Βαρύτατο έλλειμμα, αδυσώπητα ερωτήματα…

davanelos


Άρθρο του Αντώνη Δαβανέλου από την εφημερίδα «Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου»

Οι «πιτσιρικαδες» του ΑΟΠ όπως λίγο μετά και του ΝΗΡΕΑ έκαναν το θαύµα τους. Αλλά και το χρέος τους απέναντι στον εαυτό τους, στη φανέλα τους και στην Πάρο. Απόλυτα δικαιολογηµένοι οι πανηγυρισµοί, απόλυτα δικαιολογηµένη και η διάχυτα ζεστή και ανθρώπινη πλαισίωση που τους έγινε στην άφιξη στο νησί και σε ό,τι επακολούθησε, µαζί µε εκείνους που πραγµατικά τους νοιάζονται και αγαπούν µε άδολο τρόπο τον αθλητισµό .

Και ύστερα «ήρθαν οι µέλισσες», για να θυµηθούµε και τον τίτλο ενός µυθιστορήµατος του Γιάννη Ξανθούλη. Σωρηδόν και εγγράφως τα συγχαρητήρια από φορείς, θεσµικούς παράγοντες και άλλους ανευθυνο-υπεύθυνους, οι οποίοι είναι αρκούντως «προπονηµένοι» στο σύνηθες σπορ των δηµοσίων σχέσεων, προκειµένου να µην µείνουν έξω από το κάδρο της γιορτινής αίγλης. Λες και …


…συνεισέφεραν ουσιωδώς σε κάτι και δεν το ξέρουµε.

Γιατί είναι άλλο πράγµα να συγχαίρεις µια τοπική αθλητική οµάδα (αναφαίρετο παρ΄ όλα αυτά  δικαίωµα καθενός) γιατί αυτή σου δώρισε χαρά και περηφάνια, χωρίς ωστόσο να έχεις – έστω και έµµεση – εµπλοκή και χωρίς να σου έχει ζητηθεί  να συνεισφέρεις σε τίποτα, και άλλο πράγµα να είσαι άµεσα και έµµεσα υπεύθυνος για το απαιτούµενο πλαίσιο αθλητικών και πολιτιστικών υποδοµών στον τόπο σου, να έχει «µαλλιάσει η γλώσσα» των ανθρώπων που ηγούνται αυτών των αθλητικών προσπαθειών για ουσιαστική βοήθεια, και εσύ να µην ιδρώνεις  ούτε στο…περπάτηµα! Αυτό λέγεται «αναφαίρετο» δικαίωµα στο απύθµενο θράσος και στην πολιτική υποκρισία.

Γιατί γνωρίζετε (κι αυτό δεν είναι «µελό» προσέγγιση), ότι το Κύπελλο των παιδιών του ΑΟΠ, κατακτήθηκε κυριολεκτικά µε αίµα στα γόνατα. Οι αθλητικοί Σύλλογοι στην Πάρο µοιάζουν να προετοιµάζουν σύγχρονους Σπαρτιάτες για ταξίδι στο χρόνο, και όχι αθλητές!  Γνωρίζετε πολύ καλά, ότι τα παιδιά όλων των τµηµάτων των παριανών Συλλόγων, όταν πάνε στη Σύρο, στη Νάξο, στη Σαντορίνη, αισθάνονται παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Γνωρίζετε από τότε που ήσασταν εσείς πιτσιρικάδες, ότι βροχή, 9 µποφόρ, αποδυτήρια στα πεύκα και τσιµεντένιο δάπεδο,  ισοδυναµούν µε τιµωρία και όχι µε συνθήκες προπόνησης στην Πάρο του 2013.

Τα γνωρίζετε όλα αυτά. Γιατί τα πληρώνετε µε τέτοιο νόµισµα;  Γιατί αγαπητοί κύριοι & κυρίες της Δηµοτικής πλειοψηφίας; Δώδεκα χρόνια παράταξη στο τιµόνι του Δήµου. Δώδεκα χρόνια φαγούρα!… (υπάρχει και γνησίως απλολαϊκότερη εκδοχή του χαρακτηρισµού, την οποία αντιλαµβάνεται επαρκώς η παριανή κοινωνία…) Που είναι το Κλειστό Γήπεδο, που είναι το Kολυµβητήριο; Τι έγινε και τα χάσατε από το ΕΣΠΑ;  Τι προετοιµάσατε κατάλληλα; Που «αξιοποιήσατε» – ακόµη και µε τον πολιτικαντισµό που σας διακρίνει  –  τις περίφηµες «άκρες» µε την κεντρική εξουσία;  Όλο µε «µελέτες» στα χέρια ήσαστε και µάλιστα ακριβοπληρωµένες. Τώρα σας µείνανε οι µελέτες και τα δάκρυα για τα άτιµα Μνηµόνια των εµπνευστών που στηρίξατε µέχρι κεραίας και τα οποία «αφυδάτωσαν» την «µέγιστη» τοµή του Καλλικράτη….

