Δεν έχει μείνει άλλος δρόμος…

aristera_efimerides
Άρθρο του Αντώνη Δαβανέλου από την εφημερίδα Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου της 8|12|12

Τα νέα µέτρα που συνοδεύουν την περίφηµη «δόση» των «αλληλέγγυων» ευρωπαίων εταίρων προς την Ελλάδα, ισοδυναµούν µε έναν νέο, πιο ισχυρό και απηνή διωγµό της κοινωνίας. Και δεν θα είναι τα τελευταία. Θα ακολουθήσουν κι άλλα. Και µετά από αυτά, θα έρθουν κι άλλα. Τα ίδια τα στελέχη του  κυβερνητικού θιάσου που υποτίθεται ότι «διοικεί» τη χώρα, οµολογούν ότι ακόµη και τα νοµοσχέδια  που φέρνουν προς ψήφιση στο κοινοβούλιο, δεν είναι…

davanelos…προϊόν δικής τους συµβολής και επεξεργασίας (βλέπε δήλωση του υπουργού της ΔΗΜΑΡ Ρουπακιώτη), απλώς φέρουν το βάρος της τυπικής υπογραφής τους και οι  ίδιοι λειτουργούν ως delivery boys προς το κοινοβούλιο, µιας και οι προειληµµένες αποφάσεις έρχονται κατευθείαν από την κατοχική τρόικα και αφού προηγουµένως έχουν εγκριθεί από τους ευρωπαϊκούς κλώνους του στυγνού νεοφιλελευθερισµού της Μέρκελ στο Βερολίνο.

Το µέγεθος της «σκληρής διαπραγµάτευσης» που υποτίθεται ότι έκανε ο εκφραστής των τραπεζιτικών συµφερόντων Υπουργός Οικονοµίας Γ. Στουρνάρας και ο «ένδοξος» απόγονος της Πηνελόπης Δέλτα ο – κατά τα λοιπά – πρωθυπουργός της χώρας,  φαίνεται και από την ρητή δέσµευση της ελληνικής πλευράς στο Eurogroup, να υπάρχει «ρήτρα αυτόµατης αναπροσαρµογής», σε περίπτωση που υπάρχει οποιαδήποτε απόκλιση από τους στόχους του προγράµµατος και των συµφωνηθέντων. Πολύ απλά, αυτό σηµαίνει ότι η Ελλάδα, όχι µόνο δεν κέρδισε χρόνο και «ανάσες», αλλά καταδικάστηκε η κοινωνία σε ένα εφιαλτικό κατήφορο φτωχοποίησης και εξαθλίωσης χωρίς ανάσα…

Δεν έχει πλέον κανένα νόηµα να µιλάει κανείς για το συντελούµενο όργιο αναξιοπιστίας, πολιτικού εµπαιγµού και ταξικών επιλογών από  την πλευρά της  τριµερούς κυβερνητικής κοινοπραξίας των «προθύµων». Ο κόσµος της εργασίας και του µόχθου, της καθηµερινής επιβίωσης και του µεροκάµατου, δεν βρίσκονται στην ατζέντα των θεµάτων υπεράσπισης από αυτή την κυβέρνηση της εθνικής υποτέλειας. Αυτό φαίνεται πλέον «δια γυµνού οφθαλµού» και οι όποιες επιχειρούµενες «ανακαινίσεις» επιχειρούνται από µερίδα των συνεταίρων, όπως το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, µε δήθεν «ενστάσεις» για την εφαρµοζόµενη πολιτική, είναι «προφάσεις εν αµαρτίαις» για να σώσουν, όπως-όπως, τα προσχήµατα, απέναντι σε έναν κόσµο που τους εγκαταλείπει επιδεικτικά και ραγδαία.

