Η γενέθλια επέτειος της εφημερίδας μας | Μπήκαμε στον 17ο χρόνο λειτουργίας


logo ta nea

Άρθρο από την εφημερίδα Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου της 22|12|12

Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου

16 χρόνια συνεχούς κυκλοφορίας


Στις
15 Δεκεµβρίου 2012 η εφηµερίδα µας έκλεισε 16 χρόνια συνεχούς κυκλοφορίας. Πρόκειται για την πιο παλιά – συνεχώς δρώσα – εφηµερίδα της Πάρου µε µία δεκαετία διαφορά από οποιαδήποτε άλλη έχει γνωρίσει τις τελευταίες δεκαετίες ο τόπος µας.

Το γεγονός έχει κάτι να πει, αν σκεφτεί κανείς ότι ο εκδότης της και γράφων, όταν εκτύπωσε το πρώτο φύλλο ήταν 25 ετών, ενώ τώρα είναι 41 ετών. Όταν ξεκινήσαµε αυτή την περιπέτεια η Πάρος ακόµα είχε κοινότητες στα χωριά και την Αντίπαρο και κατ’ ευφηµισµό δήµο στην πρωτεύουσα. Οι κρατούντες τα δηµόσια σκήπτρα, τότε, ήταν κραταιοί νέοι ή µεσήλικες µε – το πολύ – δεκάχρονα παιδιά και σήµερα είναι…

diafimisi_entipa_mikro_1…µεγάλοι άνθρωποι µε εγγόνια.

Προχθές στην Εθνική τράπεζα συνάντησα τον π. κοινοτάρχη Λευκών Γ. Λουκή και µε ενηµέρωσε ότι η κόρη του είναι 26 χρόνων γιατρός και ο γιός του 24 χρόνων. Ακόµα θυµάµαι αυτά τα δύο, παιδάκια να στέκουν στον κεντρικό πλακόστρωτο του νησιού, έξω από το µέγαρο. Η µία, κοκεταρία µε τις φίλες της σε µία γωνιά να χαϊδεύει τα πάντα καλοχτενισµένα, κατάµαυρα, µακριά, µαλλιά της και ο µικρός, υπερδραστήριος αρχιφασαρίας της µικροσυµµορίας του χωριού να σκαρφίζεται κάθε απόγευµα τι θα σκαρώσουν και σε ποιον. Η σηµείωση στη µνήµη, εντελώς ευκαιριακή και παράλληλη, αφού στεκόµουν πιο δίπλα στα σκαλιά, σε µία από τις τακτικές συναντήσεις µου µε τον πρόεδρο – πατέρα τους – για να µου πει τα νέα της κοινότητας του χωριού, ώστε να τα συµπεριλάβω στην ύλη µου στο προσεχές τεύχος.

Νερό ο καιρός και έτρεξε.

aspalathosΑναρίθµητα φύλλα γεµάτα συγκινήσεις και αναµνήσεις πλούσιες από την ιστορία των τόπων µας, των τελευταίων ετών. Κάθε σελίδα έχει µέσα ένα κοµµάτι από τα νησιά µας. Δεν υπάρχει ούτε ένα θέµα που να µην έχει κάτι ωραίο να µας θυµίζει, κάποιο πρόσωπο σηµαντικό για την σύγχρονη ιστορία των νησιών µας Πάρου και Αντιπάρου. Η επιστροφή στις σελίδες του αρχείου µας έχει καταγεγραµµένη τη γέννηση και την εξέλιξη, τα εµπόδια και τα προβλήµατα σε κάθε έργο και εργάκι στα δύο νησιά. Περιέχει τις δηµοτικές εκλογές και τα διακυβεύµατα τους κάθε φορά, καθώς και την επίδραση των εκάστοτε κυβερνήσεων και βουλευτών στα θέµατα µας.

