Απόφαση «θεμέλιο αλήθειας» κατά τραπεζών | Η Δικαιοειρηνοδίκης Πάρου

Είχαμε πολύ καιρό να γράψουμε μία μεγάλη καλή είδηση από την Πάρο

dikaiosini660

ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ απόφαση του Ειρηνοδικείου Πάρου βάζει τα πράγματα στη θέση τους όσον αφορά τη συμβολή των Τραπεζών στην υπερχρέωση των πολιτών και τις επιθετικές πρακτικές προώθησης των προϊόντων τους κατά το παρελθόν. Η Ειρηνοδίκης Πάρου κ. Καλλιόπη Ζορμπά στις 11 Ιουνίου 2013 δίκασε υπόθεση αντιπαράθεσης μεταξύ γνωστής τράπεζας και μίας νέας γυναίκας της Αντιπάρου. Η απόφαση της δικαστικού είδε το φως της δημοσιότητας τον Αύγουστο. Η ουσία του σκεπτικού της απόφασης εδράζεται με άρτιο τρόπο τόσο στους νόμους – όπως σχολιάζουν έγκυροι νομικοί κύκλοι – αλλά το σπουδαιότερο είναι ότι είναι η πρώτη απόφαση που εδράζεται τόσο γερά στην «βασική λογική» την οποία ελάχιστοι δικαστές έχουν τολμήσει τα τελευταία χρόνια να «διδάξουν» με τις αποφάσεις τους, ως οφείλουν.
Την υπόθεση της Αντιπάρου τη χειρίστηκε ο δικηγόρος Αθηνών Δημήτρης Αναστασόπουλος.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι η καρδιά της επιχειρηματολογίας της Κ. Ζορμπά:

Επιτέλους λογική!

«Οι τράπεζες δεν είναι άμοιρες ευθυνών […] η εν λόγω πιστώτρια, θα μπορούσε να αρνηθεί τη δανειοδότηση της αιτούσας εφόσον διαπίστωνε ότι ήταν μειωμένης πιστοληπτικής ικανότητας […] αντιθέτως […] δόθηκε στην αιτούσα το ως άνω στεγαστικό δάνειο, εκ 250.000 ελβετικών φράγκων αποβλέποντας στα πρόσκαιρα οφέλη από αυτήν και συντελώντας έτσι στην υπερχρέωση της».

Με λίγα λόγια, η δικαστικός αναγνωρίζει ότι μία τράπεζα έχει ευθύνη για το που θα δώσει τα χρήματα και όταν συμβαίνει για αντικειμενικούς λόγους ο δανειζόμενος να μην μπορεί να ανταπεξέλθει στην αποπληρωμή, η τράπεζα πρέπει να αναλαμβάνει τις ευθύνες της. Άλλωστε, η τράπεζα διαθέτει τους ειδικούς που έχουν ή θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα – εξετάζοντας τα μακροοικονομικά στοιχεία – να εκτιμήσουν τις δυνατότητες του δανειολήπτη.
Όμως, η απόφαση της Κ. Ζορμπά εξειδικεύει αναλύοντας τη σκοπιμότητα της επισφαλούς δανειοδότησης. Η τράπεζα ήθελε να προσκομίσει τα «πρόσκαιρα οφέλη», τόκους, τζίρους συναλλαγών που να ανεβάζουν την υπεραξία της κλπ.

Οι λεπτομέρειες

Ειδικότερα, η αιτούσα είναι κάτοικος Αντιπάρου με μηνιαίο μισθό 460 ευρώ περίπου. Η οφειλή της ανέρχεται στο ποσό των 273.869,23 ευρώ και έχει στην κυριότητά της διώροφη κατοικία που αποτελείται από ισόγειο επιφανείας 99,96 τ.μ., πρώτο όροφο επιφανείας 97,44 τ.μ. και υπόγειο (αποθήκη) 122,36 τ.μ., σε οικόπεδο έκτασης 704,60 τ.μ., που βρίσκεται στην Αντίπαρο. Περαιτέρω η αιτούσα είναι άγαμη και λόγω της εργασίας της, διαμένει φιλοξενούμενη στην Αθήνα, το δε εισόδημά της που ανέρχεται στο ποσό των 460 ευρώ μηνιαίως μόλις που επαρκεί για την διαβίωσή της, με αποτέλεσμα να περιέλθει σε μόνιμη και διαρκή αδυναμία πληρωμής των ληξιπρόθεσμων χρεών της.

Το Δικαστήριο έκρινε πως: «αδυναμία  συνιστά όχι απαραίτητα κάποιο έκτακτο γεγονός όπως π.χ. πρόβλημα υγείας, αλλά και άλλοι παράγοντες, όπως αστοχία σχετικά με τις οικονομικές δυνατότητες του δανειολήπτη, ατυχείς προγραμματισμοί, επιθετικές πρακτικές προώθησης των πιστώσεων, εισοδηματική στενότητα, υψηλά επιτόκια κλπ. Η αδυναμία της αιτούσας στη συγκεκριμένη περίπτωση, κρίνεται μόνιμη λαμβανομένης υπόψη της οικονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα, του υψηλού ποσοστού ανεργίας των πολιτών, του χαμηλού ύψους των μηνιαίων αποδοχών των εργαζόμενων. Γεγονότων γνωστών σε όλους, που λαμβάνονται υπόψη αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο κατ΄ εφαρμογή του άρθρου 336 Κ.Πολ.Δ.».

