ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙ ΔΥΟ ΠΑΤΕΡΩΝ της Ιεράς Μονής Λογγοβάρδας

logovardas

Αφιέρωμα από την εφημερίδα Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου της 22|12|12

«απέθανεν… και προσετέθη προς τον λαόν αυτού» (Γεν. 25, 8)

ΤΟΥΤΟ το µοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής Λογγοβάρδας Πάρου έχει µια ιδιαίτερη ευλογία από την Παναγία µας. Από εδώ πέρασαν πολλά παλληκάρια που αγωνίστηκαν φανερούς και αφανείς αγώνες πίστεως και ασκήσεως και αρετής. Πρόσφατα δύο από τους τελευταίους βλαστούς αυτής της παλιάς γενιάς κόπηκαν από την κοινή ρίζα για να µεταφυτευθούν στην ουράνια γη. Κι επειδή δεν πρέπει να θάβουµε το φως κάτω από οποιοδήποτε σκεύος αλλά να το βάζουµε ψηλά για να βλέπουν όλοι µες στο σπίτι (πρβλ. Ματθ. 5, 15), γι’ αυτό και θ’ αναφέρουµε λίγα για…

…τους δύο αυτούς πατέρες.

m.iakovosΟ πρώτος που έφυγε, ο π. Ιάκωβος (κατά κόσµον Ουίλλιαµς Ρόουλαντ Χάουαρντς Στόκς) γεννήθηκε στην Αγγλία το 1917. Ο πατέρας του Γεώργιος ήταν ιατρός και η µητέρα του Μαργαρίτα (Νταίζη) επίσης από καλή οικογένεια. Μορφώθηκε κατάλληλα και σπούδασε Θεολογία και Φιλολογία και στην Οξφόρδη. Έχοντας από µικρός κλήσι προς τον Θεό, µπήκε στις τάξεις του κλήρου της αγγλικανικής εκκλησίας και έφτασε στο βαθµό του ιερέως.

Μέσα του όµως υπήρχε ένα ερώτηµα• ο Χριστός µία Εκκλησία ίδρυσε• ποιά απ’ όλες τις χριστιανικές εκκλησίες είνε αυτή; Έχοντας σπουδάσει καλά τα αρχαία ελληνικά µπορούσε να διαβάζη από το πρωτότυπο τόσο την Αγία Γραφή όσο και τους Πατέρες της Εκκλησίας και να κάνη συγκρίσεις µεταξύ των πηγών του Χριστιανισµού και των διδασκαλιών των διαφόρων οµολογιών. Πλησίασε πρώτα προς την Ρωµαιοκαθολική εκκλησία. Έµεινε για ένα διάστηµα και σε ένα ρωµαιοκαθολικό µοναστήρι στην Αγγλία. Όµως η ψυχή του δεν αναπαυόταν εκεί. Ένας ορθόδοξος φίλος του και συµφοιτητής του στην Οξφόρδη ο Έλληνας στην καταγωγή π. Κύριλλος Αργέντης (εφηµέριος στην ορθόδοξη κοινότητα στη Μασσαλία της Γαλλίας• µία προσωπικότης που επί γερµανικής κατοχής έσωσε πολλούς ανθρώπους µε κίνδυνο της ζωής του) του έσπειρε τις πρώτες αµφιβολίες για τον παπισµό.

Τότε ο π. Ιάκωβος στράφηκε προς την Ορθοδοξία. Μελετώντας τα κείµενα έβλεπε τη συµφωνία της διδασκαλίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας µε τον λόγο του Θεού και την Ιερά Παράδοσι. Ήλθε στην Ελλάδα και τελικώς έγινε Ορθόδοξος στον ι. ναό της Παναγίας της Χρυσοσπηλιώτισσας (στις 12 Απριλίου 1958) από τον εκεί εφηµερεύοντα –κατόπιν µητροπολίτη Κορίνθου– αρχιµ. Παντελεήµονα Καρανικόλα. Κατόπιν σχετικής συστάσεως του π. Κυρίλλου ήρθε δοκιµαστικά και στην Πάρο στη Μονή της Λογγοβάρδας (για πρώτη φορά το 1956), όπου τελικώς απεφάσισε να εγκαταβιώση αφού έγινε δεκτός από τον τότε καθηγούµενο άγιο Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο και ο οποίος τον βοήθησε να ξεπεράση τις δυσκολίες για την εγκαταβίωσί του εδώ.

