Η αβάσταχτη ελαφρότητα του τοπικού πολιτικαντισμού…

 

davanelosΆρθρο του Αντώνη Δαβανέλου από την εφημερίδα Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου της 23|02|13

Ειναι απόλυτα θεµιτό και χρήσιµο να συµµετέχεις στο οποιουδήποτε επιπέδου πολιτικό «παιχνίδι», είτε αυτό είναι καθαρά κοµµατικό, είτε αυτοδιοικητικό και συνδικαλιστικό. Είναι απολύτως θεµιτό (και αναµενόµενο) να θέλεις να υπερασπιστείς το ρόλο σου και τις πλευρές της συµµετοχής σου. Για κάποιους συµπολίτες µας, συνεχίζει να αποτελεί ακατανόητη και δυσεπίλυτη µαθηµατική εξίσωση, αν το πολιτικό ισούται και κατευθύνεται αυτοµάτως προς το κοµµατικό ή όχι.

Μια µερίδα από αυτούς, είναι ειλικρινής και καλοπροαίρετη, δεδοµένου ότι…

——————————————————————————-

…ο λεγόµενος «κοµµατισµός» και η «παραταξιακή λογική» έχει δηµιουργήσει κατ΄ επανάληψη συνθήκες ασφυξίας στην ανάπτυξη ενός  ανεπιτήδευτου πολιτικού διαλόγου που να µην υπόκειται σε συγκεκριµένες µεθοδεύσεις. Από την άλλη πλευρά όµως, πρέπει να επισηµανθεί ότι η δυσκολία πρόσληψης και ερµηνείας ενός προβλήµατος που αφορά όλη την κοινωνία, στις αναγκαίες πολιτικές του διαστάσεις, αποτελεί δείγµα πολιτικής ανωριµότητας της ίδιας της κοινωνίας. Η συντελούµενη κατεδάφιση του εθνικού συστήµατος Υγείας για παράδειγµα, δεν είναι κάτι που «φύτρωσε» από µόνο του, αλλά είναι αποτέλεσµα άσκησης συγκεκριµένων πολιτικών µε ονοµατεπώνυµο, εποµένως, αποτελεί, αξιωµατικά, εξόχως πολιτικό ζήτηµα.

Μια άλλη ευρεία µερίδα συµπολιτών µας και µάλιστα από θέσεις άσκησης θεσµικού ρόλου, η οποία γνωρίζει πολύ καλά την ουσιαστική πολιτική διάσταση αυτών των προβληµάτων, επιλέγει να ασκείται µονίµως και µε εντατικό τρόπο στην πολιτική υποκρισία, χρησιµοποιώντας ως όπλα την υποσχεσιολογία χωρίς αντίκρισµα, την επίκληση της «κοινωνικής ειρήνης» και του προσχηµατικού διαλόγου, την άχρωµη και απολίτικη στάση προσέγγισης, την επικέντρωση στις ατοµικές ευθύνες των πολιτικών προσώπων και τις αβελτηρίες της Διοίκησης, που όλα αυτά µαζί κατατείνουν στην ωµή κοροϊδία και στη συγκάλυψη πολιτικών ευθυνών.

Αυτό όµως που «προσφέρουν» στην τοπική κοινωνία, είναι απείρως εγκληµατικότερο από την ωµή κοροϊδία και την διάψευση. Συµβάλλουν στην ήδη αυξανόµενη συνολική απαξίωση της πολιτικής, τροφοδοτούν την παραίτηση, διαπαιδαγωγούν στην απάθεια, και «κλείνουν το µάτι» στην τυφλή πολιτική βία, εφόσον τα προβλήµατα παραµένουν και επιδεινώνονται. Τα ερωτήµατα εδώ, είναι τόσο σαφή, όσο και προφανή. Αυτά άραγε επιδιώκουν όσοι ασκούνται σ΄ αυτό το επικίνδυνο σπορ; Ποιος είναι ο βαθύτερος λόγος αυτής της τακτικής; Το ερώτηµα αυτό έχει απαντηθεί πολλάκις, µε απλολαϊκό  και, για πολλούς, απλουστευτικό τρόπο: Καρέκλα και κοµµατικό – παραταξιακό συµφέρον. Ενίοτε και οικονοµικό….