Η ένσταση της τράπεζας περί δόλιας περιέλευσης της αιτούσας σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής των οφειλών της, η οποία θεμελιώνεται στη μεγάλη δυσαναλογία μεταξύ των υποχρεώσεων που αναλάμβανε και των εισοδημάτων της απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμη, διότι ο δόλος πρέπει να αναφέρεται στο χρονικό σημείο μετά την ανάληψη του χρέους και όχι στο χρόνο σύναψης της δανειακής σύμβασης.
«Εκτός αυτού, μόνο οι πιστωτές βαρύνονται με την απόδειξη του ισχυρισμού αυτού και στη συγκεκριμένη περίπτωση η καθ΄ ης, δεν προσκόμισε κανένα σχετικό αποδεικτικό στοιχείο. Επιπλέον ο δανειολήπτης, ο οποίος αιτείται τη λήψη δανείου, δεν έχει τη δυνατότητα να υποχρεώσει τον πιστωτή να αποδεχθεί την πρότασή του.

Η ευθύνη των τραπεζών
λέξη – λέξη

Το σημείο όμως του κειμένου της δικαστικού της Πάρου που «κόβει» τη συνηθισμένη αιτιολόγηση των νομικών της κάθε τράπεζας είναι αυτό που αναλύει την υποκρισία που προβάλλουν τώρα που θέλουν να κατασχέσουν:
«Ιδιαίτερα, τα πιστωτικά ιδρύματα έχουν τη δυνατότητα – εκτός από την έρευνα των οικονομικών των οικονομικών στοιχείων του αιτουμένου του δάνειο (μέσω εκκαθαριστικών, φορολογικών δηλώσεων και βεβαιώσεις αποδοχών) – να διαπιστώσουν αν υπάρχουν άλλες δανειακές υποχρεώσεις του σε άλλα πιστωτικά ιδρύματα ή την εν γένει οικονομική του συμπεριφορά (ύπαρξη ακάλυπτων επιταγών) μέσω του διατραπεζικού συστήματος «Τειρεσίας» και αναλαμβάνουν την ευθύνη της χορήγησης ή μη των δανείων που τους ζητούνται. Έτσι, η εν λόγω πιστώτρια, θα μπορούσε να αρνηθεί τη δανειοδότηση της αιτούσας, εφόσον διαπίστωνε ότι ήταν μειωμένης πιστοληπτικής ικανότητας και δε θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις δανειακές υποχρεώσεις της. Δολιότητα θα μπορούσε να υπάρξει μόνο αν ο δανειολήπτης εξαπάτησε τους υπαλλήλους της Τράπεζας, προσκομίζοντας πλαστά στοιχεία ή αποκρύπτοντας υποχρεώσεις του που για οποιοδήποτε λόγο δεν έχουν καταχωρηθεί στις βάσεις δεδομένων που αξιοποιούν οι τράπεζες για την οικονομική συμπεριφορά των υποψήφιων πελατών τους, περιστατικά που δε συντρέχουν στη συγκεκριμένη.

Παράλληλα, οι τράπεζες δεν είναι άμοιρες ευθυνών, αφού στα πλαίσια της επιθετικής πρακτική προώθησης πιστώσεων των τραπεζών και του μεταξύ τους ανταγωνισμού που κυριάρχησε κατά τα τελευταία χρόνια στο τραπεζικό σύστημα της Ελλάδας, δόθηκε στην αιτούσα το ως άνω στεγαστικό δάνειο, εκ 250.000 ελβετικών φράγκων αποβλέποντας στα πρόσκαιρα οφέλη από αυτήν και συντελώντας έτσι στην υπερχρέωση της. Επιπλέον ο δανειολήπτης δεν έχει καμία εξουσία διαμόρφωσης ή τροποποίησης των όρων των δανειακών συμβάσεων που συνάπτονται με τις τράπεζες αφού πρόκειται για συμβάσεις προσχωρήσεως, σε εκτέλεση των οποίων αυτές (τράπεζες) – αφού εκτιμούσαν ορισμένες παραμέτρους στο πρόσωπο του δανειολήπτη και βαθμολογούσαν την πιστοληπτική τους ικανότητα, – χορηγούσαν το τραπεζικό προϊόν. Εντούτοις, με επίκληση της ίδιας σύμβασης, σήμερα οι Τράπεζες μεταστρέφουν την άποψη τους και προβάλλουν – αβάσιμα όμως – δολιότητα του δανειολήπτη».

Η απόφαση

Με βάση τα προελεχθέντα, το Δικαστήριο έκρινε ότι συντρέχουν στο πρόσωπο της αιτούσας οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή της στη ρύθμιση του νόμου 3869/2010. Ως εκ τούτου όρισε μηδενικές καταβολές έως την έκδοση οριστικής απόφασης και νέα δικάσιμο για επαναπροσδιορισμό τυχόν μηνιαίων καταβολών την 10η Νοεμβρίου 2014.
Με λίγα λόγια, η δανειολήπτρια δεν θα καταβάλει τίποτε στην τράπεζα μέχρι να εκτιμήσει το δικαστήριο ότι οι οικονομικές της απολαβές ή η γενικότερη οικονομική κατάσταση στην αγορά της δίνουν τη δυνατότητα να αποπληρώσει τμηματικά μέρος ή το σύνολο του δανείου.
Η συγκεκριμένη απόφαση, αν και δεν είναι η μοναδική από Ελληνικά δικαστήρια που δικαιώνει δανειολήπτες, είναι σχεδόν μοναδική στο είδος της τεκμηρίωσης.
Υπάρχει και δικαιοσύνη εντός κρίσης. Τελευταία, την συναντήσαμε στην Πάρο. Να μία πολύ καλή είδηση λοιπόν.

Κ.Ν.ΔΡΑΓΑΤΗΣ
Πληροφορίες από: LAWNET

20130924-174525.jpg