρώτησε πόσο επιβαρύνομαι σε λάστιχα & αμορτισέρ από τον καρόδρομο μέχρι το σπίτι. Όταν με άκουσε να «στολίζω» δεόντως τον Δήμαρχο, με ρώτησε πως λέγεται: «Βλαχογιάννης λέγεται Πήτ…» «Και πόσα χρόνια είναι Δήμαρχος;» «Επτά χρόνια Πήτ. Αλλά η παράταξή του διοικεί 12 ολόκληρα χρόνια!» « Και γιατί τον ψηφίζετε ξάδερφε; Χάπια παίρνετε;» Ευτυχώς ο «Αμερικάνος» δεν γύρισε όλη την Πάρο…

Για επικοινωνία με τον Αντ. Δαβανέλο: achm62@otenet.gr