Διαρκείς εφημερίες θυροκολλήσεων…

20130621-203622.jpg

Άρθρο του Αντώνη Δαβανέλου από την εφημερίδα «Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου» της 15|06|13

ΝΑ αναπέµψεις νοµοσχέδια και πράξεις νοµοθετικού περιεχοµένου δεν µπορείς, να µην τα υπογράψεις δεν µπορείς… Τελικά ΤΙ ακριβώς µπορείς να κάνεις σεβάσµιε γέροντα ή – επί το «θεσµικότερον» – Αξιότιµε Κύριε Πρόεδρε της ελληνικής Δηµοκρατίας; Μήπως µόνο αυτό που πραγµατικά θέλεις να κάνεις; Δηλαδή θυροκολλητής διαταγµάτων – κατά την εύστοχη, καυστικότατη και κατά πρόσωπο δήλωση Τσίπρα – και επί της ουσίας, τροχονόµος που βλέπει τα τρένα να περνούν;

Και επειδή όσοι της γενιάς µου έτυχε να …



… περάσουµε από τα έδρανα της Νοµικής της Αθήνας, θυµόµαστε τον µακαρίτη τον Αριστόβουλο Μάνεση – το φωτεινότερο ίσως µυαλό του Συνταγµατικού Δικαίου της µεταπολεµικής Ελλάδας, να µας εµπνέει διδακτικά πίστη όχι στο Σύνταγµα απλά, αλλά ουσιαστική ερευνητική διάθεση και συνείδηση του τι σηµαίνει πολιτικά τήρηση της αστικής συνταγµατικής νοµιµότητας, σίγουρα αισθανόµαστε σήµερα άπειρη θλίψη από την εξευτελιστική αποµυθοποίηση κάθε έννοιας Δικαίου και θεσµικής θωράκισης αυτής της δεινοπαθούσας – ναι, έστω αστικής – τριανταοκτάχρονης Δηµοκρατίας από την πτώση της φασιστικής Χούντας µέχρι και σήµερα.

Και µπορεί οι έχοντες έστω και στοιχειώδη τυπική νοµική γνώση µε παράλληλη αυξηµένη πολιτική συνείδηση, να έχουν καταλάβει πλέον ότι τα περισσότερα από όσα συµβαίνουν σε διεθνές επίπεδο επί παραδείγµατι, κουρελιάζουν συστηµατικά το Διεθνές Δίκαιο ή ότι όλα όσα συµβαίνουν σήµερα στην Ελλάδα, σε επίπεδο εργατικών κατακτήσεων και δικαιωµάτων, στέλνουν στον σκουπιδοτενεκέ αυτά που διδάσκουν οι εργατολόγοι στα πανεπιστήµια. Μέχρι πριν κάµποσο καιρό επίσης, κάποιοι γνωρίζαµε ότι αυτό το κείµενο που ονοµάζεται Σύνταγµα, ασφαλώς και αποτελεί συµπύκνωση των ταξικών και πολιτικών συσχετισµών σε κοινωνικό επίπεδο. Κρατιόντουσαν όµως έστω κάποια προσχήµατα!

Έχουν απόλυτο δίκιο όσοι ανησυχούν βάσιµα για τα πολιτικά και ιδεολογικά απότοκα που θα προκύψουν από την προϊούσα θεσµική απαξίωση και καταρράκωση της χώρας. Εκείνο όµως που είναι σχεδόν ανατριχιαστικό, είναι ότι έχει τεθεί σε πλήρη κίνηση ένα σύνολο επιταχυντών κατάλυσης της δηµοκρατικής νοµιµότητας µε βασικό κέντρο την κυβέρνηση.

Δεν πρόκειται απλά για αυταρχικό κατήφορο, ως σπασµωδικό αυτοαµυντικό τρόπο υπεράσπισης επιλογών που αποτυγχάνουν να συνοδευτούν από λαϊκό έρεισµα. Πρόκειται για συνειδητές επιλογές, οι οποίες, εκτός του ότι ρίχνουν κάθε τόσο το γάντι στην κοινωνία, την ίδια στιγµή εισάγουν και έναν καινοφανή αλλά σαφή τρόπο πολιτικής τους νοµιµοποίησης, ο οποίος στην περίπτωση της ΕΡΤ, φαίνεται να ξεπέρασε και τα πρόθυµα αντανακλαστικά στήριξης των κυβερνητικών εταίρων. Και αυτή η νοµιµοποίηση ανιχνεύεται να στοχεύει πλέον µέσα από το δόγµα «Νόµος και Τάξη», στο ακροατήριο της Χρυσής Αυγής…

Το φασιστικό κλείσιµο της δηµόσιας ραδιοτηλεόρασης, θέτει πρωτίστως θέµα Δηµοκρατίας. Όχι µόνο στη σηµειολογία της κίνησης. Αλλά και στην πολιτική της µεθόδευση: αλλεπάλληλες διαψεύσεις µε το που «σκάει» λίγο καιρό πριν η είδηση, µονοκοµµατική λήψη της ευθύνης ακόµα και στα πλαίσια της συγκυβέρνησης, παραγκωνισµός του κοινοβουλίου, ωµή καταπάτηση του άρθρου 44 του Συντάγµατος, Πράξη Νοµοθετικού Περιεχοµένου, κάθοδος των ΜΑΤ για εφαρµογή της απόφασης…

Μόνο από πολιτική αφέλεια θα αποζητούσε κάποιος να αντιµετωπιστούν αυτά τα αµιγώς πολιτικά ζητήµατα µέσα από ένα πλαίσιο νοµικών πρωτοβουλιών που θα σχηµατοποιούνται στο πρόσωπο του Προέδρου της Δηµοκρατίας, του Συµβουλίου της Επικρατείας ή θεσµικών οργάνων της Ε.Ε κ.τ.λ. Όµως, έχει πλέον καταστεί προφανές, ότι αυτή η χώρα δεν µπορεί να κυβερνιέται µε Πράξεις Νοµοθετικού Περιεχοµένου.

Και εάν µέχρι τώρα στις δέκα οκτώ(!) τέτοιες Πράξεις που έχει υπογράψει, αν δεν κάνω λάθος, ο Παπούλιας, έχουν όντως συντρέξει οι περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας και… απρόβλεπτης(!) ανάγκης που ορίζει το ρηµαδοκείµενο του Συντάγµατος, στη δέκατη ένατη που του έφεραν για υπογραφή, γνωρίζει και ο ίδιος καλύτερα από όλους, ότι δεν έκανε τον στοιχειώδη έλεγχο «τυπικής συνταγµατικότητας», αφού η Πράξη έφερε µόνον µέρος των απαιτούµενων υπουργικών υπογραφών, κάτι που υποδήλωνε αµέσως και απώλεια της «δεδηλωµένης» πλειοψηφίας της κυβέρνησης. Καταπάτησε τον όρκο του δηλαδή, αφού έχει οριστεί «να φυλάσσει το Σύνταγµα και τους Νόµους».

Κατά συνέπεια, αφού η τελευταία τυπική θεσµική µορφή θωράκισης της Δηµοκρατίας, επέλεξε τον ρόλο του διαρκούς αβανταδόρου κυβερνητικών επιλογών που στρέφονται ευθέως κατά της δηµοκρατικής και συνταγµατικής νοµιµότητας της χώρας και των λαϊκών συµφερόντων, είναι η ώρα να πάρει στα χέρια του την υπόθεση της υπεράσπισης της Δηµοκρατίας, ο φορέας που ορίζεται στο ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγµατος. Και αυτό φαίνεται ότι θα γίνει λίαν συντόµως…