Πόσο απέχει αυτή η διαπίστωση από τα τεκταινόµενα της περιόδου σε τοπικό επίπεδο, τόσο µε τις υποσχέσεις για το Κέντρο Υγείας, τις ανακοινώσεις για το νέο αεροδρόµιο, τις ενδοπαραταξιακές και µη «αλληλοκαλύψεις» πολιτικών ευθυνών, τις τσιµεντοστρώσεις, τις πίτες, τις φανφάρες και τις «αστικές αναπλάσεις» σε ένα σκηνικό φόντο µαζικού οικονοµικού µαρασµού, αποψίλωσης υφιστάµενων προνοιακών υποδοµών και παντελούς  έλλειψης άλλων εξίσου βασικών και απαιτούµενων υποδοµών , ιδίως στην καρδιά του νησιού, την Παροικιά;

Και για να αφαιρέσω το γνωστό και αφελές επιχείρηµα σε όσους συχνά πυκνά καταφεύγουν µε ευκολία, γεγονός που δεν τους τιµά ιδιαίτερα, αναγνωρίζοντας στα γραφόµενά µου δήθεν «εµπάθεια», θα θέσω το ερώτηµα πιο «πολιτικά» και συνολικοποιηµένα:

• Ποιος σας έδωσε το δικαίωµα να θωρείτε την πραγµατοποίηση αναγκαίων και σηµαντικότατων έργων στο νησί, όχι ως υποχρέωσή σας, αλλά ως απόδειξη της «ελεήµονος διαθέσεως» του οποιουδήποτε πολιτικού παράγοντα;
• Ποιος σας «δίδαξε» ότι η συµµετοχή ενός πολιτικού στελέχους στην κυβέρνηση πρέπει να ακολουθεί την «πεπατηµένη» των πολιτευτάδων της δεκαετίας του΄50, του γνωστού βουλευτή «Καλοχαιρέτα» των ελληνικών ταινιών, δείχνοντας εύνοια στην περιοχή εκλογής του, «ρίχνοντας» άλλες περιοχές της Επικράτειας σε ένα συνολικό εθνικό αναπτυξιακό σχεδιασµό;
• Τι ακριβώς εννοούσατε όταν κατερχόσαστε στις εκλογές τάζοντας λαγούς µε πετραχήλια και από τα δέκα πράγµατα στην βαρύγδουπη λίστα των υποσχέσεών σας κάνετε τελικά και µε το ζόρι τα δύο;
• Από πού αντλήσατε το δικαίωµα να συµπεριφέρεστε σε έναν κόσµο που πληρώνει µε κόπο χρήµα και ιδρώτα τις υποχρεώσεις του, σαν να είναι κανένα σκυλάκι που του πετάµε που και που κανένα ξεροκόµµατο γιατί µπορεί στο τέλος να «τα πάρει» και να µας δαγκώσει άγρια;
• Πόσο τιµητικό είναι για εσάς ως τοπικό πολιτικό προσωπικό, να υιοθετείτε το ρόλο του «Γκρούεζα» στον «Μαυρογιαλούρο», αντί να αποτελείτε την διεκδικητική συνισταµένη µιας κοινωνίας, µε την πολιτική εµπιστοσύνη της οποίας οφείλετε να περιβάλλεστε, αφού προηγουµένως έχετε δείξει πίστη και έχετε εµπνεύσει στις δυνατότητές της;
• Πότε θα πάρετε οριστικό και αµετάκλητο διαζύγιο από τον πολιτικό «επαρχιωτισµό» που σας διακρίνει, συµπαρασύροντας µαζί σας ακόµα και τη νέα Γενιά αυτού του νησιού;
• Πότε θα ξεφύγετε από το πολιτικάντικο σύνδροµο της «γαλάζιας κορδέλας και θα κινηθείτε µε οραµατικό ορίζοντα;

Προσωπικά, γνωρίζω την ενδόµυχη απάντησή σας σ΄ αυτά τα ερωτήµατα: «η κοινωνία µας ανέδειξε!». Ελπίζω όµως, να το έχει καταλάβει και εκείνη!…..