Εγκαταστάθηκε µόνιµα εδώ από το 1959 και παρέµεινε µέχρι την κοίµησί του στις 14 Δεκεµβρίου 2012. Διακόνησε σε διάφορα διακονήµατα. Παρ’ όλη τη µόρφωσί του δεν θεωρούσε ταπεινωτικό το πλύσιµο των πιάτων, τις διάφορες αγροτικές εργασίες αλλά διακονούσε µε όλες του τις δυνάµεις, ώστε να θαυµάζεται από άλλους αδελφούς για τη δύναµί του. Αναπολούσε µε αγάπη το πρώτο του κελλί όπου δεν είχε τίποτ’ άλλο παρά ένα κρεββάτι, ένα τραπέζι, µία καρέκλα. Αργότερα έφερε µε ειδική αποσκευή τα βιβλία του από την Αγγλία (εκλεκτές θεολογικές εκδόσεις). Πάνω όµως απ’ αυτά είχε την προσευχή του Ιησού, την οποία καλλιεργούσε ιδιαιτέρως είτε στο κελλί είτε περπατώντας στο βουνό και τη συνιστούσε.

Λόγω των θεολογικοφιλολογικών γνώσεών του έκανε ιδιόχειρες διορθώσεις σε πολλά λειτουργικά βιβλία (Ωρολόγιον, Μηναία) που χρησιµοποιούσε. Βοήθησε επίσης τον κυρό Μητροπολίτη Κορίνθου Παντελεήµονα (Καρανικόλα) στη µετάφρασι από τα αγγλικά των βιβλίων «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού» και «Γνόφος αγνωσίας».

Στις 21 Αυγούστου 1965 εκάρη µεγαλόσχηµος µοναχός. Γιά ένα διάστηµα στη δεκαετία του ’80 και αρχές της δεκαετίας του ’90 απεστάλη από τη Μονή στο Μετόχι της Μονής των Ταξιαρχών όπου διέµενε µόνος του. Όταν ολιγόστεψαν οι πατέρες, επέστρεψε πάλι στη Μονή όπου διακονούσε ως πορτάρης και βιβλιοθηκάριος. Παροιµιώδης η αγάπη του για τα βιβλία και η προσοχή του να µη χαθή κάποιο απ’ αυτά καθώς και η φιλοξενία του για τους ξένους. Ήταν επίσης και τυπικάρης στο ναό, φροντίζοντας πάντα να τηρείται µε ακρίβεια το τυπικό. Αργότερα βοηθούσε και στο αναλόγιο ψάλλοντας.

Γύρω στο 2000 έπεσε και έσπασε το πόδι του. Αργότερα είχε και άλλες πτώσεις που επιδείνωσαν την υγεία του δεν τον εµπόδισαν όµως από το να διατηρήση την καλή διάθεσί του. Εκοιµήθη στις 14-12-2012 από καρδιακή ανακοπή και πνευµονία εξ εισροφήσεως.

m.gabriil

Τρεισήµισυ µέρες αργότερα η Παναγία µας πήρε στον ουρανό και το άλλο παλληκάρι της, τον π. Γαβριήλ (κατά κόσµο Ιωάννη Μπαρµπαρήγο). Ο π. Γαβριήλ γεννήθηκε το 1909 στις Καµάρες της Πάρου σε µία αγροτική υπερπολύτεκνη οικογένεια. Οι γονείς του ολίγων γραµµάτων αλλά βαθειά ευσεβείς, όπως τότε η πλειονότης των Παριανών. Από µικρός ασχολήθηκε µε επιµέλεια και επιτυχία µε τις γεωργοκτηνοτροφικές εργασίες. Στο σχολείο πήγε για λίγο. Όταν οι γονείς του τον διέκοψαν για να τον έχουν βοηθό στις εργασίες τους (οι ανάγκες ήταν πολλές και τα χρήµατα λίγα), ο δάσκαλός του διαµαρτυρήθηκε. «Παίρνετε τον καλύτερο µαθητή», τους είπε. Καί πράγµατι• έως τέλους της ζωής του εντυπωσίαζε η παρατηρητικότητά του και η κρίσι του. Άλλωστε αργότερα έµαθε απ’ έξω και αρκετούς ύµνους και ψαλµούς από τις ακολουθίες της Εκκλησίας.

Συνδέθηκε µε το µοναστήρι της Λογγοβάρδας από µικρός. Εξοµολογούνταν στους πατέρες, άλλες φορές τον έστελναν οι οικείοι του στη Μονή για διάφορες υποθέσεις. Εδώ, µικρό παιδί, είδε την Παναγία µε τη µορφή της γιαγιάς του να βγαίνη από την εκκλησία µαζί µε τους πατέρες.

Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία και κατόπιν, αν και είχε προσκλήσεις και για την Πάρο και για την Αθήνα ήρθε στη Μονή σε ηλικία 24 ετών, το 1933, και εκάρη µοναχός το 1935. Ο άγιος Γέρων Φιλόθεος (Ζερβάκος) τον έστειλε στην κατοικιά της Μονής να διακονήση και του είπε χαρακτηριστικά ότι µέχρι το τέλος της ζωής του θα παραµείνη σ’ αυτό το διακόνηµα, κοντά στα ζώα. Καί πράγµατι• η αγάπη του για τα ζώα, ως πλάσµατα του Θεού ήταν αγνή και µεγάλη• προτιµούσε, όπως έλεγε χαρακτηριστικά να φάνε τα ζώα παρά ο ίδιος. Αγαπηµένος του άγιος, ο άγιος Μόδεστος, ο προστάτης των ζώων, τον οποίο επεκαλείτο πολλές φορές όταν αρρώσταιναν και έβλεπε την επέµβασί του µε την καλυτέρευσι της υγείας τους. Γι’ αυτό και στη µνήµη του (αφού ψάλαµε τον εσπερινό του αγίου) τον πήρε ο άγιος.

Μικρός το δέµας αλλά πολυκάµατος. Από νέος στο «θέρος» (το θερισµό) µε το δρεπάνι τους άφηνε όλους πολύ πίσω. Τα βράδυα σηκωνόταν νωρίς µε το φανάρι για να ταίση τα ζώα και µετά έκανε τον µοναχικό του κανόνα. Γιατί και στα µοναχικά του καθήκοντα προσπαθούσε να ’χη ακρίβεια. Το 1940 τον κάλεσε η πατρίδα και πήγε να υπηρετήση µαζί µε άλλους 8 µοναχούς στον ελληνοιταλικό πόλεµο (ο ένας έπεσε ηρωικά στο µέτωπο του πολέµου). «Τίποτ’ άλλο δεν φοβήθηκα», έλεγε, «όσο τη λάσπη της Αλβανίας». Υπηρέτησε στο µεταγωγικό σώµα• «µου δώσανε όπλο, µα σφαίρες δεν µου δώσανε», έλεγε. Μετά από πολλές περιπέτειες επέστρεψε στην Πάρο και ξαναµπήκε στο µοναστήρι του.

Άνθρωπος ειρηνικός• δεν κατέκρινε, δεν γόγγυζε. Προσπαθούσε να ζη µε υπακοή και ταπείνωσι. Η εγκράτειά του παροιµιώδης• έτρωγε σαν πουλάκι.

Η υγεία του (λόγω ευλογίας του Θεού, εγκρατείας, φυσικής ζωής) ήταν πολύ καλή. Τα φάρµακα δεν τα ήξερα, έλεγε. Προς το τέλος της ζωής του αναγκάσθηκε µε δυσκολία να πάρη λόγω κάποιων κρίσεων της υγείας του που περιόριζαν τις κινήσεις του και τελικώς τον καθήλωσαν στο κρεβάτι. Λίγες µέρες πριν την κοίµησί του, παρεκάλεσε να ανεβή στο µοναστήρι για να πεθάνη µέσα σ’ αυτό, όπως και έγινε. Μέχρι το τέλος της µακράς ζωής του (103 ετών) κατά θαυµαστό τρόπο διατήρησε τη µνήµη του και τη διαύγεια του νοός του. Όπως τα πουλιά µαζεύονται σε µια γωνιά («κατσιάζουν») και σβήνουν σιγά σιγά έτσι κ’ εκείνος έσβησε ελαφρύς σαν πουλάκι σιγά σιγά από τα γηρατειά του.

Είθε ο Θεός να αναπαύη τις ψυχές και των δύο πατέρων «εν χώρα ζώντων» και να ’χουµε τις ευχές τους• να πρεσβεύουν για µας τους «περιλειποµένους» (α΄ Θεσσ. 4, 15) εδώ, να τελειώσουµε κ’ εµείς -ο καθένας µας- το δρόµο µας, όπως πρέπει.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ Ζ. ΠΗΓΗΣ ΛΟΓΓΟΒΑΡΔΑΣ

Η εφηµερίδα µας καταθέτει το ύστατο χαίρε σε αυτές τις ξεχωριστές προσωπικότητες που έζησαν στο νησί µας. Ευχαριστούµε τους πατέρες της Μονής για το κείµενο το οποίο ζητήσαµε προκειµένου να δώσουµε στους αναγνώστες µας λίγα παραπάνω στοιχεία για δύο σπάνιους συνανθρώπους µας. Η άποψη µας, ότι τα «θαύµατα», όπως οι υπάρξεις αυτών των ανθρώπων, υπάρχουν γύρω µας ακόµα, σε απόσταση αναπνοής, επιβεβαιώνεται ξανά. Θέλει µάτια ανοικτά και βούληση για την επιλογή.

Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου