Η ενότητα γονέων & εκπαιδευτικών, μόνη «άγκυρα» ελπίδας για τα παιδιά μας…


davanelosΆρθρο του Αντώνη Δαβανέλου από την εφημερίδα Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου της 19|01|13

Περισσοτερο από κάθε άλλη φορά, οφείλω να αποσαφηνίσω ευθύς εξ αρχής και προς κάθε κατεύθυνση, ότι το παρόν σηµείωµα δεν το υπογράφω µε την ιδιότητα του Γραµµατέα του Συλλόγου της  Ένωσης Γονέων Πάρου, αλλά µε µόνη την ιδιότητα του γονέα ενός µικρού παιδιού, το οποίο, θέλω να πιστεύω, ότι µαζί µε χιλιάδες άλλα ελληνόπουλα, θα οικοδοµήσουν ένα καλύτερο αύριο για την κοινωνία στην οποία θα ζήσουν και για τον ίδιο τον τόπο.

Η αλήθεια είναι…

…ότι ταλαντεύτηκα αρκετά πριν το επιχειρήσω. Κατέφυγα στη συµβουλή εµπειρότερων  και σοφότερων από εµένα σε θέµατα εκπαίδευσης, αλλά και γνώσης της κουλτούρας της τοπικής κοινωνίας. Το θεωρώ ακόµα και τώρα ρίσκο. Ρίσκο, γιατί πολύ εύκολα, µπορεί να γίνει αντικείµενο παρερµηνειών, τόσο από τον καλοπρόθετο αναγνώστη, όσο – και κυρίως – από τον κακοπρόθετο. Για αυτόν τον δεύτερο, δεν µπορώ να κάνω τίποτε απολύτως. Το µόνο όπλο που διαθέτω για την αποφυγή κάθε πιθανής παρερµηνείας, είναι η επώνυµη, σαφής και όσο γίνεται απλούστερη κατάθεση της άποψής µου σε ένα θέµα που, κανονικά, θα έπρεπε να αποτελεί συλλογικό κεκτηµένο, όχι µόνο των Συλλόγων Γονέων και των εκπαιδευτικών, αλλά κάθε τοπικής κοινωνίας. Κάθε ρίσκο όµως, υπάρχει γιατί κάποιος πρέπει να το αναλάβει…

Θέτω απευθείας το ερώτηµα:

– Ποιος είναι ο ρόλος κάθε φορέα µέσα στα πλαίσια της σχολικής κοινότητας;

  • Που αποσκοπεί τελικά η όποια οργανωτική διάρθρωση µια σχολικής Μονάδας;

Πιο απλά ακόµη: τι ρόλο παίζει ένας Σύλλογος Γονέων, ο Σύλλογος Διδασκόντων, η Διεύθυνση του σχολείου, η όποια βαρύγδουπη υπηρεσιακή ιεραρχία της εκπαίδευσης;

Θα µπορούσε κάποιος να δώσει άµεσα την στερεότυπη απάντηση, η οποία συνήθως συνοψίζεται στο ότι «το υφιστάµενο θεσµικό-νοµικό πλαίσιο, καθορίζει τις αρµοδιότητες του κάθε φορέα, µε στόχο την οµαλή λειτουργία της σχολικής Μονάδας»… Αυτό όµως δεν απαντάει στην ουσία, γιατί είναι ο «τύπος». Και η ουσία κατά την άποψή µου, βρίσκεται στο «µαλακό υπογάστριο» αυτής της άποψης, δηλαδή στο ότι όλοι αυτοί οι θεσµικοί παράγοντες υπάρχουν για ένα και µοναδικό λόγο: ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ!

Τι σηµαίνει αυτό; Σηµαίνει πολύ απλά, ότι η συντεταγµένη Πολιτεία αναγνωρίζει και αναθέτει µε οργανωµένο τρόπο στη Σχολική Μονάδα, το ρόλο του δεύτερου και σηµαντικότερου θύλακα κοινωνικοποίησης και διαπαιδαγώγησης των παιδιών µας, µετά την οικογένεια. Σηµαίνει ότι αποβλέπει στην συστηµατική παροχή όλων των ειδικών και γενικών µορφωτικών προαπαιτούµενων, ώστε τα παιδιά µας, δηλαδή το Μέλλον του τόπου, να βγουν ολοκληρωµένες και χρήσιµες προσωπικότητες για την ίδια την κοινωνία στην οποία ανήκουν.

Όχι όµως χωρίς την οικογένεια. Όχι χωρίς του γονείς. Και εξηγούµαι: ο λεγόµενος «Νοµοθέτης», δηλαδή η Πολιτεία, αναθέτει αποκλειστικά τα καθήκοντα της Εκπαίδευσης ,στους φυσικούς λειτουργούς της, που είναι οι εκπαιδευτικοί. Και οι οποίοι, είναι και οι ίδιοι εκπαιδευµένοι για αυτό το ρόλο. Και βεβαίως  η εκπαίδευση, τουλάχιστον σε πρωτοβάθµιο και δευτεροβάθµιο επίπεδο,  δεν συνίσταται µόνο στην παροχή «στεγνών», τυπικών γνώσεων χρησιµοθηρικού χαρακτήρα, αλλά σε ένα ολοκληρωµένο µοντέλο παροχής γενικής παιδείας,  για τη διαµόρφωση, πρωτίστως, πολιτών µε ελεύθερη και δηµοκρατική συνείδηση. Επειδή όµως αυτή η εκπαιδευτική διαδικασία δεν πραγµατοποιείται «εν κενώ», δηλαδή ΔΕΝ λαµβάνει χώρα ΕΚΤΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, αλλά µέσα στις πραγµατικές συνθήκες και δυσκολίες της κοινωνικής συµβίωσης, είναι ο ίδιος πάλι ο Νοµοθέτης, που αναγνωρίζει την ανάγκη της παρουσίας και συνεισφοράς της οικογένειας  στην παιδευτική λειτουργία, αυτή τη φορά όµως µε ρόλο επικουρικό, µε ρόλο αρωγού και συµπαραστάτη της προσπάθειας του εκπαιδευτικού.

Αυτή η σχέση γονέων και εκπαιδευτικών, αποτυπώνεται στο ισχύον νοµοθετικό πλαίσιο, διαµορφώνοντας αντίστοιχα δικαιώµατα και υποχρεώσεις, όχι στη βάση µιας ιεραρχίας και µιας «λογικής εξουσίας», αλλά ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ. Πάνω απ΄ όλα είναι µια σχέση µε ΔΙΑΚΡΙΤΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ.

Ο Διευθυντής µιας σχολικής Μονάδας, θα συντονίσει, θα διευθύνει, θα ενεργήσει «πυροσβεστικά» και έγκαιρα, θα «τείνει ευήκοον ους» στις δίκαιες ή υπερβολικές αγωνίες των γονέων, σεβόµενος τη θεσµική τους αυτοτέλεια, θα λειτουργήσει ως «κυµατοθραύστης» της πιεστικής καθηµερινότητας του σχολείου. Ο Σύλλογος Διδασκόντων, ως κυρίαρχο όργανο του σχολείου, έχει όλο το βάρος της υποδοχής των µαθησιακών και παιδαγωγικών προβληµάτων που ανακύπτουν µέσα στην τάξη και τα οποία φέρουν και «άρωµα» οικογένειας. Ο σχολικός Σύµβουλος, θα ελέγξει την πορεία του εκπαιδευτικού έργου, θα δώσει εξειδικευµένες κατευθύνσεις παιδαγωγικού χαρακτήρα, θα συνεργαστεί αρµονικά µε τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τον Διευθυντή. Ο Σύλλογος Γονέων, θα προσπαθήσει να πετύχει τον καλύτερο βαθµό συνεργασίας µε την Διεύθυνση και τους εκπαιδευτικούς της Μονάδας, σεβόµενος τον πρωταρχικό ρόλο τους στην εκπαιδευτική διαδικασία και τη δική τους θεσµική και λειτουργική αυτοτέλεια. Με επιµονή, συνέπεια , ψυχραιµία και υποµονή. Κυρίως όµως µε πνεύµα «επιθετικής» καλής θέλησης και συνεργασίας.

