Ποιος φοβάται τη Δημοκρατία;

dimokratia

Άρθρο της Μπέτης Μπιζά από την εφημερίδα «Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου» της 9 Μαρτίου 2013

Προ ημερών η Πάρος έζησε πρωτόγνωρα γεγονότα: µία µεγάλη συγκέντρωση που εξελίχθηκε σε πορεία – διαδήλωση κατά της Χρυσής Αυγής, µε διµοιρίες των ΜΑΤ που ήρθαν από την Αθήνα για να αντιµετωπίσουν πιθανά έκτροπα, µε κάποιους άγνωστους -όπως συζητείται- που κατηύθυναν την πορεία στο κατάστηµα όπου γινόταν η συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής, προφανώς…
…για να προκληθούν «επεισόδια», πράγµα που συνέβη, µεταξύ  Αστυνοµίας και διαδηλωτών, µε αποτέλεσµα τον τραυµατισµό κάποιων πολιτών.

Μου έλεγε κάποιος ηλικιωµένος Παριανός, που έτυχε να περνάει µε το αυτοκίνητό του από τον περιφερειακό εκείνο το βράδυ και είδε τα ΜΑΤ σε ετοιµότητα, ότι σταµάτησε και ρώτησε τους αστυνοµικούς: «Τι συµβαίνει, βρε παιδιά; Γιατί τέτοια κινητοποίηση; Εµείς οι Παριανοί δεν κάνουµε επεισόδια. Είµαστε ήσυχοι άνθρωποι». Μου έκαναν εντύπωση τα λίγα, µα αληθινά λόγια αυτού του ανθρώπου. Πράγµατι, εµείς οι Παριανοί είµαστε ήσυχοι άνθρωποι. Δεν κάνουµε επεισόδια. Κάποιοι άλλοι λοιπόν τα υποκίνησαν.

Εµπνευστής της αντιφασιστικής συγκέντρωσης ήταν η «Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Πάρου» (αλήθεια, ποιοι είναι οι ιδρυτές της;), ενώ «το λιθαράκι του», όπως ταπεινά γράφει, έβαλε και ο ΣΥΡΙΖΑ της Πάρου.

Ενάντια στον φασισµό της Χρυσής Αυγής λοιπόν. Ο οποίος απειλεί τη δηµοκρατία µας. Πολύ συγκινητικό το ενδιαφέρον όλων ανεξαιρέτως των κοµµάτων για την προστασία της δηµοκρατίας από τη Χρυσή Αυγή. Αυτό έχει συντελέσει σε ένα πολιτικό θαύµα: όλα τα κόµµατα, παραµερίζοντας τις διαφορές τους, ενωµένα χέρι – χέρι βαδίζουν πλέον στον κοινό αγώνα «για την υπεράσπιση της δηµοκρατίας από τον φασισµό». Από τη Δεξιά µέχρι την πολυποίκιλη Αριστερά και τους αντιεξουσιαστές της Βίλας Αµαλίας, το σύνθηµα «όχι στον φασισµό της Χρυσής Αυγής» ενώνει και εµπνέει σε κοινούς αγώνες και πορείες. Όλοι θέλουν να σώσουν τη δηµοκρατία πατάσσοντας τον εχθρό της, τη Χρυσή Αυγή, που ο ελληνικός λαός όµως τον έστειλε στη Βουλή -«το µίασµα εν τόπω αγίω».

Όµως, την ολοφάνερη αγωνία τους για τη δηµοκρατία φαίνεται πως δεν τη συµµερίζεται µέρος της ελληνικής κοινωνίας, που δείχνει να µην ενδιαφέρεται ποσώς για τη «διάσωσή» της, αφού στο µυαλό πολλών η λέξη δηµοκρατία, στη σηµερινή εκδοχή της, κατήντησε συνώνυµη της κοµµατοκρατίας, της κλεπτοκρατίας, του πολιτικού καιροσκοπισµού και, εν τέλει, της συµφοράς τους.

Έτσι, σκέφτονται περίπου ως εξής: Αυτοί που µας εξαπάτησαν και λεηλάτησαν την πατρίδα µας, κάνοντάς την ζητιάνα, και έφεραν εδώ ξανά τους Γερµανούς σε µια νέα Κατοχή της Ελλάδας, είναι οι δηµοκράτες πολιτικοί µας. Σε καιρό δηµοκρατίας, µία οικογένεια έδωσε τρεις πρωθυπουργούς – ολετήρες της Ελλάδας. (Αλήθεια, τι πιθανότητες έχει µια οικογένεια, σε καιρό δηµοκρατίας, να δώσει διαδοχικά τρεις πρωθυπουργούς, παππού, γιο και εγγονό; Τι είναι, κληρονοµικό χάρισµα η πρωθυπουργία;).

Με αυτές τις σκέψεις και περίτροµη η ελληνική κοινωνία από τις ληστρικές διαθέσεις των δανειστών µας, στα νύχια των οποίων µας παρέδωσαν οι δηµοκράτες -κατά τα άλλα- πολιτικοί µας, τους γυρνά τώρα, ένα µέρος της, την πλάτη, και στρέφεται προς µη «πολιτικώς ορθές» επιλογές, αναζητώντας σωτηρία από τη … δηµοκρατία, επί της οποίας ασέλγησαν κατά συρροήν και εξακολούθησιν απατεώνες πολιτικοί, και την παρέδωσαν στην  ανυποληψία. Δεν φταίει, βεβαίως, η δηµοκρατία, για τους επίορκους πολιτικούς που έφεραν τη χώρα σ’ αυτή την κατάντια. Αλλά, αντί να κατηγορούν τους εαυτούς τους για προδοσία προς την πατρίδα και τη δηµοκρατία, και να παραιτηθούν, βρήκανε καινούργια απασχόληση, να κυνηγούν τη Χρυσή Αυγή γιατί απειλεί τη … δηµοκρατία (τους): «εκείνοι την άνδρωσαν, την στερέωσαν, και τώρα έρχεται η Χρυσή Αυγή να την απειλήσει…» Τους τιµώρησε όµως ο ελληνικός λαός, βάζοντας τη Χρυσή Αυγή δύο φορές στη Βουλή, στέλνοντάς τους, προφανώς, το µήνυµα ότι φοβάται περισσότερο τον δικό τους φασισµό, που τον βλέπει καθηµερινά στα βάναυσα µέτρα φτωχοποίησης και εξαθλίωσής του, παρά τον φασισµό της Χρυσής Αυγής, του οποίου την ειδοποιό διαφορά από την φασίζουσα εθνοκτόνα  πολιτική που εφαρµόζουν µε … συνέπεια οι «δηµοκράτες» πολιτικοί της µνηµονιακής συγκυβέρνησης, ένα µέρος του ελληνικού λαού δεν µπορεί να αντιληφθεί. Αλλά γι’ αυτό δεν φταίει, ασφαλώς, ο λαός.

Το σύνθηµα, λοιπόν, «όχι στον φασισµό» (της Χρυσής Αυγής), όπως φαίνεται δεν βρίσκει την αναµενόµενη απήχηση στους Έλληνες (που ήδη αναδεικνύουν τη Χρυσή Αυγή τρίτη πολιτική δύναµη), ίσως µάλιστα να έχει τα αντίθετα αποτελέσµατα αυτή η «σταυροφορία κατά του φασισµού» όταν µάλιστα οι πολέµιοι του φασισµού φιλοδοξούν να … αστυνοµεύσουν τη συνείδηση των πολιτών και να τους αποτρέψουν – µε την απειλή … «επεισοδίων» –  από την έκφραση της πολιτικής τους βούλησης. Αλλά, ας µην ανησυχούν οι προστάτες της δηµοκρατίας. Η δηµοκρατία αυτοπροστατεύεται και είναι ασφαλής. Όπως είναι ασφαλής όποιος περιστοιχίζεται από ανθρώπους που τον σέβονται γιατί τον αγαπούν. Γιατί η δηµοκρατία είναι το πολιτικόν εφετόν. Η αναγκαία συνθήκη της πολιτικής ευδαιµονίας. Δεν έχει ανάγκη τους πολίτες, εκείνοι την έχουν ανάγκη. Αν χρειάζεται απειλές και «επεισόδια» για να επιβληθεί, τότε κάτι δεν πάει καλά. Όχι µε τους πολίτες, µε τη δηµοκρατία…