Ξέρετε, όλα αυτά µου είναι κάπως δύσκολο να τα εξηγήσω στην κόρη µου, όταν κάθε τόσο το χειµώνα, µου λέει ότι ακυρώθηκε η προπόνηση στο τµήµα του Βόλεϊ του ΑΟΠ, γιατί η σοροκάδα δεν τους άφηνε να κάνουν ούτε ένα σερβίς της προκοπής…. Μήπως σας βρίσκετε τουλάχιστον κανένα προεκλογικό φυλλάδιο του 2010 να της δείξω ως αντιστάθµισµα – έστω και σε µακέτα – τον… οραµατικό σας ορίζοντα;…

Από την άλλη πλευρά, είµαι σε θέση να γνωρίζω ότι έχετε στους κόλπους σας κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι συµπάσχουν και αγωνιούν ανυπόκριτα, τόσο για την αθλητική, όσο και για την πολιτιστική ανάπτυξη του νησιού και αφουγκράζονται τον καηµό της παριανής πιτσιρικαρίας. Γιατί όλοι γνωρίζουµε, λίγο µυαλό µονάχα θέλει, ότι Αθλητισµός και Πολιτισµός πάνε παρέα και λειτουργούν ως µοναδικά αντίβαρα  στη βία, στα ναρκωτικά, στην έλλειψη διάθεσης για δηµιουργική προσπάθεια, στην καταναλωτική ισοπέδωση, στην απώλεια της αισιοδοξίας που προσφέρεται από την αγωνιστική συλλογική προσπάθεια για διάκριση. Ελπίζω αυτοί οι λίγοι άνθρωποι, να αναµετρήθηκαν αυτές τις µέρες µε κάποιες τύψεις για την πολιτική υποστήριξη που συνεχίζουν να σας προσφέρουν…

Και µιας και αναφέρθηκα στον Πολιτισµό, τόσο οι διάφορες και αξιόλογες πρωτοβουλίες τοπικών συλλογικοτήτων, όσο και η χαρακτηριστική επιτυχία της παράστασης της «Σονάτας του σεληνόφωτος» του Ρίτσου, απέδειξαν ανάγλυφα για πολλοστή φορά, την ανάγκη για µια Σύγχρονη Δηµοτική Πολιτιστική Αίθουσα – Πολυχώρο, η απουσία της οποίας, αποτελεί  την πεµπτουσία του  τεράστιου ελλείµµατος πολιτιστικών υποδοµών στην Πάρο. Νοµίζω ότι και εδώ κάποτε υπήρξε µια χρυσοπληρωµένη µελέτη, η οποία βρίσκεται στα αζήτητα µαζί µε τα αποκαΐδια της πλειοδοσίας σας στην προεκλογική υποσχεσιολογία.

Επειδή όραµα δεν έχετε ούτε είχατε ποτέ, τουλάχιστον αναζητείστε τον κοινό νου. Και σταµατήστε να επικαλείστε καταχρηστικά το άλλοθι της έλλειψης πόρων, γιατί  µέσα σε µια δωδεκαετία, άλλοι Δήµοι δίπλα σας έτρεξαν «κατοστάρι», όταν εσείς µυωπικά επιλέγατε το «βάδην»… Εκτός από την «µονοκαλλιέργεια» του αεροδροµίου «δια πάσαν νόσον», υπάρχει και η πιεστική πραγµατικότητα και µάλιστα σε συνθήκες ολικής κατεδάφισης κεκτηµένων. Όπως και εκτός από τον Σοσιαλισµό, υπάρχει και η περίοδος της Ανατροπής και της Μετάβασης….


Υ.Γ.: Αλήθεια, σε ποιο «µελετητικό» στάδιο βρίσκεται η κατασκευή (λέµε τώρα), του νέου Γυµνασίου Παροικιάς;
Μην αγχώνεστε ιδιαίτερα για την απάντηση, έχουµε καιρό µέχρι τις εκλογές…

ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΑΒΑΝΕΛΟΣ

20130529-201329.jpg