Παροικιά: στα Τρίκαλα στα δυο στενά!…

 

dspphoto

 

 Άρθρο του Αντώνη Δαβανέλου από την εφημερίδα Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου της 24|11|12

Η επιστολή – ανακοίνωση του Συλλόγου Γονέων του 1ου Δηµοτικού της Παροικιάς, που αναφέρεται µεταξύ των άλλων, στα σηµαντικότατα προβλήµατα κτιριακής υποδοµής της συγκεκριµένης σχολικής µονάδας, δεν θα µπορούσε παρά να µε βρει αβίαστα αλληλέγγυο, αφού παρόµοια και ίσως και σηµαντικότερα προβλήµατα, αν λάβει υπόψη του κάποιος και την διδασκαλία σε αίθουσες προκάτ, αντιµετωπίζει λίγα µέτρα πιο πάνω, το Γυµνάσιο Παροικιάς.

Από την ίδια επιστολή, προκύπτει…
diafimisi_entipa_mikro_1…και θέµα µετεγκατάστασης του 1ου Νηπιαγωγείου, ενώ εµφανίζεται ακόµη και πρόβληµα αποσαφήνισης της χρήσης της αίθουσας του Πολυγωνικού. Αν προσθέσουµε και το άλλο πρόβληµα που λιµνάζει στα αζήτητα, δηλαδή της επέκτασης του 2ου Δηµοτικού, σχηµατίζεται ένα παζλ κυριολεκτικού λειτουργικού αδιεξόδου εκπαιδευτικών κτιριακών υποδοµών, το οποίο καλούνται να πληρώνουν καθηµερινά, µαθητές και εκπαιδευτικοί.

Ασφαλώς πρέπει να ληφθεί υπόψη, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των µαθητών και των µαθητριών, απέχουν πολύ ηλικιακά από την ώρα που θα προσέλθουν στην κάλπη, όπως και πολλοί από τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς!… Αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζήτηµα, το οποίο εκτιµάται µόνο από το «επιτελείο» της δηµοτικής πλειοψηφίας… Βέβαια, ένας αδύναµος κρίκος στους υπολογισµούς αυτούς είναι οι γονείς…

Ο – κατά τα άλλα – Δήµαρχος Πάρου, έχει καταστεί πλήρως και εγκαίρως ενήµερος της κατάστασης από τους Συλλόγους Γονέων και την Ένωση Γονέων, ήδη από τον Οκτώβριο του 2011 για το µελλοντικά εντεινόµενο πρόβληµα που θα αντιµετωπίσει η Παροικιά στο θέµα της στέγασης των αυξανόµενων εκπαιδευτικών αναγκών, µε άξονα, τότε, το Γυµνάσιο.

Από την αρχική του αντίδραση, του στυλ «ο Δήµος δεν χτίζει σχολεία», περάσαµε ενδιάµεσα, σε επιπληκτικές επισηµάνσεις στο Δηµοτικό Συµβούλιο προς τους γονείς, ότι «ο Δήµος έχει εµπειρία και παρακολουθεί στενά την πορεία των έργων του ΕΣΠΑ» και φτάσαµε ένα χρόνο µετά, να αποδέχεται ασθµατικά, ότι προτίθεται να αναλάβει την ανάθεση της µελέτης για το νέο Γυµνάσιο… Εν τω µεταξύ, έχει χαθεί πολύτιµος χρόνος, όλα άλλαξαν επί το δυσµενέστερον, χρηµατοδοτικά προγράµµατα, ανάδοχοι του έργου, φορείς υλοποίησης και πάει λέγοντας. Μείνανε σαν ξόανα, κάποιοι κωδικοί χρηµατοδότησης σε κάποια συρτάρια, να µην αντιπροσωπεύουν τίποτα.

