Ο «Τρελλαντώνης»

 

6308_ph1

 

Άρθρο του Χ. Μαλινδρέτου από την εφημερίδα Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου της 24|11|12

Ο Αντώνης Μπενάκης πρόσφερε στο ελληνικό κράτος τις ιδιωτικές συλλογές του για να ιδρυθεί  το Μουσείο, που  φέρει το  όνοµα του. Δώρισε το κτίριο του πατρικού του σπιτιού και το απαιτούµενο κεφάλαιο για να µπορέσει να λειτουργήσει. Αδελφός της Πηνελόπης Δέλτα, ο «Τρελλαντώνης» – και έργο της Δέλτα – έδωσε την ψυχή του στο Μουσείο που έστησε.

Θα ήθελα να διασώσω σε δηµόσιο λόγο, µια ελάχιστη, αλλά διόλου ευκαταφρόνητη, µαρτυρία για  τον Αντώνη Μπενάκη. Την αφηγήθηκε ο Μανώλης Χατζηδάκης, µέλος της Ακαδηµίας Αθηνών και διευθυντής του Μουσείου, τον καιρό εκείνο. Έφθανε λοιπόν…
diafimisi_entipa_mikro_1
…κάθε πρωί στο Μουσείο ο Αντώνης  Μπενάκης, µε κοστούµι άψογο, ραµµένο στην Αγγλία. Γύρω στις 11 κατέφθανε η οικιακή βοηθός µε µαύρο φόρεµα και άσπρη δαντελένια ποδιά, φέρνοντας σε ασηµένιο δίσκο τον καφέ του και γλυκό κουταλιού… Μετά το µεσηµέρι επέστρεφε ο Μπενάκης στο Μουσείο µε απογευµατινό άψογο κοστούµι και το βράδυ κατά την έξοδο φορούσε   άλλο βραδινό κοστούµι στην Αγγλία ραµµένο κι αυτό!

Όταν, µε τη γερµανική εισβολή το ’41, κατέρρευσε το ελληνικό µέτωπο στην Αλβανία, άρχισαν να καταφθάνουν στην Αθήνα ατέλειωτο πλήθος Ελλήνων στρατιωτών, κουρελιασµένοι, πληγιασµένοι, ψειριασµένοι, βρώµικοι και εξουθενωµένοι.. Τότε ο αιγιπτιώτης Αντώνης Μπενάκης βγήκε στην πόρτα  του Μουσείου και µοίρασε όλα τα κοστούµια του, πρωινά, απογευµατινά, βραδινά, σ’αυτούς τους στρατιώτες. Και από την ηµέρα εκείνη ο Μπενάκης φορούσε κάθε µέρα –πρωί, µεσηµέρι, βράδυ-  το ένα και µοναδικό του κοστούµι!

 Τέτοια ήταν τα µέτρα αρχοντιάς, το αυτονόητο ήθος των µεγαλοαστών, που κατά κανόνα προέρχονταν  από τον εκτός ελλαδικού – κοραϊκού κράτους, κοσµοπολίτικο ελληνισµό. Δεν ήταν ταξικό σύνδροµο και το αυτονόητο της πράξης  πρόδιδε µακρύ παρελθόν αστικής καλλιέργειας, αίσθηση κοινωνικής οφειλής, αντανακλαστικά αυθόρµητης έκφρασης. Τί  µεσολάβησε και η ελλαδική κοινωνία εκβαρβαρώθηκε, µε τόσο βάναυση µετάλλαξη, σε ζούγκλα εγωκεντρικού πρωτογονισµού; Ποιος  καταλύτης εξαφάνισε την «αίσθηση» της Πατρίδας και της κοινωνικής οφειλής και µεταµόρφωσε τον Έλληνα σε άπληστο  χρηµατολάγνο  αρπακτικό;  Διαλύθηκαν θεσµοί και λειτουργίες κοινωνίας της ζωής, κυριάρχησε το θηριώδες ατοµικό συµφέρον, η ενστικτώδης ηδονοθηρία, το ακοινώνητο  «δικαίωµα»…

Ο Αντώνης Μπενάκης µοίρασε τα κοστούµια του στους εξαθλιωµένους φαντάρους. Σήµερα ο απόγονός του, δισέγγονος της αδελφής του, Αντώνης Σαµαράς, µοιράζει κυβερνητικά υπουργεία, σαν να είναι κοστούµια του, σε όσους τον βοήθησαν ν’ανέβει στη αρχηγία του κόµµατος, ή ψηφοθηρούν αποτελεσµατικά στις εκλογικές τους  περιφέρειες. Και όλα αυτά, την ώρα που σπρώχνουν την Ελλάδα βίαια και εξευτελιστικά στο περιθώριο της Ιστορίας.

Αν δεν απαντήσουµε στο ερώτηµα για την πραγµατική αιτία του καταιγιστικού εκβαρβαρισµού µας, δεν υπάρχει ελπίδα ούτε για τον επιούσιο! Ο Πρόεδρος της Βουλής, δεύτερος στην πολιτική ιεράρχηση τιµών και ευθυνών, βωµολοχεί δηµόσια µε απερίγραπτο λεξιλόγιο σεξουαλικής χυδαιότητας, και ο απόγονος των Μπενάκηδων, Πρωθυπουργός, θεωρεί  αυτονόητη αυτή τη συλλογική διαπόµπευση: την ανέχεται! Δεν είναι  εικόνα συντεταγµένης κοινωνίας αυτή, είναι εφιάλτης εκθηριωµένης αγέλης! Και η κυβέρνηση των τριών ενόχων ακκίζεται ότι δήθεν κάνει πολιτική, παραδίδοντας τους Έλληνες µέχρι πέµπτης γενεάς,  σε µια µεθοδικά προγραµµατισµένη από τους δανειστές µας εθνοκτονία!

Δεν υπάρχει πια Πατρίδα, υπάρχει µόνο υπηκοότητα. Είµαστε τάχα «πολίτες» ενός δήθεν κράτους! Κατακλέβουν τα ασφαλιστικά ταµεία και τις αποταµιεύσεις των πολιτών, ληστεύουν το κοινωνικό χρήµα, νοµιµοποιούν την κοινωνική αδικία, τις πελατειακές σχέσεις των επαγγελµατιών της εξουσίας µε τους ψηφοφόρους…Το ίδιο το κράτος αλλοτριώνει µεθοδικά τη φιλοπατρία σε ιδεολόγηµα, και το να είσαι  Έλληνας λειτουργεί ακριβώς  όπως το να είσαι οπαδός ποδοσφαιρικής οµάδας «µε τα µυαλά στα κάγκελα»! Για ένα τέτοιο κράτος µόνο ανεγκέφαλοι βέβαια θα θυσίαζαν τη ζωή τους!… Για τους Έλληνες – όσο ακόµη υπήρχε το είδος – Πατρίδα ήταν η γλώσσα, η κοινότητα, ως σαρκωµένη ιστορική συνείδηση, η πάλη για το φωτισµό του νοήµατος της ύπαρξης, του κόσµου, της Ιστορίας. Μόνο η επιστροφή στη γλώσσα, στην ιστορική συνείδηση σε κοινότητα, στα κείµενα και την Τέχνη που παρήγαγε η πάλη των Ελλήνων για εθνικό νόηµα, θα µπορέσει –ίσως – να αναστήσει τον ιστορικά πια νεκρό Ελληνισµό…

 ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ Γ. ΜΑΛΙΝΔΡΕΤΟΣ