«Ν’ αλλάξουμε της τύχης μας την καταφορά»! ( Κ. Καβάφης )

malindretosΓΙΑΤΙ   Η  ΕΛΠΙΔΑ  ΠΕΘΑΙΝΕΙ  ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ
ΓΙΑΤΙ   Η  ΕΛΠΙΔΑ  ΠΕΘΑΙΝΕΙ  ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ

Άρθρο του Χ. Μαλινδρέτου από την εφημερίδα Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου της 23|02|13

Μεσα από το ζοφερό τέλµα , που η σαρωτική οικονοµική κρίση µας έχει βυθίσει, εµείς, σαν άνθρωποι και οντότητες που ανιχνεύουν πάντα τις γραµµές των οριζόντων, επιµένουµε ότι το πνεύµα και η ψυχή µας  είναι φτιαγµένα από υλικό που µόνο στους Ολύµπιους τόπους µπορεί να βρεθεί, υλικό από κείνα που «υφαίνονται τα όνειρα»… Αυτό λοιπόν το στοιχείο µπορεί και πρέπει να είναι συνδυασµένο µε τη ροή του αίµατός µας µέσα στις φλέβες, για να µας  δίνει ορµή, θέληση και πάθος ν’ αγωνιστούµε, όπως κάποτε οι πατεράδες και οι παππούδες µας, σε χρόνους φοβερούς και θανατηφόρους, για την αξιοπρέπεια και την τιµή, και να νικήσουµε.

Εκείνοι νίκησαν το φόβο, νίκησαν…

…την ατίµωση αλλά και το συµβιβασµό µε την ευτέλεια, µε την ευκολία της ξέπνοης αποδοχής των τετελεσµένων, χωρίς να υπολογίσουν το κόστος ζωής και αίµατος.

Η φορά των πραγµάτων, µας φέρνει ξανά αντιµέτωπους και σήµερα µε το φάσµα του ολέθρου και της εξαθλίωσης. Αυτή η σηµερινή ακραία συγκυρία απαιτεί απ’ όλους εµάς ν’ ανταποκριθούµε µε γνώµονα την αγάπη στην Πατρίδα, σαν πατριώτες που δεν αφήνονται αδρανείς να συνθλιβούν ψυχολογικά και βιολογικά, κάτω από το βάρος της απανθρωπιάς των αποφάσεων που µια ανίκανη και διεφθαρµένη πολιτική τάξη συσσώρευσε στο δρόµο της ζωής µας.

Η αντίδρασή µας µπροστά στην επελαύνουσα φοβερή και πρωτόγνωρη οικονοµική και κοινωνική εξαθλίωση µπορεί να είναι τέτοια, ώστε να αντιµετωπίσουµε το θανατηφόρο κίνδυνο, προτάσσοντας την πίστη µας ότι τίποτα δεν χάθηκε οριστικά και αµετάκλητα. Βαθιά στη στάχτη παραχωµένη παραµένει εκείνη η σπίθα  που θα µας δώσει το έναυσµα µιας καινούργιας αρχής, η θρυαλλίδα µιας ανάτασης θελήσεων και ανάστασης ήθους, που λοξοδρόµησαν και χάθηκαν στα βροχερά ερηµοτόπια του κίβδηλου και σαθρού τρόπου ζωής µας των τελευταίων δεκαετιών.

Μπορούµε «αν µένει η σκέψη µας υψηλή» – κατά τον Καβάφη – «και εκλεκτή συγκίνηση το πνεύµα και το σώµα µας αγγίζει…»
Μπορούµε, αντί να «περιµένουµε τους βαρβάρους στην αγορά συναθροισµένοι», για «ν’ άρθουν αυτοί και να νοµοθετήσουν», εµείς «µε απόφαση και τόλµη ν’ αλλάξουµε της  τύχης µας την καταφορά». Αρκεί να σταθούµε «έξω από τα τείχη και ν’ αγωνιστούµε». «Η πτώση µας» δεν είναι «βεβαία», όπως ο µεγάλος Αλεξανδρινός αποφαίνεται αποδεχόµενος την ήττα.

Ο πολιτισµός, ο λόγος, η τέχνη και η εικαστική σύλληψη µπορούν να δηµιουργήσουν το ανάχωµα που θ’ αντιστρέψει της µαύρης θύελλας τις ριπές και θα δώσει αναρριπές πνοής και αναπνοής, ώστε να βγούµε από τα µελανά, τα ερεβώδη νερά των  λασπωµένων  λιµανιών και να σπάσουµε τις σκουριασµένες άγκυρες που µας κρατούν στων ονείρων µας το νεκροταφείο…

Έτσι θ’ ανοίξουµε πανιά για το γαλάζιο πέλαγος της ελπίδας, στον πορφυρό ορίζοντα βάζοντας ρότα «ελεύθεροι σαν άνθρωποι στη χαραυγή του κόσµου». Μπορούµε λοιπόν µε στροφή στην ανθρωπιά και την αλληλεγγύη και πίστη στο ανθρώπινο πνεύµα, που γεννά και αβγατίζει τη σκέψη, τη θέληση και τη βούληση για κάτι άλλο, για ένα ταξίδι «για κάπου πάντα αλλού», αφήνοντας το πηδάλιο στης τρικυµίας τα χέρια, γιατί όπως λέει και ο Κώστας Ουράνης «το πιο φρικτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούµε».

Μακριά λοιπόν από τα χιλιοφθαρµένα δροµολόγια µιας άγονης και χωρίς προορισµό ακτογραµµής, γεµάτης συµβιβασµούς και µοιρολατρικές αποδοχές. Χρειάζεται έµπνευση και τόλµη  ώστε ν’ αφήσουµε τη µίζερη «ζωή µας» και να ζήσουµε!..
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ  Γ.  ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