Αλλά οι ελλείψεις κτιριακών σχολικών µονάδων, ακολουθούν τη µοίρα όλων των ελλείψεων βασικών υποδοµών στην καρδιά του νησιού, την Παροικιά. Είτε λέγονται κλειστό γυµναστήριο, είτε κολυµβητήριο, είτε πολιτιστικό Κέντρο, είτε στέγαστρα του λιµανιού (ναι, εδώ υπάρχει τυπική αναρµοδιότης!…), είτε σύγχρονο Δηµαρχείο, είτε δρόµοι,  είτε Υγεία (άλλη αναρµοδιότης…) και ό,τι θα µπορούσε να εγγυάται µια στέρεη βάση υλικών προϋποθέσεων για τον βηµατισµό της ανάπτυξης, µέσα από µια περίοδο εξοντωτικής οικονοµικής κρίσης.

Έχουν περάσει πέντε ολόκληρα χρόνια, από τότε που ο νυν Δήµαρχος ανέλαβε να διαδεχτεί τον προκάτοχό του. Όποιον κι αν ρωτήσεις στην Πάρο να σου κατονοµάσει – ένα και µόνο ένα – έργο βασικής υποδοµής στην Παροικιά, που να πιστώνεται στον νυν Δήµαρχο όλο αυτό το διάστηµα της θητείας του, δεν θα µπορέσει να απαντήσει. Γιατί απλούστατα, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ! Η Παροικιά, το κέντρο βάρους της δραστηριότητας του νησιού,  έχει αφεθεί στην τύχη της. Φαίνεται δια γυµνού οφθαλµού. Αποτελεί κοινό τόπο συζητήσεων και σκωπτικών σχολιασµών, ακόµα και των πιο καλοπρόθετων και ανυποψίαστων συµπολιτών µας. Κοινός παρανοµαστής είναι η φράση: ποιος Δήµαρχος!!;;

Πρόκειται για κλασσική περίπτωση κακέκτυπου µοντέλου διαχειριστικής πολιτικής, που ακουµπάει σε αυτοδιοικητικές αντιλήψεις και πρακτικές κοινοταρχών της δεκαετίας του ΄50 και του ΄60 και οι οποίες βρίσκονται στον αντίποδα των σύγχρονων αναγκών στρατηγικής αντίληψης για τους όρους ανάπτυξης των τοπικών κοινωνιών και της συνακόλουθης συµβολής τους στην γενικότερη περιφερειακή ανάπτυξη της χώρας.

Δεν προέβλεψε, δεν πίεσε, δεν προετοίµασε µεθοδικά και επίµονα τίποτε, δεν «κακοκάρδισε», δεν είχε ποτέ σοβαρή σχέση µε την έννοια του πολιτικού χρόνου, αγκυρώθηκε στη λογική της ελεηµοσύνης από το πολιτικό σύστηµα, δεν προκάλεσε ρήξεις µε αντιλαϊκές πολιτικές, δεν ενοποίησε υπάρχουσες δυνατότητες, δεν αποµακρύνθηκε από µικρόψυχες λογικές έναντι των αντιπάλων, δεν αποστασιοποιήθηκε από την παλαιοκοµµατική λογική των «µπαλωµάτων» και των µικροεξυπηρετήσεων, δεν ενέπνευσε και δεν καθοδήγησε πρωτόβουλες κινήσεις, δεν άνοιξε συµµετοχικές διαδικασίες, δεν προσέφερε προοπτικές, αλλά µόνο παραλυτική στασιµότητα και αδιέξοδα.

Δέσµιος µιας «λογιστικής» λογικής διαχείρισης, που τώρα πια την έχει κάνει σηµαία, κατέβασε – συνειδητά – τόσο πολύ τον πήχη των προσδοκιών, ώστε έφτασε να συγκρίνεται ακόµα και µε µια – εν πολλοίς «βιτρινάτη»- παρακαταθήκη προκατόχων του. Το ανησυχητικότερο όµως είναι ότι αυτό φαίνεται να το παραδέχεται και ίδιος χωρίς αίσθηση συστολής….

Αν οι παριανοί διέθεταν την καταχρηστική εξουσία του νεοκατοχικού τοποτηρητή Φούχτελ, θα αξίωναν σίγουρα τη µείωση του µισθού του Δηµάρχου Πάρου κατά 50% τουλάχιστον, και µε αναδροµική ισχύ πέντε ετών, όπως κάνουν οι  – µέχρι πρότινος (;) – πολιτικοί του εταίροι, στους συνταξιούχους….

 Αντώνης Δαβανέλος