«Τα οφέλη των ιδιοτελών, τα προπαγανδίζουν οι αφελείς …»

davanelosΆρθρο του Αντώνη Δαβανέλου από την εφημερίδα Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου της 22|12|12

Η πατρότητα της άποψης, ανήκει στον αείµνηστο µεγάλο Έλληνα στοχαστή Παναγιώτη Κονδύλη, ο οποίος έφυγε πρόωρα από τη ζωή πριν από µια δεκαετία περίπου, καθιστώντας  απίστευτα φτωχότερη την παραγωγική πολιτική και φιλοσοφική σκέψη στη χώρα, αφού προστέθηκε σε µια σειρά βαρύτατων απωλειών του ελληνικού πνεύµατος, όπως αυτές του Κορνήλιου Καστοριάδη, του Λουλά Αξελού και του Γιώργου Χειµωνά.

Για όσους δεν έχουν υπόψη τους το µέγεθος της πνευµατικής προσφοράς αυτών των ανθρώπων, πρέπει να γνωρίζουν, ότι όλες οι κρίσιµες επισηµάνσεις και προβλέψεις που έκαναν για την παρακµιακή πορεία της σύγχρονης Ελλάδας, έχουν επαληθευτεί µε εξοργιστικό τρόπο. Και αυτό, εν πολλοίς, οφείλεται…
…στο ότι η σκέψη τους είχε «οικουµενικό», πλανητικό «άνοιγµα», γνήσιο χαρακτηριστικό γνώρισµα της αρχαιοελληνικής σκέψης.

Με απειροελάχιστες εξαιρέσεις και όχι αντίστοιχου βάρους, στη χώρα έχει µείνει πλέον µόνο ο κατιµάς!…. Και δεν είναι ανεξήγητο. Το tempo της πνευµατικής παραγωγής και της διαµόρφωσης της ατζέντας των θεµάτων, δεν το δίνουν τα πανεπιστήµια, ούτε «σχολές πολιτικής σκέψης», το δίνουν οι κυρίαρχοι µηχανισµοί ιδεολογικής χειραγώγησης, µε προεξάρχοντες τα Μέσα Μαζικής «Ενηµέρωσης». Που δεν παρέχουν ενηµέρωση, αλλά κατευθυνόµενη άποψη και η οποία πρέπει να καταναλώνεται «αµάσητη», για να µπορεί να είναι µαζική….

Η χώρα, είτε την προσεγγίσει κανείς από την πλευρά των δρώµενων στα µεγάλα αστικά κέντρα, είτε την δει από την πλευρά των τοπικών κοινωνιών και της Περιφέρειας, έχει βυθιστεί σε µια ακατάπαυστη δίνη µιζέριας, ρηχότητας και ακινησίας. Ειδικά µάλιστα στην περίοδο που διανύουµε και µε τον µεθοδικό σχεδιασµό των κέντρων πολιτικοοικονοµικής διαπλοκής να δίνει τα ρέστα του στην υπόθεση της υπεράσπισης των Μνηµονίων, τα κυρίαρχα ΜΜΕ, σε όλους τις µορφές, έντυπες και ηλεκτρονικές, δίνουν αγώνα «νοµιµοφροσύνης» σε σηµείο εξευτελισµού.

Και αν αυτό συµβαίνει και είναι ορατό «δια γυµνού οφθαλµού» στα Μέσα Ενηµέρωσης εθνικής εµβέλειας, από αυτό τον δεοντολογικά ανήθικο κλοιό, δεν ξεφεύγουν ούτε τα τοπικά µέσα, µε κάποιες «χτυπητές» εξαιρέσεις, οι οποίες επιβεβαιώνουν όµως τον κανόνα…. Και βέβαια, αυτό δεν αποτελεί είδηση! Είναι παλιά υπόθεση που σχετίζεται µε τους όρους που παίζεται το πολιτικό παιχνίδι σε τοπικό επίπεδο. Δηλαδή µε όρους φθηνού λαϊκισµού, πολιτικαντισµού, άγρας εντυπώσεων, «διάσωσης κολλητών», πίστωσης πολιτικού χρόνου, αβανταδόρικης τακτικής στον παλαιοπαραγοντισµό, συγκάλυψης διαπλεκόµενων συµφερόντων και συνέχισης του κατεστηµένου σκηνικού. Πρόκειται ασφαλώς για το «πανάρχαιο» και κακόγουστο σκηνικό πολιτικής και οικονοµικής συναλλαγής, σε έναν φτωχοπροδροµικό επαρχιακό φόντο νοµής της εξουσίας.

Στόχος πάντοτε είναι η, µε κάθε τρόπο, διασφάλιση της συναίνεσης στην ακινησία και στην αδράνεια. Η αποφυγή επικίνδυνων κοινωνικών ρηγµατώσεων σε ένα οικοδόµηµα που επιφυλάσσει για τον πολίτη το ρόλο του απλού θεατή και βολικού δέκτη µια χιλιοαναµασηµένης τροφής που του σερβιρίζεται καθηµερινά και µονότονα.

Η βαθιά οικονοµική κρίση, έχει φέρει σε δεινή θέση όχι µόνο τη µεγάλη µάζα του  κόσµου της εργασίας, αλλά και ενός κόσµου δηµιουργικής προσφοράς, στον οποίο εντάσσεται αυτοδίκαια και κάθε Μέσο Ενηµέρωσης που θα ήθελε στοιχειωδώς να σέβεται τον εαυτό του, λειτουργώντας στα πλαίσια της δηµοσιογραφικής δεοντολογίας και όχι ως  δίαυλος φθηνής προπαγάνδας κατεστηµένων συµφερόντων. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο, σήµερα παρά ποτέ, όλοι και όλα, κρίνονται από τη στάση που κρατούν στο κεντρικό πιεστικό αίτηµα που έχει διαµορφωθεί από τα ίδια τα πράγµατα: αντίσταση και ανατροπή ή δουλική συµµόρφωση και συνέχιση της εξαθλίωσης. Για το χώρο της δηµοσιογραφίας µπορεί  να τεθεί και πιο γλαφυρά: νοικιασµένη πέννα στην υπηρεσία διατεταγµένων συµφερόντων ή λειτουργός της ελευθερίας του λόγου που είναι το οξυγόνο της Δηµοκρατίας;

Επειδή όµως το ζήτηµα της ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της Δηµοκρατίας, έχει µπει στην πρωτοκαθεδρία των λαϊκών κινητοποιήσεων της συντριπτικής µερίδας της κοινωνίας και η οποία διαµορφώνει ένα πολιτικά πλειοψηφικό ρεύµα, ικανό να σαρώσει   το ψευδεπίγραφο υπόβαθρο αυτών των διληµµάτων, ο πήχης για τον καθένα µας, έχει ήδη τοποθετηθεί τόσο ψηλά, όσο είναι το βάθος στο οποίο κάποιοι επιχειρούν να ρίξουν τη χώρα και την κοινωνία….

* Ο Α. Δαβανέλος είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