Τόσο η εγχώρια, όσο και η ευρωπαϊκή πολιτική και οικονοµική ελίτ, κατόρθωσαν να περάσουν τις επιλογές τους µέχρι τώρα, αξιοποιώντας ένα και µοναδικό όπλο: τον ΦΟΒΟ και την ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ. Διέσπειραν ασύµµετρα και σε όλο το κοινωνικό πλάτος, όλη αυτή την περίοδο, την απειλή ενός επερχόµενου χάους, αν ο λαός τολµούσε να αντισταθεί και να επιλέξει έναν διαφορετικό δρόµο από τον υποδεικνυόµενο, µε το απατηλό δέλεαρ της δήθεν ανάπτυξης, της σταθεροποίησης της οικονοµίας, της προστασίας των αδύναµων κοινωνικών στρωµάτων και της ασφάλειας που απορρέει από την «αλληλεγγύη» των ευρωπαϊκών µας εταίρων.

Δεν έχουν περάσει παρά µόνον πέντε µήνες από τις εκλογές του Ιουνίου και στην όλη αυτή προπαγάνδα, αποδείχθηκε ότι οι απειλές του περιγραφόµενου χάους, ισοδυναµούσαν µε την εφαρµογή των δικών τους πολιτικών.  Τις ζει ο καθένας µας µε τον ίδιο σχεδόν εφιαλτικό τρόπο στην καθηµερινότητά του. Και αν στα µεγάλα αστικά κέντρα, τα οικονοµικά αδιέξοδα εµφανίζονται συνήθως µε τις προστιθέµενες στρατιές  των ανέργων, της θλιβερής παράταξης των λουκέτων και του υποσιτισµού, στην Περιφέρεια – και ιδίως στην νησιωτική Ελλάδα – εµφανίζονται µε την εκκωφαντική υποχώρηση των προνοιακών υποδοµών και κυρίως τις δραµατικές ελλείψεις στην Δηµόσια Παιδεία και στην Υγεία.

Η Πάρος, όχι µόνο δεν θα µπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, αλλά κατάντησε να είναι και µέτρο σύγκρισης της παρακµής. Γνωρίζουµε όλοι, ότι έχει χαθεί ιδιαίτερα πολύτιµος πολιτικός χρόνος διεκδίκησης αυτών που µας ανήκουν, µέσα από ένα µοντέλο αυτοδιοικητικής νοοτροπίας και πρακτικής που παρέπεµπε την επίλυση των προβληµάτων στις «πλάτες» ενός πελατειακού πολιτικού συστήµατος αντιπροσώπευσης, µε την κοινωνία να πληροφορείται απλώς τα «ψηφίσµατα διαµαρτυρίας», τα «κλεισµένα ραντεβού» µε υπουργούς και το ατέλειωτο πήγαινε-έλα επιστολών…

Εν όψει των προσεχών κινητοποιήσεων που έχουν αποφασιστεί για το θέµα της στελέχωσης του Κέντρου Υγείας  της Πάρου, θα πρέπει να γίνει συνείδηση σε όλους του συµπολίτες µας ότι τα προβλήµατα στον τοµέα της Υγείας που αντιµετωπίζει το νησί, εντάσσονται στο ίδιο πλαίσιο της ασκούµενης κυβερνητικής πολιτικής για όλα τα ζητήµατα που αφορούν στην κατεδάφιση του Δηµόσιου Χώρου και των δικαιωµατικών παροχών προς την κοινωνία.

Η υπεράσπιση αυτών των δικαιωµάτων πρέπει να γίνει πλέον από την ίδια την κοινωνία και ο µόνος τρόπος είναι η ασίγαστη και µε κάθε τρόπο και µορφή, δυναµική-αγωνιστική διεκδίκηση, η οποία ισοδυναµεί µε συνολική αµφισβήτηση και άµεση Ανατροπή αυτής της πολιτικής και η αντικατάστασή της µε µια γνήσια λαϊκή πολιτική διακυβέρνησης, στην οποία, τον πρώτο λόγο περιφρούρησης αυτών των δικαιωµάτων θα πρέπει να έχει πάλι η κοινωνία. Γιατί οι βασικές κοινωνικές ανάγκες δεν µπορούν να υπαγορεύονται από τα κέρδη και της ζηµιές.