Άρθρο | Το κέρδος στο υστερόγραφο

Θα σε πάω 17 χρόνια πίσω.


DSC_0067
Άρθρο του Κώστα Δραγάτη από την εφημερίδα Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου της 16|02|13

Τότε που εργαζόµουν σε µία τοπική εφηµερίδα της Αθήνας και σε µία πανελλήνιας κυκλοφορίας εφηµερίδα µε έδρα την Αθήνα. Καλά τα λεφτουδάκια από τις δύο δουλειές, για την ηλικία µου. Η πίστη ότι θα µπορούσα να αλλάξω τον κόσµο µε το µολύβι µου, και αργότερα µε το πληκτρολόγιο του υπολογιστή µου, ήταν µεγάλη. Ακόµη την έχω.
Η ζωή είχε αποφασίσει να µε κάνει από νωρίς να συγκρουστώ µε τη λογική «όλα είναι ωραία και καταναλωτικά» και τους εκφραστές της. Βλέπετε τότε, η χώρα χόρευε στο «πνεύµα» που σήµερα πληρώνουµε. Η κυβέρνηση Σηµίτη είχε γεµίσει όλο το πολιτικό φάσµα και τα µυαλά των πολιτών µε το νέο όραµα: χρηµατιστήριο, εύκολο χρήµα, ρουσφέτι, δουλειές σε κολλητούς, γραβάτες, κουστούµια, µοντέλα, πορτιέρηδες, Κολωνάκι, ΚΛΙΚ, Πρωινός Καφές και Ρούλα Κοροµηλά, Τατιάνα, Ευαγγελάτος, τζιπ, κλαµπ, µπουζούκια, αγορές στα µαγαζιά, δάνεια, πιστωτικές κάρτες, το χειµώνα όλη η Ελλάδα µία Αράχοβα και το καλοκαίρι όλη η Ελλάδα µία Μύκονος.

Αυτή η λογική ήταν ανίκητη τότε. Ποιος δεν θέλει όλα τα παραπάνω; Ποιος…
diafimisi_entipa_mikro_teliko…δεν θέλει µία εύκολη και καταναλωτική ζωή;

Το επιχείρηµα ότι αυτή η «συνταγή» είναι ατελέσφορη, ότι δεν έχει µέλλον, ούτε καν για τους περισσότερους από τους θιασώτες της, ότι, εάν δεν σταµατήσουµε να καταναλώνουµε τα πάντα άκριτα, θα συµπαρασυρθούµε όλοι µαζί στην καταστροφή (εκτός των λαµόγιων και κάποιων ελάχιστων κληρονόµων µεγαλοαστών) ως κοινωνία, ως πατρίδα, δεν το άκουγαν παρά ελάχιστοι.
Έτσι, αφίσα τις µεγάλες ιδεολογικές µάχες (για ωριµότερους) και τις µεγάλες εφηµερίδες στα αφεντικά τους στην Αθήνα, τα οποία δεν µπορούσα να νικήσω.

Αφιερώθηκα στα µικρά νησιά µας και προσπάθησα να αντιπαρατεθώ για τους χειρισµούς που έκαναν πολιτικά πρόσωπα επάνω σε συγκεκριµένα θέµατα. Αυτά που άγγιζε ή ύλη της δικής µου εφηµερίδας. Προσπαθούσα  να αναδείξω ποιο είναι το συµφέρον για τους περισσότερους, ποιο είναι το δίκαιο για όλους. Ακόµα και αν αποτελούσαν µειονότητα, κάποιες φορές, αυτοί που είχαν δίκαιο, τους υποστήριξα άφοβα. Προσπαθούσα  να αποκαλύψω ποια είναι εκείνη η επιλογή που θα αντέξει για περισσότερα χρόνια. Δηλαδή να µην γίνονται πολιτικές επιλογές που θα αποδώσουν πρόσκαιρα κάποιους καρπούς, αλλά θα µας κοστίσουν στο µέλλον πάρα πολύ. Πολλές φορές, έκανα και λάθη και τα «µάζευα» πριν ολοκληρώσω την αρθρογραφία µου για το εκάστοτε θέµα. Και γι’ αυτό µπορώ να κοιµάµαι ήσυχος τα βράδια ακόµα. Ποτέ δεν έχω κάνει «ολόκληρο λάθος» στη δηµοσιογραφική µου ζωή. Ούτε καν «µισό» για πολύ καιρό.