Πάνω απ΄ όλα όµως, ένας Σύλλογος Γονέων, φροντίζει να κατοχυρώνει στην πράξη τη θεσµική του βαρύτητα και αυτοτέλεια αποδεικνύοντας απερίφραστα και προς κάθε κατεύθυνση, ότι αποτελεί οργανικό µέρος της σχολικής κοινότητας, περιφρουρώντας και διευρύνοντας συνεχώς την ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΩΣ ΑΝΑΠΗΡΟ ΟΜΟΙΩΜΑ ΤΟΥ! Και η ενότητα πάνω σε υπαρκτά και ουσιώδη προβλήµατα, δεν διαµορφώνεται µε την επίδειξη πνεύµατος τυπολαγνείας και επίκλησης των καταστατικών προβλέψεων, ούτε µε λογικές αποκλεισµών, και  πρακτικές µηχανισµών που επιφέρουν ΔΙΧΑΣΜΟ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗ. Η Ενότητα διαµορφώνεται στην συναντίληψη και τη σύνθεση των απόψεων, στην ευαισθητοποίηση και την ενεργοποίηση των µελών του σε συµµετοχικές δηµοκρατικές διαδικασίες, οι οποίες θα τροφοδοτήσουν την κοινή προσπάθεια όλων για την αντιµετώπιση των προβληµάτων.

Όταν µάλιστα το διχαστικό κλίµα ξεφεύγει από τα όρια µιας σχολικής Μονάδας και χρωµατίζει έναν ολόκληρο ιστό µια µικρής τοπικής κοινωνίας που όλοι γνωρίζονται µε το µικρό τους όνοµα, συµπεριλαµβανοµένων των µικρών παιδιών, τότε, εκείνοι που έχουν οποιοδήποτε θεσµικό κοινωνικό ρόλο ΚΑΙ ΔΕΝ συµβάλλουν στην αποκλιµάκωση της έντασης, λειτουργούν σαν συνεργοί στη διατήρηση της ρήξης και του αδιεξόδου.

Οι σκληρά δοκιµαζόµενοι εργαζόµενοι γονείς, που σήµερα πλήττονται βάναυσα από µια πρωτοφανή & ανάλγητη κυβερνητική πολιτική στην Παιδεία, στην Υγεία και στο οικογενειακό τους εισόδηµα, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΧΩΡΙΣΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ! Αντίθετα, έχουν άπειρα ζητήµατα που τους ΕΝΩΝΟΥΝ. Με πρώτο το µέλλον των παιδιών τους. Καµία σχολική Μονάδα και κανένας θεσµικός ρόλος στα πλαίσια της λειτουργίας τους δεν έχουν ιδιαίτερη αξία, χωρίς τα παιδιά µας που, υποτίθεται, ότι γι’ αυτά φροντίζουν όλοι…

Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν ούτε σοφίσµατα, ούτε εκθέσεις ιδεών σε µια εικονική πραγµατικότητα. Ούτε διδάσκονται στα Πανεπιστήµια. Αποκτούνται στην καθηµερινή εµπειρία από τη δηµιουργική συµµετοχή στη ζωή της σχολικής κοινότητας. Εκεί που τα παιδιά µας ξοδεύουν σχεδόν τις µισές ώρες από τότε που βγαίνουν από το κατώφλι του σπιτιού τους.

Προσωπικά, δεν πουλάω εξυπνάδα ανέξοδα και εκ του ασφαλούς. Κάνω έκκληση ενότητας και ωριµότητας σε ΟΛΟΥΣ να αρθούν στο ύψος που επιβάλλουν οι περιστάσεις. Τα παιδιά δεν χρωστάνε τίποτα και σε κανέναν. Ο καθένας καλείται να πάρει την αναγκαία ρεβάνς από τον κακό – κάκιστο µέχρι τώρα εαυτό του. ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΕΙ. ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΟΥΝ…