Το tango θέλει πάντα δύο!…

 
davanelosΆρθρο του Αντώνη Δαβανέλου από την εφημερίδα «Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου» της 2|03|13

Και οχι µόνο το tango!… Ο έρωτας, η φιλία, η επαγγελµατική σχέση, η πολιτική, η γονεϊκή σχέση, ακόµα και η ίδια η θρησκευτικότητα, που είναι ένας εσωτερικός διάλογος µε κάποιον που δεν θα µάθεις ποτέ ποιος είναι, γιατί στην ουσία είναι ο ίδιος ο εαυτός σου. Απαιτεί δύο απλές προϋποθέσεις: πρώτον να θέλεις να το χορέψεις και δεύτερον, να ξέρεις τα βήµατα… Είναι τόσο στενά δεµένες µεταξύ τους, που η πρώτη, καταλήγει να είναι προϋπόθεση της δεύτερης. Σε κάποιες περιπτώσεις, µπαίνεις…

…στο χορό από αδήριτη ανάγκη, από συντελεσµένα γεγονότα, άσχετα αν εσύ έχεις ή όχι µερίδιο ευθύνης γι αυτό. Σέρνεσαι σχεδόν εκών άκων. Αν υπάρχει όµως ένας τοµέας όπου η συµµετοχή σου στο «χορό» είναι απολύτως προαιρετική και προϊόν της δικής σου ελεύθερης βούλησης, αυτός είναι η πολιτική συµµετοχή. Τι γίνεται όµως στην περίπτωση που, παρά τις αλλεπάλληλες «πρόβες» και προσπάθειες, ο ένας από τους δύο εµφανίζεται ανεπίδεκτος στο να µάθει τα «βήµατα»; Και ακριβώς την ίδια στιγµή δηλώνει ότι θέλει µε κάθε τρόπο να «χορέψει»;

Στην πολιτική, ως σχέση, συναντίληψη και κοινή δράση, δεν υπάρχει «δεν µπορώ», υπάρχει «δεν θέλω». Όταν όµως κάποιοι έχουν κάνει «ευαγγέλιο» την οµολογουµένως καίρια διαπίστωση του µεγάλου έλληνα διανοητή Π. Κονδύλη, ότι «η πολιτική θα παίζεται πάντοτε µε όρους κυριαρχίας και ισχύος», τότε, αν µη τι άλλο, προτιµούν τελείως διαφορετικό χορό από το tango.  Θέλουν να χορέψουν κάτι σε ζεϊµπέκικο! Αυτό όµως, δεν είναι πολιτική στάση, αλλά απλή εγωπαθής συµπεριφορά, µε προσχηµατική επίκληση της πολιτικής…

Πρόκειται για καθαρή µορφή παθογένειας της πολιτικής, η οποία ευδοκιµεί ιδιαίτερα στην Ελλάδα και έχει λάβει δυστυχώς ενδηµικό χαρακτήρα. Και είναι αυτή ακριβώς η στάση που τροφοδοτεί τον απύθµενο πολιτικαντισµό, τον παραγοντισµό και την παλαιοκοµµατική νοοτροπία. Οι συχνές διακηρύξεις και ποµπώδεις διαβεβαιώσεις για την ανάγκη συνέργειας και συλλογικής δράσης, αλλά και οι διατυπώσεις που οµνύουν στον δηµοκρατικό χαρακτήρα λήψης των αποφάσεων, συνηθίζουν να βρίσκουν εύκολα την άγουσα προς τον κάλαθο των αχρήστων. Και όταν αυτό συµβεί στην πράξη, τότε οι διακηρύξεις έχουν αναλώσιµο χαρακτήρα και τα λόγια γίνονται σκουπίδια….

Δεν χρειάζεται να επεκταθώ πιο πολύ πάνω σ΄ αυτό, γιατί πιστεύω ότι ο µέσος αναγνώστης που µε παρακολουθεί, καταλαβαίνει πολύ περισσότερα από όσα αποτυπώνονται στο χαρτί. Άλλωστε, ο υπαινικτικός λόγος, έχει δώσει τα καλύτερα κείµενα της παγκόσµιας λογοτεχνίας και αποτελεί και σταθερό εφόδιο της καλλιτεχνικής δηµιουργίας… Κάποιες φορές µάλιστα ο υπαινιγµός,  ίσως είναι ο προτιµότερος τρόπος να συνεννοηθείς αποτελεσµατικά και µε εκείνους που έχουν καταστήσει δεύτερη φύση τους την κρυψίνοια, τον υπολογισµό και την µηχανορραφία .Έτσι, ίσως παίρνουν «σαφέστερα» και το µήνυµα….

Νοµίζω επίσης ότι µε την ευκαιρία αυτού του σηµειώµατος, είναι η κατάλληλη στιγµή να ευχαριστήσω δηµόσια, όλους εκείνους τους συµπολίτες µου παριανούς που µε σταµατούν στο δρόµο και – χωρίς να έχουµε ξανασυναντηθεί ή να γνωριζόµαστε – εκφράζουν την ευαρέσκειά τους στα γραφόµενά µου και µάλιστα κάποιοι από αυτούς, να µου επισηµαίνουν και τις τεράστιες πολιτικές ή ιδεολογικές διαφορές που µας χωρίζουν, αλλά να τονίζουν παράλληλα ότι πάρα πολλά από αυτά που γράφω, συνέχουν και τους ίδιους.

Τους διαβεβαιώνω δηµόσια, ότι ο τρόπος, το ύφος και η ουσία των κριτικών µου τοποθετήσεων για όσα εγώ κρίνω ότι  χρήζουν ανάγκης ανάδειξης, θα συνεχίσει να είναι αυτός που έχουν γνωρίσει. Δεν υπάρχει καµία περίπτωση να µετακυλήσει σε κάτι ανώδυνο,  και «εξωραϊσµένο» και δεν προέρχεται από καµία «υπόγεια διαδροµή»…. Γιατί και το tango µε τον αναγνώστη, απαιτεί, εξ ορισµού, δύο για να το χορέψουν!