Όµως αυτό που είχε τη µεγαλύτερη σηµασία για εµένα ήταν η άρνηση υποταγής σε κάτι που εµφανιζόταν ως δεδοµένο. Φράσεις όπως: «έτσι γίνεται εδώ», «τι να κάνουµε, κανείς δεν µιλά για το τάδε ή το δείνα θέµα…», «κανείς δεν τα βάζει µε αυτό το πρόβληµα ή µε αυτό το πρόσωπο, γιατί έχει άκρες κλπ», δεν τις καταλαβαίνω, και δεν τις δέχοµαι.

Τα χρόνια που πέρασαν και µέχρι σήµερα, έχω υποστεί χίλια βάσανα από πολλούς και διάφορους για να πάψω να αντιπαρατίθεµαι σε αυτά που θεωρούνται κάθε φορά «δεδοµένα». Είναι γνωστό ότι και εδώ, στην Πάρο, δέχοµαι τεράστιο πόλεµο, οικονοµικό, δικαστικό, δυσφηµιστικό, για να πάψω να ασκώ κριτική σε αυτούς που έχουν την ευθύνη για την επίλυση των προβληµάτων της κοινωνίας. Εναντίον αυτών που κάνουν τα πάντα για την πάρτη τους, αλλά ελάχιστα από αυτά που έχουν υποσχεθεί στους συµπολίτες τους. Θέλουν πολύ να πάψω να υπάρχω ως φωνή.

Φίλοι και συγγενείς βλέποντας τα ξενύχτια, την κατασπατάληση της σωµατικής αντοχής και των χρηµάτων µου, δηλαδή εκείνα που κάνω για να υποστηρίξω την πλήρη ανεξαρτησία του λόγου µου, µε έχουν πολλές φορές συµβουλέψει να «πάω πάσο». Να τα παρατήσω. Μου λένε ότι δεν αξίζει τον κόπο να πηγαίνεις «κόντρα», όταν η πλειοψηφία του κόσµου έχει αποδεχτεί τα «δεδοµένα», δεν αντιδρά, δεν θέλει να διεκδικήσει.

Η υπόθεση της διαδήλωσης της 11 Φεβρουαρίου 2013 στην Αθήνα, του τρόπου που µεγάλη µερίδα πολιτών της Πάρου και της Αντιπάρου διεκδίκησαν τα δικαιώµατα τους, µε έκανε πολύ περήφανο για τα νησιά µας και το λαό τους. Μου έδωσαν το κουράγιο να ισχυρίζοµαι ότι αυτά για τα οποία γράφω είναι υπαρκτά. Δεν πάνε χαµένα, δεν σπαταλιέµαι «τσάµπα».

Δεν χόρταινα να φωτογραφίζω και να βιντεοσκοπώ όλες τις στιγµές των Παριανών και Αντιπαριανών στις 11 Φεβρουαρίου…
Οι στεναχώριες µου και η κούραση µου από αυτό τον διαρκή αγώνα για την ενηµέρωση, την κριτική και την επίτευξη στόχων της κοινωνίας, εξαφανίστηκαν.

Η Πάρος και η Αντίπαρος έγραψαν µία τεράστιας σηµασίας σελίδα τοπικής ιστορίας τη Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2013. Σε πολιτικό επίπεδο έχουµε ήδη να διδάξουµε στα παιδιά της Πάρου και της Αντιπάρου πως είναι να ελπίζεις, να διεκδικείς, να πιάνεσαι ώµο µε ώµο µε τον συµπατριώτη σου, να σηκώνεις το ανάστηµα σου, σε µία εποχή εξαιρετικά δύσκολη για τέτοιες προσπάθειες.
Το είχα ξαναγράψει σε ένα άρθρο µου πριν τις εκλογές του 2010:

Είµαι Παριανός (και Αντιπαριώτης)
Δεν είµαι ραγιάς

Υ.Γ: Και αν οι µνηµονιακοί ραγιάδες τελικά, φανούν ασυνεπείς στο λόγο τους και δεν µου στείλουν γιατρό, ας πεθάνω µόνος στο Κέντρο Υγείας Πάρου.
Μου αρκεί που κάποτε υπερήφανος και δυνατός, δίνοντας παράδειγµα στα παιδιά µου, περπάτησα την οδό Σταδίου, την Πλατεία Οµόνοιας, την πλατεία Συντάγµατος µαζί µε τους συµπατριώτες µου.-
Αυτό είναι ήδη το µεγάλο κέρδος.