Η Αγία οικογένεια των Βρυξελλών…

davanelosΆρθρο του Αντώνη Δαβανέλου από την εφημερίδα «Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου» της 23|03|13

Μόνον αδαείς πλέον, µε περίσσευµα πολιτικής αφέλειας και σοβαρότατο έλλειµµα πολιτικής συγκρότησης, εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωζώνη είναι σε θέση να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες και το µέλλον των κοινωνιών της Γηραιάς Ηπείρου. Μόνον οπαδοί ενός αθεράπευτου και ουτοπικού πολιτικού ιδεαλισµού µπορούν να θεωρούν ακόµη ότι στους λυσσώδεις αγώνες κατανοµής οικονοµικής και πολιτικής ισχύος από τους οποίους θα σηµαδευτεί η πορεία του 21ου αιώνα, η Ευρώπη, µε τη µορφή που έχει σήµερα, θα παίξει κάποιο ουσιαστικό  ρόλο στην παγκόσµια γεωστρατηγική σκακιέρα, στην οποία έχουν προστεθεί νέοι, ισχυρότατοι και πολύ ενδιαφέροντες παίκτες.

Μόνον πολιτικά αλλά και τυπικά απαίδευτοι δεν…

…µπορούν να διακρίνουν ακόµη το τεράστιο δηµοκρατικό έλλειµµα στη λήψη των όποιων αποφάσεων, το οποίο έχει διαµορφωθεί εδώ και χρόνια, ανάµεσα στους καλοταϊσµένους γραφειοκράτες των Βρυξελλών και στους λαούς της Ευρώπης και αφορά στην ίδια τη ζωή τους.

Μόνον ακαδηµαϊκού χαρακτήρα «βυζαντινολογούντες» και παρατρεχάµενοι οι οποίοι σιτίζονται από το κοινοτικό «πρυτανείο» δεν θέλουν να παραδεχθούν ότι οι µεγαλόσχηµες διακηρύξεις περί «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης», περί «οικονοµικής και πολιτικής ολοκλήρωσης» και άλλα ηχηρά παρόµοια, δεν έχουν καταντήσει παρά απλά κουρελόχαρτα άνευ αντικρίσµατος και αποτελούν τον ιδεολογικό πολτό για κατανάλωση στις ευρωεκλογές και ως µέρος της διδακτέας ύλης στις πανελλαδικές εξετάσεις στο µάθηµα της Έκθεσης των Ιδεών…

Και βέβαια, µόνον αυτοί που αποτελούν τους πολιτικούς και ιδεολογικούς εκφραστές των συγκεκριµένων ταξικών συµφερόντων τα οποία εξυπηρετούνται από τις ασκούµενες νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Ε.Ε, είναι οι µόνοι που έχουν κάθε λόγο και αιτία να υπερασπίζονται αυτή την κατάσταση σε βάρος των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Και δεν έχει καµία σηµασία αν πρόκειται για τις κοινωνίες του ευρωπαϊκού Νότου ή εκείνες του Βορρά, αφού ακόµα και στην (µέχρι σήµερα) λεγόµενη «ατµοµηχανή» της ευρωπαϊκής οικονοµίας, την Γερµανία, επτά εκατοµµύρια γερµανοί εργαζόµενοι αµείβονται µε µισθούς των 400 ευρώ το µήνα, ενώ υπάρχουν και τέσσερα εκατοµµύρια άνεργοι…

Αποτελεί εσφαλµένη ερµηνεία όσων διαγιγνώσκουν πολιτική αλαζονεία ή θρασύτητα σε  δηλώσεις όπως αυτή του Σόϊµπλε, ότι «πρέπει να περιοριστεί αισθητά ο όγκος του τραπεζικού τοµέα στην Κύπρο», όταν µόνο µια γερµανική  τράπεζα, η Deutsche Bank, έχει µέγεθος που ανέρχεται σχεδόν στο ΑΕΠ όλης της χώρας, ή όταν ο χρηµατοπιστωτικός τοµέας στο Λουξεµβούργο του «ευαίσθητου» κ. Γιούνγκερ, δεν είναι απλώς επτά φορές µεγαλύτερος από το ΑΕΠ όπως στην Κύπρο, αλλά είκοσι φορές µεγαλύτερος… Για να µην συνεχίσουµε µε την Ελβετία, όπου µόνο η UBS και Credit Suisse, είναι σε µέγεθος επτά φορές µεγαλύτερη από το ΑΕΠ της χώρας, ή στο Βέλγιο, µε την Dexia και την Fortis να έχουν µέγεθος τέσσερις φορές µεγαλύτερο από το ΑΕΠ της ίδιας χώρας (¹).  Πρόκειται απλώς και στην καλύτερη περίπτωση, για ωµό, ωµότατο εµπαιγµό!

Άσχετα από το γεγονός ότι, αυτή τη στιγµή, στο επίπεδο των ευρωπαϊκών ενδοϊµπεριαλιστικών αντιθέσεων, η Γερµανία έχει καταφέρει να επιβάλει τους όρους του παιχνιδιού έχοντας φορέσει έναν ασφυκτικό δηµοσιονοµικό κορσέ υφεσιακών επιπτώσεων κύρια στον ευρωπαϊκό Νότο, µακροπρόθεσµα, αυτή η πολιτική είναι µαθηµατικά βέβαιο, ότι θα γυρίσει ως µπούµερανγκ, διότι αντιλαµβάνεται όλο τον ευρωπαϊκό χώρο ως εσωτερική αγορά για την εξυπηρέτηση του εξαγωγικού και χρηµατοπιστωτικού  γερµανικού κεφαλαίου. Οι τεράστιες κοινωνικές συνέπειες των υιοθετούµενων νεοφιλελεύθερων συνταγών από το υφιστάµενο πολιτικό προσωπικό της Ευρωζώνης, έχουν ήδη δηµιουργήσει το αναγκαίο πρόπλασµα αµφισβήτησης αυτών των επιλογών και αυτό έχει δώσει τα πρώτα δείγµατα γραφής στην Ιταλία.

Η ουσία όµως, βρίσκεται αλλού: όσο πιο γρήγορα αντιληφθούν οι λαοί της Ε.Ε ότι όλο αυτό είναι ένα παιχνίδι ταξικών οικονοµικών συµφερόντων πολυεθνικών και µονοπωλιακών οµίλων που τους προϋποθέτει από την θέση του άβουλου εκτελεστή και δεν πρόκειται για µια παροδική αρρυθµία και µετάλλαξη του «οµαλού» καπιταλισµού σε καζινοκαπιταλισµό, τόσο πιο γρήγορα θα µπουν οι βάσεις για το ξήλωµα του «πουλόβερ» που έντεχνα πλασάρεται και στην Ελλάδα, ως µονόδροµος και σωτήρια λύση, εκτός της οποίας βρίσκεται το χάος και η άβυσσος…. Γιατί την άβυσσο ήδη την διανύουµε και ονοµάζεται ευρώ και ευρωζώνη!
(¹): www.iskra.gr, Νίκος Μπογιόπουλος, Ριζοσπάστης 21-3-2013