Η µεγάλη αλλαγή µέσα σε αυτά τα χρόνια, εκτός του ότι όλοι µεγαλώσαµε, είναι η αλλαγή που ζούµε σήµερα. Τα νησιά µας, δυστυχώς, βρίσκονται ανάµεσα στους τόπους της χώρας που βιώνουν τη συρρίκνωση, την κατάθλιψη, την στέρηση. Διότι επιλέξαµε να συνδεθούµε µονοσήµαντα µε ευκαιριακές οικονοµίες και µε ευκαιριακό τρόπο να διαχειριστούµε πολύ σοβαρές δυνατότητες του τόπου. Οι τοπικές ηγεσίες των τελευταίων ετών σε λίγες περιπτώσεις βοήθησαν τους κατοίκους να δουν µε άλλο µάτι την προοπτική του τόπου. Οι καλύτεροι από αυτούς, είτε «ξεστράτησαν», είτε καβάλησαν το καλάµι. Οι εξαιρέσεις συνέπειας και σταθερότητας, ήταν ελάχιστες. Σιγά – σιγά πήγαν σπίτια τους.

 Το µεγαλύτερο πρόβληµα του τόπου στην παρούσα φάση είναι η µεγάλη πλειοψηφία του πολιτικού του δυναµικού. Διαχειρίζονται την εξουσία ή την αντιεξουσία ως µαγαζιά για τα προσωπικά τους οφέλη, ακόµα και αν αυτά αποτελούν απλές εγωκεντρικές ηδονές: εγώ να µιλάω, εγώ να αποφασίζω, εγώ να καπελώνω, εγώ να φαίνοµαι…
Βεβαίως, σε κάθε γωνιά του νησιού υπάρχουν και τα θαύµατα ακόµα. Ακού τώρα, η πρώην µικρή κόρη του Γ. Λουκή (ο οποίος εδώ και χρόνια έχει πάψει – κατά τη γνώµη µας – να προσφέρει οτιδήποτε ουσιαστικό στην πολιτική ζωή του τόπου) πιθανότητα να είναι µία από τις ελάχιστες γιατρούς του υπό κατάρρευση Κέντρου Υγείας Πάρου. Κατάρρευση για την οποία ευθύνεται σε ένα µερίδιο και ο πατέρας της.

Όµως…

…για δες πως τα φέρνει η «πονηρή» ζωή: µία νέα παριανή επιστήµων σε λίγο θα γλυτώνει ζωές, θα δίνει λύσεις, θα ανακουφίζει τον πόνο. Με λίγα εφόδια, µε λίγα λεφτά, µε ελάχιστη βοήθεια.

Να η ελπίδα!!!
Να το θαύµα!!!

Η δηµοσιογραφική µας εµπειρία σε Πάρο και Αντίπαρο που κοντεύει δύο δεκαετίες, είναι γεµάτη από τέτοιες στιγµές. Εκεί που υπάρχει η σκληρή και άκαρπη πέτρα της απογοήτευσης, από κάτω ξετρυπώνει µία δυνατή, καταπράσινη καπαριά, ή ένας νέος ΑΣΠΑΛΑΘΟΣ.
Ξεπέρασαν τους 1000 οι άνθρωποι που αυτές τις ηµέρες µε πολλούς τρόπους µας έστειλαν τις ευχές τους. Τους ευχαριστούµε πάρα πολύ, καίτοι δεν νοµίζουµε ότι κάνουµε κάτι εξαιρετικό όλα αυτά τα χρόνια, παρά µία δουλειά σαν όλες τις άλλες των συµπολιτών µας.

Με την ίδια δύναµη, το ίδιο πάθος, µε τα δικά µας χρήµατα, χωρίς κλεψιές και διαπλοκές από τα δηµόσια ταµεία, ενάντια σε όσους πρέπει και µαζί µε όσους πρέπει. Σταθερά, αταλάντευτα, ακούραστα περάσαµε από δικαστήρια, από ζήλιες, από κλοπές εκ των έσω. Όµως δεν παραδοθήκαµε ποτέ, δεν προσκυνήσαµε ποτέ. Τα λάθη και τα σωστά είναι δικά µας. Δεν µας τα υπαγόρεψε κανένας άλλος. Δεν µας επιβλήθηκε ποτέ καµία δύναµη έναντι οποιουδήποτε ανταλλάγµατος.
Χρωστάµε ευγνωµοσύνη µόνο στους αναγνώστες, στους πελάτες µας και στην οικογένεια και τους φίλους µας που µας στηρίζουν δυναµικά όλα αυτά τα χρόνια.
Έτσι θα συνεχίσουµε τον δύσκολο – από πάντα – δρόµο µας και σε όποιον αρέσει να ακολουθήσει, ευχαρίστως και καλοδεχούµενος.

Κ. Ν. Δραγάτης