Ενός λεπτού σκέψη και απόφαση… | Άρθρο του Κ. Δραγάτη

me-xilia-dol-epilogi-tou-fylou-tou-paidiou-1-315x236

Άρθρο από την εφημερίδα Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου της 8|12|12

Τώρα που έρχονται οι γιορτές θα έχουµε όλοι ανεξαιρέτως, έστω και µία µικρή στιγµή µε τον εαυτό µας. Όλοι, ανεξάρτητα από που ξεκινήσαµε, που φτάσαµε και που µας έχει φέρει η κρίση, είναι βέβαιο ότι έχουµε αλλάξει απόψεις, έχουµε βγάλει τα συµπεράσµατα, έχουµε µετακινηθεί από παλαιότερες απολυτότητες που καθόριζαν την ζωή µας και τις αποφάσεις µας γι΄ αυτή. Κάποιοι από εµάς έχουν φτάσει σε µία κατάσταση καλύτερη από αυτή στην οποία ζούσαν µέχρι πριν την λεγόµενη κρίση. Είναι από τους τυχερούς που η θλιβερή περίοδος την οποία περνάµε τους βοήθησε να ανακτήσουν ένα πολύ µεγάλο πλεονέκτηµα του ανθρώπου, την αίσθηση της αυτογνωσίας. Κατάλαβαν ότι…
diafimisi_entipa_mikro_1..δεν ήταν πλούσιοι, ότι µε τα δάνεια αγόραζαν αυτοκίνητα ή µηχανές ή σπίτια και σκάφη αναψυχής. Με µία βίαιη και τεχνητή οπισθοχώρηση στην κίνηση της πελατείας στο µαγαζί τους που τους εξασφάλιζε τις δόσεις για τα δάνεια, αµέσως έγιναν οφειλέτες, άρχισαν οι τράπεζες να τους «πιέζουν» και πολλοί άρχισαν να πωλούν τα αγαθά που είχαν αποκτήσει καταναλώνοντας.

Αν η διαδικασία της κρίσης δεν τους έχει αφήσει «σηµάδια» µη αναστρέψιµα (αρρώστιες κλπ), τότε το µάθηµα ήταν καλό. Κατάλαβαν ότι η ευζωία απαιτεί διεκδίκηση. Επέρχεται από αληθινές κοινωνικές διεκδικήσεις που γίνονται µε επιµονή κατακτήσεις και δουλειά. Και όχι από τεχνητά µέσα που το «σύστηµα» ευκαιριακά προσφέρει για να καταστρέφει αντίπαλες κοινωνικές τάξεις, ώστε να µην απειλείται από αυτές. Να µη χάνει τα λάφυρα της πλεονεξίας του.

Η μέθοδος

Η νέα θέση αυτών των ανθρώπων, της αυτογνωσίας, αποτελεί µία καλή βάση για αυτόβελτίωση. Από το νέο χρόνο πρέπει αυτοί οι άνθρωποι της κοινωνίας µας να ενωθούν µε άλλους οι οποίοι βρίσκονται στην ίδια πλευρά του ποταµού, να µιλήσουν µεταξύ τους και να συνεννοηθούν για την διεκδίκηση και απαίτηση των δικαιωµάτων για µία καλύτερη ζωή. Πρώτα στη γειτονιά, µετά στον δήµο και στη συνέχεια στη χώρα.

Έχω την άποψη ότι δεν χρειάζεται οι άνθρωποι να λυπούνται για τίποτα που ήδη έχει γίνει. Ακόµη και αν η κρίση θα τους βρει να πουλούν ή να χάνουν ακίνητα.Ακόµα και αν η κατάσταση τούς οδηγήσει να αποχαιρετήσουν για κάποιο διάστηµα συνήθειες που είχαν να χαίρονται µε την οικογένεια τους και που κάποιοι από το «σύστηµα» τις ονόµασαν πολυτέλειες για να µας τις πάρουν πίσω µε πρόσχηµα την τεχνητή κρίση.

