Έχει άραγε «τουριστική ταυτότητα» η Πάρος;

davanelosΆρθρο του Αντώνη Δαβανέλου από την εφημερίδα «Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου» της 16|03|13

Τις µέρες αυτές, όποιος περπατήσει  τουλάχιστον την παραλιακή και τα σοκάκια  της Παροικιάς, θα δει τις εργώδεις προσπάθειες κυρίως των καταστηµαταρχών εστίασης και όχι µόνον, να ανακαινίσουν – έστω οριακά – τις επιχειρήσεις τους, ενόψει του Πάσχα και της επερχόµενης τουριστικής περιόδου.
Αρκετοί απ΄ αυτούς τους συµπολίτες µας, θα «παίξουν» ίσως κι αυτή τη φορά «τα ρέστα» τους, σε µια ύστατη προσπάθεια, ώστε αυτή να µην είναι και η τελευταία φορά, όπως…

…ήταν η προηγούµενη σεζόν για αρκετούς συναδέλφους τους, δεδοµένου ότι ο πληθωρισµός των τυµπανοκρουσιών και των υποσχέσεων για οικονοµική ανάκαµψη καλά κρατεί, αλλά τα απανωτά Μνηµόνια και οι σφαγιαστικές εισοδηµατικές πολιτικές, κρατούν ακόµη καλύτερα, µε αποτέλεσµα οι τσέπες των υποτιθέµενων τουριστών – και δη Ελλήνων – να είναι «στεγνωµένες»…

Αυτή είναι η µία «πλευρά του φεγγαριού». Η άλλη πλευρά σχετίζεται ακριβώς µε αυτό που θέτει επί της ουσίας ο τίτλος αυτού του µικρού σηµειώµατος. Και βέβαια, πρόθεσή µου σήµερα είναι απλώς να θέσω, να «ανοίξω» έναν προβληµατισµό, βάζοντας µόνον κάποια ερωτήµατα, γιατί προτίθεµαι να επανέλθω αναλυτικότερος και «δριµύτερος» κάποια άλλη στιγµή.

Είναι προφανές ότι αυτά τα ερωτήµατα έχουν ως αποδέκτες, όχι µόνον τους «καθ΄ ύλην» αρµόδιους σε επίπεδο αιρετής Αυτοδιοίκησης, αλλά και όσους εµπλέκονται µε φυσικό και οργανικό – θεσµικό τρόπο στο τουριστικό προϊόν και, υπό µίαν έννοια, τους αφορά αµεσότερα. Εννοείται επίσης, ότι αφήνω κατά µέρος το µέγα ζήτηµα του ελλείµµατος βασικών  υποδοµών που αποτελεί ουσιωδώς συναρτώµενη παράµετρο σε µια καλά οργανωµένη και στοχοθετηµένη τουριστική πολιτική.

Αν υποθέσουµε ότι, στις Κυκλάδες, η Σαντορίνη είναι και µε τη «βούλα» πλέον, το «οµορφότερο νησί του κόσµου», όπως µας πληροφορούν οι µεγάλοι ταξιδιωτικοί οδηγοί και οι ορδές των ασιατών τουριστών που πάνε για γάµο µέσα στο καταχείµωνο, κι αν υποθέσουµε στη συνέχεια ότι η Μύκονος είναι η βασίλισσα του «κοσµοπολιτισµού», κρατώντας τα σκήπτρα από τη δεκαετία του ’60, και αν στη συνέχεια υποθέσουµε ότι η Τήνος µε τη Μεγαλόχαρη, αποτελεί την πρώτη επιλογή µιας µεγάλης κατηγορίας ορθόδοξων προσκυνητών, άσχετα από το συνολικό τουριστικό όγκο που δέχεται ανά σεζόν συγκρινόµενη ενδεχοµένως µε την Πάρο ή όποιο άλλο γειτονικό νησί, η Πάρος, τι ακριβώς διαθέτει ως εµβληµατικό σηµείο αναφοράς, ως «ναυαρχίδα» της τουριστικής της πολιτικής όταν απευθύνεται στο εξωτερικό;

Ποιο είναι αυτό ακριβώς που «πουλάει» προς τα έξω, εκτός από ένα «λίγο απ΄ όλα», µαζί µε «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι µου» και αν είναι έτσι, σε τι διαφοροποιείται αισθητά από τα υπόλοιπα κυκλαδονήσια, τα οποία ασφαλώς και δεν υπολείπονται σε ήλιο, θάλασσα και παραλίες;

Πότε αλήθεια πραγµατοποιήθηκε και αλήθεια πότε θα ξεκινήσει ένας καλά οργανωµένος διάλογος µε πρωτοβουλία της όποιας Δηµοτικής Αρχής και των εµπλεκόµενων φορέων – των αγροτών συµπεριλαµβανοµένων – για τη διαµόρφωση µιας τουριστικής πολιτικής, η οποία εκτός των άλλων, θα «πατάει γερά» σε µια συλλογική απόφαση για την τουριστική ιδιοπροσωπία της  Πάρου, η οποία θα τη βοηθήσει να ξεφύγει οριστικά από  την πεπατηµένη της µίµησης, της προχειρότητας, της νεοελληνικής καπατσοσύνης και της διάσπαρτης κακογουστιάς, του γραφικού φολκλορισµού και της αρπαχτής;

Μήπως έχει έρθει η ώρα ενός συνολικού αναστοχασµού, ώστε η έµφαση στον Πολιτισµό και την Ιστορία της Πάρου µαζί µε µια σοβαρή και συντονισµένη προσπάθεια στην πρωτογενή παραγωγή της, να αποτυπωθούν πάνω στο τραπέζι του τουρίστα αλλά και στη συνάντηση µε αντίστοιχα δρώµενα πολιτισµού που θα παρέχει το νησί κατά τη διάρκεια της παραµονής του; Μήπως θα πρέπει να αφήσουµε τον Ρώσο τουρίστα στην ησυχία του στη Χαλκιδική και να ασχοληθούµε µε τα πραγµατικά target groups που θα συνδέονται µε τη δική µας πολιτική;

Ας µην βιαστούν κάποιοι να αναµασήσουν τις γνωστές ενστάσεις για ηµιτελείς προσπάθειες που µπορεί να έχουν γίνει στο παρελθόν, ή για τις όποιες συγκριτικές εικόνες στατιστικών µεγεθών οι οποίες κατευθύνουν στον εφησυχασµό και στην κυρίαρχη ερασιτεχνική λογική. Αν µη τι άλλο, το τοπίο γύρω µας αλλάζει µε πολύ γρήγορους, βίαιους και πολλές φορές υπόγειους τρόπους. Και οι εκπλήξεις ουδέποτε είχαν µονόπλευρο χαρακτήρα…