Άρθρο | Δεύτερο βήμα πολιτικής χειραφέτησης των Παριανών…

 

davanelosΆρθρο του Αντώνη Δαβανέλου από την εφημερίδα Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου της 16|02|13

Δεύτερο βηµα, γιατί το πρώτο έγινε µε τρόπο καταλυτικό στις διαδοχικές εκλογικές αναµετρήσεις του περσινού Μαΐου και Ιουνίου. Εκεί οι Παριανοί (αλλά και οι Αντιπαριώτες), απέδειξαν ότι είναι διατεθειµένοι να τερµατίσουν ένα ιδιότυπο καθεστώς πολιτικής «ακινησίας», το οποίο χαρακτήρισε συνολικά την ελληνική κοινωνία στην µεταπολιτευτική περίοδο, µέσα από το «εκλογικό εκκρεµές» του δικοµµατισµού ανάµεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.

Η πρόσφατες µαζικές κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση του αγαθού της δηµόσιας Υγείας, που αποτυπώθηκε τόσο στην κεντρική συγκέντρωση της Παροικιάς, όσο – και κυρίως – στην παράσταση διαµαρτυρίας στην Αθήνα, αποτέλεσε…

———————————————————————————–

…το δεύτερο βήµα ουσιαστικής πολιτικής χειραφέτησης, όχι µόνο από τα µέχρι σήµερα κεκτηµένα κοµµατικά αντανακλαστικά, αλλά πάνω απ΄ όλα από µια νοοτροπία και µια στάση απέναντι στα προβλήµατα, που υποδήλωνε παραίτηση, απογοήτευση και ωχαδερφισµό.

Η ριζοσπαστικοποίηση των Παριανών εκφράστηκε έµπρακτα αυτή τη φορά, αφού προηγουµένως είχαν γίνει κατανοητά ορισµένα πράγµατα: πρώτον, ότι το θέµα της δηµόσιας Υγείας αφορά όλη την κοινωνία. Δεύτερον, ότι η µάχη πρέπει να δοθεί ενωµένα και µε τρόπο συντονισµένο και όχι αδιάτακτο. Τρίτον, ότι δεν θα πρέπει να εξαντληθεί στις γνωστές και µέχρι τώρα δοκιµασµένες και «άσφαιρες» µορφές διεκδίκησης τοπικού χαρακτήρα ή στις «γραφικού» τύπου ανταλλαγές επιστολών µε την κεντρική εξουσία και, τέταρτον, ότι πρέπει να σταµατήσει ο εµπαιγµός!

Υπάρχει όµως και κάτι ουσιαστικότερο και βρίσκεται στο φόντο αυτής της ριζοσπαστικοποίησης: υπήρξε µια εµφανέστατη ρηγµάτωση µε τον πολιτικαντισµό και την πελατειακή σχέση. Κανείς από όσους ενεργούς πολίτες πλαισίωσαν το σύνολο των κινητοποιήσεων, δεν αρκείται πλέον στην άκρατη υποσχεσιολογία, τα ευχολόγια, τις υποκριτικές αβροφροσύνες και το «φιλικό χτύπηµα στην πλάτη» χωρίς αντίκρισµα.  Πρόκειται για οριστικό διαζύγιο µε τα «παχιά λόγια» και τις κενές περιεχοµένου καλές προθέσεις. Σ΄αυτό το σηµείο, οι πολίτες της Πάρου και της Αντιπάρου πλέον δεν «πρωτοτυπούν», αφού πρόκειται για µια συνολικότερη και, υπό όρους, γόνιµη αλλαγή συµπεριφοράς της ελληνικής κοινωνίας  µε σηµαία τη δυσπιστία, απέναντι στις κατεστηµένες πρακτικές του πολιτικού συστήµατος µέχρι σήµερα.

Όσοι εκπρόσωποι αυτού του πολιτικού συστήµατος, από τα κόµµατα του Κοινοβουλίου µέχρι όλα τα επίπεδα της αιρετής Αυτοδιοίκησης, εξακολουθούν να παραµένουν θιασώτες της λογικής του «Μαυρογιαλούρου», εκτός του ότι προσφέρουν χείριστες υπηρεσίες στον τόπο σε µια περίοδο βαθιάς και πολυεπίπεδης κρίσης, θα βρεθούν σύντοµα και προ οδυνηρών εκπλήξεων από την ίδια την αντίδραση της κοινωνίας.

Σε τοπική κλίµακα, το θέµα της Υγείας, αποτελεί και θα συνεχίσει για µεγάλο διάστηµα ακόµα, να αποτελεί πρώτιστο θέµα ατζέντας για την κοινωνία, το οποίο δυστυχώς συνοδεύεται από τα αντίστοιχα µεγάλα προβλήµατα στο επίπεδο της Παιδείας, των προνοιακών πολιτικών και του µαρασµού της οικονοµικής δραστηριότητας, τα οποία είναι αποτελέσµατα των ασκούµενων αντιλαϊκών µνηµονιακών πολιτικών της τριµερούς κυβερνητικής κοινοπραξίας.

Είναι σίγουρο, κατά συνέπεια, ότι ο αγώνας που µόλις ξεκίνησε, θα πρέπει να συνεχιστεί, να κλιµακωθεί και να βρει τους όρους συντονισµού του µε τα αντίστοιχα προβλήµατα, αλλά και τις πρωτοβουλίες που έχουν αναληφθεί από τις τοπικές κοινωνίες των υπόλοιπων νησιών των Κυκλάδων, ώστε οι µορφές πίεσης και διεκδίκησης που θα προκριθούν, να έχουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσµα.

Οι Παριανοί και οι Αντιπαριώτες που συµµετείχαν σε όλη αυτή την προσπάθεια, έχουν συνειδητοποιήσει ότι είναι εξευτελιστικό να υιοθετείς τη στάση αυτού που ζητάει πολιτική ελεηµοσύνη για κάτι που δικαιωµατικά σου ανήκει. Έχουν επιλέξει συνειδητά τη στάση του πολίτη από εκείνη του πολιτικού πελάτη. Έχουν αντιληφθεί ότι είναι ένα θέµα εξόχως πολιτικό, το οποίο όµως δεν επιδέχεται κανενός είδους κοµµατική ή άλλη εκµετάλλευση. Εποµένως, επειδή αυτός ο αγώνας θα έχει, εξ αντικειµένου, ένταση, κόπο και διάρκεια, πρέπει να καταστεί κοινός τόπος, ότι ΟΛΟΙ θα κριθούµε ανοιχτά και δηµόσια από το µέγεθος της έµπρακτης συνεισφοράς µας, ώστε να µπορέσει αυτός ο αγώνας να δικαιωθεί και να τελεσφορήσει.