Ας χαθεί ό,τι είναι να χαθεί. Ας µείνουµε υγιείς και ενωµένοι ακόµα και µε λιγότερα, ακόµα και στο συσσίτιο. Όµως µε φρόνηµα ελπίδα και αυτογνωσία. Αυτά αρκούν για τη ρεβάνς µας. Για να ξεκινήσουµε από το 2013 µία νέα προσπάθεια για να πάρουµε µε το σωστό τρόπο αυτή τη φορά αυτά που δικαιωµατικά ανήκουν στην λεγόµενη «µικροµεσαία», ελληνική, εργαζόµενη τάξη. Θα εργαστούµε σκληρά, ενωµένοι. Θα χάσουµε κάποιες µάχες, θα πονέσουµε, θα χάσουµε φίλους και συµµάχους. Όµως, αν µείνουµε προσηλωµένοι στο στόχο και στην προσπάθεια, είναι σίγουρο ότι πολύ γρήγορα θα αποκτήσουµε ξανά όλα εκείνα που θα µας χαρίσουν µία ζωή που αξίζει να τη ζήσουµε εµείς και τα παιδιά µας.

Η άλλη πλευρά

Τώρα, υπάρχουν και «άλλοι» συνάνθρωποι µας. Αυτοί που η κρίση τους εξώθησε. Αυτοί που  αντί να επανακτήσουν το προνόµιο του ανθρώπου να βελτιώνεται από τα παθήµατα του, οδηγήθηκαν σε µία επιπλέον κρίση, την εσωτερική, την υπερµεγέθυνση του «εγώ» τους.

Δηλαδή, εκείνοι που δυστυχώς, θεωρούν ότι µε µία «βίαιη» επιλογή ψήφου σε κάποιες από τις εκλογές που θα γίνουν κατά τη διάρκεια της κρίσης, αυτοί που νοµίζουν ότι µε µία ή δύο συµµετοχές σε απεργίες ή κινητοποιήσεις…µε το να βρίζουν ή να πατούν «like» στο facebook κάθε βράδυ… θα νικήσουν το «σύστηµα», θα ξαναπάρουν δάνεια, θα ξαναέχουν πελάτες µε καταναλωτική δύναµη για να ψωνίζουν από τα µαγαζιά τους, θα ξαναπάρουν τα φιγουρατζίδικα αυτοκίνητα τους, θα ξαναπάρουν τα «φουσκωτά», θα ξανακάνουν τα ταξίδια στο εξωτερικό µε τις πιστωτικές.

Δεν λέµε ότι όλα αυτά – µε µέτρο – δεν είναι για τον άνθρωπο και ότι δεν πρέπει να τα χαρεί κάποια στιγµή. Αλλά θα πρέπει να εντάσσονται στο µέτρο και να αντιστοιχούν µε την εργατικότητα και την παραγωγικότητα του καθενός. Δεν κάνουµε διαδηλώσεις για να φύγουν τα µνηµόνια και να ξαναγοράσουµε τζιπ!!! Κάνουµε αγώνα για να αποκτήσουµε ξανά Ελλάδα, ελευθερία, ανεξαρτησία, ίσα δικαιώµατα, υγεία, παιδεία, χαρά, ευτυχία, ευζωία.

Οι απαιτήσεις

Θέλει αγώνα µακράς διαρκείας και πίστη για να βγει η «µικροµεσαία» εργαζόµενη ελληνική οικογένεια στο φως. Το «σύστηµα» εσωτερικού και εξωτερικού δούλεψε µε απαράµιλλη εργατικότητα επί δύο αιώνες για να µην αφήσει την κυρίαρχη δηµιουργική τάξη της χώρας, την πλειοψηφία του λαού, να αποκτήσει πρόσβαση στα δικαιώµατα επί του πλούτου αυτής της χώρας. Στη συνέχεια, όταν δεν µπορούσε να αποτρέψει την αποδέσµευση των δυνάµεων αυτής της τάξης (1974), «δούλεψε» επιστηµονικά, «επενδύοντας» πολύ χρήµα για να διαβρώσει τις συνειδήσεις µας, ακριβώς τη στιγµή που ήταν η ώρα να αποκατασταθεί η τάξη µας κοινωνικά. Μέσα ενηµέρωσης, καταναλωτισµός, «χαµηλή» διαφθορά και αποξένωση από τις αξίες µε τις οποίες µεγαλώσαµε (αξιοπρέπεια, ειλικρίνεια, τιµιότητα), την ιστορία και την παιδεία µας, εκµαυλισµός κάποιων από τις οικογένειες µας, ήταν οι τεχνικές του «συστήµατος» για να µας ισοπεδώσει οικονοµικά και ψυχολογικά. Να µας φέρει στην κατάσταση που έχουµε φτάσει κάποιοι ή που εισερχόµαστε µε τη σειρά µας οι υπόλοιποι.

