Εθελοντισμός: κάποιες αναγκαίες & οριστικές διευκρινίσεις…

20130621-203622.jpg

Άρθρο του Αντώνη Δαβανέλου από την εφημερίδα «Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου της 08|06|13

Σε κάποιους συµπολίτες µου, οφείλω αυτές τις διευκρινίσεις, αφού έχω γίνει δέκτης ενός διάσπαρτου προβληµατισµού που κατατίθεται σχετικά µε το θέµα του Εθελοντισµού και ο οποίος σχετίζεται άµεσα µε τις προσπάθειες που καταβάλλονται από τοπικούς και µη φορείς και πρόσωπα, για την αντιµετώπιση στοιχειωδών βιοτικών αναγκών συνανθρώπων µας και όχι µόνο. Η περίπτωση κάλυψης των ελλείψεων του Κέντρου Υγείας Πάρου σε φαρµακευτικό και υποστηρικτικό εξοπλισµό είναι ενδεικτική. Θα επαναδιατυπώσω …

… καθαρότερα, όσα είχα δηµόσια εκθέσει µε αφορµή τη διεξαγωγή του Συνεδρίου «Η Ελλάδα µπορεί!» πέρυσι το καλοκαίρι στις Λεύκες της Πάρου.
Υπάρχει – σχηµατικά µιλώντας – µια διπλή «ανάγνωση» της αντίληψης και της συνακόλουθης πρακτικής του Εθελοντισµού: ο πραγµατικός και «ακίνδυνος» εθελοντισµός και ο «ύποπτος» και δυνητικά επικίνδυνος εθελοντισµός. Εξηγούµαι:
Ο εθελοντισµός λειτουργεί πάντοτε συµπληρωµατικά, σε κάτι που ήδη κινείται ορθολογικά και είναι συλλογική ένδειξη κοινωνικής συνοχής, σε κοινωνίες όµως µε διακριτό και στέρεο ιστό. Δεν είναι υπόθεση ξεκοµµένα ατοµική. Δεν είναι υπόθεση «ευεργεσίας». Και µπορεί βεβαίως ακόµη και να διδάσκεται στα θρανία, σε κοινωνίες που το Κράτος σέβεται τον πολίτη!
Μια δασοπυρόσβεση, απαιτεί πάνω απ΄ όλα καλά εκπαιδευµένους, καλά αµειβόµενους και επαρκείς αριθµητικά, σταθερά εργαζόµενους στην Πυροσβεστική Υπηρεσία. Η κοινωνία, µέσω της εθελοντικής της ανταπόκρισης σε µια προσπάθεια που το Κράτος οργανωµένα και αδιάλειπτα καταβάλλει, έρχεται να συµβάλει µε ανταποδοτικό τρόπο, όταν τα µεγέθη του προβλήµατος ξεπερνούν, συγκυριακά, τις κρατικές πρόνοιες και δυνατότητες.
Έχω ξαναπεί συµβολικά, ότι ποσώς µε ενδιαφέρει π.χ., πόσους εθελοντές δασοπυροσβέστες έχει το Βέλγιο! Με ενδιαφέρει αν αυτοί οι εθελοντές είναι πρωτίστως εργαζόµενοι ή άνεργοι… Γνωρίζουµε επίσης πολύ καλά, το χορό δισεκατοµµυρίων ευρώ που καρπώθηκε µια δράκα διαπλεκόµενων µεγαλοσυµφερόντων στη χώρα, καπηλευόµενοι την έννοια του εθελοντισµού στους Ολυµπιακούς Αγώνες της Αθήνας του 2004… Αυτά τα δεκάδες δισεκατοµµύρια και πολλά περισσότερα ακόµη, καλείται σήµερα ο έλληνας εργαζόµενος να καλύψει ως «έλλειµµα», εκχωρώντας εθνική κυριαρχία και εργασιακές κατακτήσεις, µε µαζική ανεργία και µετανάστευση και ολοκληρωτική απόσυρση του Κράτους από τον κοινωνικό του ρόλο.
Όσοι επικαλούνται τον εθελοντισµό σήµερα ως ύστατη λύση πριν την οριστική διάλυση του κοινωνικού ιστού, έχουν όντως έναν πρόσθετο λόγο να το κάνουν εκτός από τα παραπάνω που ανέφερα, ιδίως στο σκηνικό φόντο αυτής της κολοσσιαίας ανθρωπιστικής κρίσης που διανύουµε. Δεν µπορεί όµως αυτό να αποτελέσει πανάκεια και κυρίως, έχει σηµασία ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΔΙΑΤΥΠΩΝΕΙ. Δεν µπορεί το «προσωρινό» να καθίσταται µόνιµο. Δεν µπορεί ένα κυρίαρχο µέχρι σήµερα πολιτικό σύστηµα, που λειτούργησε ως θύτης, να απευθύνεται υποκριτικά στα φιλάνθρωπα αισθήµατα του θύµατος. Δεν επιτρέπεται πλέον, κανένας πολίτης να µπλέκεται στο δίχτυ της πολιτικής αφέλειας που του πετάνε, στο όνοµα µιας προσπάθειας που υποτίθεται πρέπει να καταβληθεί από όλους, λόγω µιας σχέσης συνενοχής που, µε επιτηδευµένο τρόπο, φιλοδωρούν ΟΛΟΚΛΗΡΗ την κοινωνία.
Όσοι δεν καταλαβαίνουν ότι η γρήγορη και βίαιη απόσυρση του Κράτους από τις υποχρεώσεις του, δεν είναι απότοκο της κρίσης, αλλά µεθοδευµένη και στοχευµένη διαδικασία παράδοσης των κοινωνικών αγαθών στο έλεος της Αγοράς, θα ξυπνήσουν σύντοµα κάποια µέρα και θα έρθουν αντιµέτωποι µε εφιαλτικές εικόνες κοινωνικής αποσύνθεσης που θα τους περιέχουν µε οργανικό τρόπο…
Ο Εθελοντισµός κατά συνέπεια, ως συλλογική εκδήλωση Αλληλεγγύης µιας κοινωνίας που θέλει να ζήσει, δεν µπορεί να βάζει τον πήχη εκεί που τον βάζουν οι εκκλήσεις προς τους «πλουσίους συνανθρώπους µας» και προς τις ελεήµονες διαθέσεις των οργανωµένων παραγόντων της Αγοράς, αλλά εκεί που πραγµατικά τον θέτει η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η απόφαση µιας κοινωνίας να διεκδικήσει αγωνιστικά αυτά που τις έχουν αφαιρεθεί, για να δοθούν µε «το έτσι θέλω» σε εκείνους που τώρα παρουσιάζονται µε το προσωπείο του φιλάνθρωπου και µε τα βαρύγδουπα επικοινωνιακά σλόγκαν περί «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης» και τα ρέστα.
Αλήθεια, όταν οι έλληνες εφοπλιστές απολαµβάνουν 56 φοροαπαλλαγές στη σειρά, µε τι ισοδυναµεί άραγε αυτό σε υποχρέωση παροχής ανθρωπιστικής αλληλεγγύης προς τους αναξιοπαθούντες ιθαγενείς ανά την επικράτεια;….