Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Πανελλαδικές Εξετάσεις

 

davanelosΆρθρο του Αντώνη Δαβανέλου από την εφημερίδα «Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου» της 01|06|13

MΟΛΙΣ προχθές, στις 30 Μαϊου, ο αρµόδιος τοµεάρχης της Αξιωµατικής Αντιπολίτευσης για θέµατα Παιδείας κ. Τάσος Κουράκης, επαναδιατύπωσε στον REAL FM (¹), την άποψη του κόµµατός του για την κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων ως τρόπου εισαγωγής των υποψηφίων στα ΑΕΙ & ΤΕΙ της χώρας.  Μάλιστα, για την ακρίβεια, είπε «σκεφτόµαστε να καταργήσουµε κατ΄ αρχήν τις πανελλαδικές εξετάσεις. Από εκεί και πέρα, χρειάζεται µια συνολική αναδιάρθρωση του χώρου της τριτοβάθµιας εκπαίδευσης, όπου τα ΤΕΙ και τα Πανεπιστήµια, θα υπάγονται σε µια ενιαία διαδικασία, µε έναν ορισµένο τρόπο και όχι αυτή η διάκριση που αυτή τη στιγµή είναι σε βάρος των ΤΕΙ».

Μέχρις εδώ καλά. Κάλλιστα, θα έλεγα! Η θέση αυτή αποτελούσε ιστορικά, για όλο σχεδόν το φάσµα των δυνάµεων της Αριστεράς, ένα χιλιοδιατυπωµένο προγραµµατικό στόχο, ο οποίος  βρισκόταν στον …

.. αντίποδα της εφαρµοζόµενης επί δεκαετίες πολιτικής των κοµµάτων του πάλαι ποτέ δικοµµατισµού, από την Μεταπολίτευση µέχρι και σήµερα.

Η ελκυστικότητα και ο προφανής δηµοφιλής χαρακτήρας αυτής της θέσης, οφείλεται στις πρωτοφανείς – για τα ευρωπαϊκά δεδοµένα  – παραµορφώσεις και ανορθολογικές συνέπειες που έχει επιφέρει το ισχύον σύστηµα επιλογής υποψηφίων, το οποίο πλέον ισοδυναµεί µε ένα διαρκές εκτροφείο της παραπαιδείας, µετατροπής του Λυκείου σε µόνιµο εξεταστικό κέντρο, ανισότητας στις παρεχόµενες δυνατότητες προετοιµασίας ειδικά στα παιδιά της Περιφέρειας και εγκληµατικής αλλοίωσης του γνωστικού χαρακτήρα της Δ/θµιας Εκπ/σης ως φορέα παροχής Γενικής Παιδείας.

Και βέβαια, οποιοσδήποτε καλόπιστος πολίτης, θα µπορούσε να κατανοήσει ότι σε µια ολιγόλεπτη ραδιοφωνική συνέντευξη, δεν µπορεί να γίνει συνολική παρουσίαση των προτάσεων ενός κόµµατος και µάλιστα σε ένα τόσο πολυεπίπεδο θέµα. Όµως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αργήσει. Και έχει αργήσει ανεπίτρεπτα! Και επειδή ούτε ο χώρος µια επιφυλλίδας προσφέρεται για περαιτέρω ανάλυση του θέµατος, θα αρκεστώ σε δυο τρεις πολιτικές επισηµάνσεις, κατά τη γνώµη µου καθοριστικού χαρακτήρα.

Καταρχήν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπολείπεται στελεχιακού επιστηµονικού δυναµικού  ενός επιπέδου, ώστε µέχρι σήµερα να µην έχει γίνει κατορθωτή η Θεµατική Προγραµµατική παρουσίαση από τον αντίστοιχο Τοµέα Παιδείας, ε ξ ε ι δ ι κ ε υ µ έ ν ω ν προτάσεων, όχι µόνο για το ζήτηµα του τρόπου εισαγωγής των υποψηφίων στην Τριτοβάθµια Εκπαίδευση, αλλά συνολικότερα για το δαιδαλώδες και ιδιαίτερα προβληµατικό τοπίο στην Εκπαίδευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν µπορεί να µην έχει κάνει ούτε ένα εκατοστό βηµατισµού από το γενικό διακηρυκτικό πλαίσιο αρχών και κατευθύνσεων που παρουσίασε για το θέµα αυτό, µέσα σε 150 λέξεις, στο κυβερνητικό του πρόγραµµα τον Ιούνιο του 2012 και οι οποίες επαναδιατυπώθηκαν και στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του περασµένου Δεκέµβρη εν είδει «πακέτου» µαζί µε τον Πολιτισµό…

Το θέµα των σωρευµένων αδιεξόδων της Παιδείας, δεν είναι απλώς ή εξόχως πολιτικό θέµα στα πλαίσια µια αντιπολιτευτικής ρητορικής. Είναι πρωτίστως θέµα ρ ή ξ ε ω ν! Προϋποθέτει µετωπικές συγκρούσεις µε κατεστηµένα οικονοµικά και συντεχνιακά συµφέροντα και έχει πολύ µεγαλύτερες πολιτικές προεκτάσεις από όσες φαίνονται «δια γυµνού οφθαλµού»… Δεν αποτελεί ένα θέµα µέσα σε όλα τα άλλα, που εάν λυθεί το πρόβληµα της (ορθολογικής) χρηµατοδότησης, θα λυθεί παράλληλα κι αυτό ως δια µαγείας…

Και ασφαλώς, αποτελεί ένα θέµα επείγοντος όσο και έγκαιρου, «έντιµου» και καλά οργανωµένου θεσµικού διαλόγου, ανοιχτού στην κοινωνία, µε όλους τους φορείς που θα κληθούν να υλοποιήσουν µια πολιτική προγραµµατική συµφωνία που θα περιέχει οραµατικό ορίζοντα, ιεραρχηµένους στόχους, έλεγχο κοινωνικής απόδοσης και θα είναι επιδεκτική αλλαγών στη βάση απτών και ορατών αποτελεσµάτων.

Η Αριστερά και ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ή θα κατορθώσει να συζεύξει τον διεκδικητικό και οραµατικό χαρακτήρα των θέσεών του µε έναν καθαρό και κρυστάλλινο προγραµµατικό λόγο που θα δείχνει ποιους θα βαρύνουν τα κόστη της πολιτικής του ή  θα ακολουθήσει την «πεπατηµένη» της διατύπωσης ενός ανέξοδου δηµοφιλούς πολιτικού λόγου τον οποίο θα βρει µπροστά του ως µπούµερανγκ, µοιράζοντας εκ νέου διαψεύσεις και οργή σε ένα ακροατήριο συνηθισµένο µόνο να ακούει και να προσµένει… Κάτι ξέρει και το ΚΚΕ απ΄ αυτά και έχει πιάσει θέση στη… γαλαρία! Με τη διαφορά ότι δεν φαίνεται να το προτιµάει ένας στους τρεις έλληνες και έχει να ηγηθεί µαζικού λαϊκού κινήµατος από την ίδρυση του ΕΑΜ….
(¹) πηγή: http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=237216&catID=11