Για όλα όσα το «σύστηµα» (µία κάστα στη χώρα µας που έχει αναλάβει έξωθεν να µας διοικεί από το 1829 µέχρι σήµερα) έκανε µεθοδικά επί χρόνια για να κρατήσει τη συντριπτική πλειοψηφία του πλούτου αυτής της χώρας για τον εαυτό της, όποιος νοµίζει ότι θα τα πάρουµε πίσω µε µία διαδήλωση ή µία διαµαρτυρία ή µία αρνητική ψήφο στα «άκρα», είναι γελασµένος.

Θέλει δουλειά, οργάνωση, µικρούς στόχους κάθε φορά, ανθρωπιά, αλληλεγγύη, µόρφωση, απόρριψη των «παρασίτων» ανάµεσα µας και θάρρος για ειρηνική πορεία προς τα εµπρός. Προς το δικαίωµα σε µία ανθρώπινη ζωή που αξίζει κανείς να τη ζει µε χαρά.

Οι «νομιμόφρονες» και «φιλήσυχοι»

Όποιος πάλι πιστεύει ότι το «σύστηµα» θα σταµατήσει την λεηλασία της ελληνικής, εργαζόµενης «µικροµεσαίας» οικογένειας, κάνει λάθος. Πρέπει να καταλάβουµε ότι εκµεταλλεύονται την ιστορική ευκαιρία να µας συρρικνώσουν µε τη χρήση της βίας – οικονοµικής, λεκτικής και όποιας άλλης – να µας ισοπεδώσουν τόσο πολύ, ώστε να κάνουµε όσο πιο πολλά χρόνια γίνεται για να συνέλθουµε. Θέλουν να «σκοτώσουν» τη συνείδηση µας. Να µην έχουµε το θάρρος να απαιτήσουµε τα ελάχιστα, όπως: φάρµακα, σχολεία, σπουδές, περιουσία, χαρά, οµορφιά.

Όποιος νοµίζει ότι ο ενδοτισµός, η υποχώρηση ή δήθεν «ευρωπαϊκή υποστήριξη» είναι ο µόνος δρόµος για να σταµατήσει το µαρτύριο, επειδή θα µας λυπηθούν, επειδή θα µας αφήσουν έστω ένα µικρό κοµµάτι, αφού ικανοποιηθούν από την αρπαγή του µεγαλύτερου, πλανώνται πλάνη οικτρά. Δεν θα λυπηθούν απολύτως τίποτα. Δεν θα σταµατήσουν να παίρνουν την κρατική περιουσία και την ατοµική µας, µέχρι να πάψει να υπάρχει και το παραµικρό ίχνος δυνατότητας για αντίδραση, για δικαίωµα, για διεκδίκηση. Θα µας ισοπεδώσουν απολύτως.

Επιλογή ελευθερίας

Η κρίση λοιπόν, είναι µία ευκαιρία για επανάκτηση της ελευθερίας µας, αυτή τη φορά µε βάσεις για να κρατήσει για πολύ. Πρέπει τα παιδιά µας να γίνουν οι καλύτεροι µαθητές στα σχολεία µε κάθε τρόπο. Πρέπει να τα µάθουµε να αποστρέφονται το «ψεύτικο» το «αναληθές» το περιττό, το φαύλο, µε 10 φορές µεγαλύτερη πίστη από όση το κάνουν αιώνες τώρα, αυτοί που εντάσσονται στις τάξεις του «συστήµατος». Ο λόγος είναι απλός: εκείνοι έχουν τα µέσα ήδη. Για να τους αναγκάσουµε να τα µοιραστούν αναλογικά µαζί µας, πρέπει να γίνουµε πολύ καλύτεροι από αυτούς. Για να µοιράσουµε τη διαφορά που µας χωρίζει. Ένας αθλητής προπονηµένος από τους καλύτερους προπονητές, ο οποίος έχει τα χρήµατα να κάνει δώρα και στο διαιτητή, έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να κερδίσει έναν αγώνα, από έναν αθλητή που απλά είναι καλός, αλλά δεν διαθέτει τα «µέσα». Άρα, µοναδική του επιλογή είναι να προπονηθεί ώστε να είναι ακατανίκητος.

Πρέπει η τεµπελιά, η λογική του ρουσφετιού, η µίζα, ο ατοµισµός, ο καταναλωτισµός, το κίτς και το «πρόχειρο» να αποτελέσει αποβλητέο είδος συµπεριφοράς από τις οικογένειες µας. Οφείλουµε κάθε πόντο από τη γη που θα επανακτήσουµε, κάθε ψιχίο των δικαιωµάτων που θα επανακτήσουµε, να στηρίζονται σε βάσεις. Πραγµατική µόρφωση (όχι ανόητα πτυχία για τον τοίχο),  καλλιέργεια, ευγένεια, νοµιµότητα, ευθύνη και αίσθηση της υπέρτατης αξίας: της συνευθύνης για την τύχη της κοινωνίας.

Δεν πρέπει ποτέ ξανά να δώσουµε τη ψήφο µας ανεξέλεγκτα. Δεν πρέπει ποτέ ξανά να µην ελέγχουµε τα πεπραγµένα των εκπροσώπων µας στο δήµο, στη Βουλή, στο σχολείο της γειτονιάς. Δεν πρέπει να σταµατήσουµε να ελέγχουµε, αν είµαστε συνεπείς πολίτες, και την ίδια µας την οικογένεια. Δεν µπορεί να µιλάµε µε άσχηµο τρόπο, βαριεστηµένο, απρεπή ή χυδαίο στα παιδιά µας, στη σύζυγο ή το σύζυγο και µετά να περιµένουµε να µας σεβαστούν πολιτικοί ή το Κράτος.

Τα «µνηµόνια» τα είχαµε υπογράψει πολύ πριν µας τα επιβάλει το «σύστηµα» (εγχώριο και εξωχώριο) µέσα στα ίδια µας τα σπίτια. Γι’ αυτό και µας επιβλήθηκαν εύκολα στους νόµους και τις υποχρεώσεις. Ήµασταν έτοιµοι από καιρό να τα δεχθούµε. Τα «υπογράψαµε» παραιτούµενοι από τις προαιώνιες αξίες του Ελληνικού Πολιτισµού του οποίου το λίκνο είναι η δηµοκρατία σε όλα τα επίπεδα της ζωής του ανθρώπου – πολίτη. Πρέπει να ξαναδιαβάσουµε, να παρακολουθούµε, να ελέγχουµε. Τον εαυτό µας, την γειτονιά, την πόλη, το Κράτος.

Δεν χρειάζεται να περιµένουµε το «Πάσχα» για τη θαυµατουργό ανάσταση από τη «θέση του νεκρού». Το «θαύµα» δεν θα έρθει ποτέ ξανά ως εκ θαύµατος. Τα Χριστούγεννα είναι µία πολύ καλή ευκαιρία απλά να ξαναγεννηθούµε, να επιστρέψουµε εκεί που ξεκινήσαµε, πριν αλλάξουµε «δρόµο». Το «θαύµα» θα είναι το απολύτως αληθινό αποτέλεσµα των ειρηνικών, αληθινών αγώνων µας που πρέπει να κάνουµε παντού, βήµα – βήµα, ηµέρα µε την ηµέρα. Δεν είναι τόσο δύσκολο. Δεν θα αργήσει τόσο πολύ το αποτέλεσµα. Θα αξίζει, γιατί θα είναι αληθινό.