Συµβουλές προς αυτοδίδακτους αυλοκόλακες… | Άρθρο του Αντώνη Δαβανέλου

Άρθρο από την εφημερίδα «Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου» της 13|10|12

Δεν είναι κακό να είσαι ανεπαρκής! Τουναντίον, είναι πολύ συνηθισµένο και βαθύτατα ανθρώπινο. Εγώ, ας πούµε, είµαι ανεπαρκέστατος στο να µπορώ να διαβάζω πίσω από τις γραµµές του περίφηµου «διπλογραφικού συστήµατος» και των λογιστικών προτύπων που έχουν υιοθετηθεί από τους Δήµους για την σύνταξη των ισολογισµών τους. Ευτυχώς δεν το βιώνω ως προσωπική αναπηρία, γιατί, όπως µου έχουν οµολογήσει ακόµη και δήµαρχοι και οι ίδιοι εξακολουθούν πολλές φορές να αισθάνονται ως ανεπίδεκτοι µαθήσεως, αφού το άσπρο µπορεί να εµφανιστεί µαύρο και το µαύρο να γίνει άσπρο.

Κάτι αντίστοιχο νιώσαµε πρόσφατα και µε αυτά που παρουσίασε πριν λίγες ηµέρες ο Δήµος Πάρου, όπου εµφανίζεται…

…ως πλεονασµατικός, αλλά δεν έχει συµπεριλάβει στη διαµόρφωση της τελικής εικόνας οφειλές προς την ΚΔΕΠΑΠ και άλλα συναφή και υπέροχα. Κατά τα άλλα, υπάρχει κίνδυνος να µείνουν απλήρωτοι οι υπάλληλοι του Δήµου! Και µετά σου λέει ότι «φταίει ο φονιάς»…

Είµαι επίσης, ανεπαρκέστατος στο να σχεδιάζω ίντριγκες. Και να το ήθελα, θα ήταν το Βατερλό µου. Είναι αλήθεια ότι έχω συνηθίσει να µε «ιντριγκάρουν» και να µε ερεθίζουν µόνο ζητήµατα που διαθέτουν ένα ειδικό βάρος και µια συνθετότητα. Αυτό είναι και το κριτήριό µου για την επιλογή των φίλων µου. Η ανεπάρκεια, έχει µια κακάσχηµη δίδυµη αδελφή: την ανικανότητα. Αυτή δεν συµφιλιώνεται εύκολα µε την αυτογνωσία. Βαθύτατα συµπλεγµατική από τη φύση της, συνηθίζει να επιλέγει κακές παρέες και να συναγελάζεται µε κάτι τύπους που µοναδικό σκοπό της ζωής τους έχουν την, µε κάθε τρόπο, επικράτηση, την υπεροχή και την κυριαρχία πάνω στους άλλους. Με κάθε µέσο και µε κάθε τίµηµα! Αυτοί οι τύποι λοιπόν, ερωτοτροπούν µονίµως µε την ίντριγκα. Τη σκοπιµότητα και τη µεθόδευση. Οι κινήσεις τους είναι πάντα υπολογισµένες και το πραγµατικό τους πρόσωπο το βλέπουν µόνο κάθε πρωί και αργά το βράδυ στον καθρέφτη του σπιτιού τους, κάνοντας τον ηµερήσιο απολογισµό των κινήσεών τους. Κάνοντας ταµείο. Κυριολεκτικό και συµβολικό.

Τους συναντάς παντού γύρω σου. Δεν υπακούουν σε ιδεολογικές και πολιτικές νόρµες, είναι δεξιοί, κεντρώοι, «αριστεροί» και το ζήτηµα της ευθύτητας και της ηθικής στάσης πάνω στα πράγµατα, το έχουν γραµµένο στα παλαιότερα adidas των µοσχαναθρεµµένων κοκκινοµάγουλων κλώνων που έχουν φέρει στη ζωή και τους οποίους προορίζουν ως συνεχιστές των αρχών της οικογένειας… Αρέσκονται στις οµαδοποιήσεις, στις «πλάτες» και στους συσχετισµούς δύναµης, γιατί είναι από «κούνια» ηθικά ασπόνδυλοι, ανασφαλείς και ευάλωτοι και δεν ορρωδούν προ ουδενός, όταν πρόκειται για την διασφάλιση του ατοµικού τους συµφέροντος και της πάρτης τους. Στη δύναµη, απαντάνε πρόθυµα µε δουλοπρέπεια και κολακεία. Κι όταν η χαµέρπεια τους έχει οδηγήσει ένα σκαλί παραπάνω, φροντίζουν µε αξιοζήλευτη επαγγελµατικότητα εγκληµατία, να σβήσουν τα ίχνη των πτωµάτων πίσω τους.

Ο Μίλαν Κούντερα, έχει πει εύστοχα, ότι «ο αγώνας της Μνήµης ενάντια στη Λήθη, είναι ο ίδιος ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην Εξουσία». Η λήθη, ποντάρει πάντα στη συγκάλυψη. Και η τελευταία, δεν µπορεί να σταθεί χωρίς αιµοδοσία από την διαπλοκή. Με χαρτοπαικτικούς όρους, πρόκειται για το «φουλ της Εξουσίας». Με τη Δηµοκρατία να παίζει τα «ρέστα» της στη µνήµη, απροετοίµαστη και να χάνει.

Αυτό το παιχνίδι το παίζουν µε τυφλά µάτια οι αυλοκόλακες και οι σφουγγοκωλάριοι κάθε τοπικής ή κεντρικής εξουσίας, µέσα από το άλλοθι της «συναδελφικής αλληλεγγύης», της «συγγενικής σχέσης» και της συνειδητής πολιτικής εκδούλευσης, που στην ουσία, έχουν ένα και µοναδικό κοινό παρανοµαστή: το οικονοµικό κέρδος σε βάρος των κορόιδων και την νοµή της εξουσίας σε όλες τις µορφές της. Ταπεινή συµβουλή και αδόλευτη προτροπή προς ενδιαφεροµένους: σας πήρανε χαµπάρι και οι πέτρες! Σταµατήστε το όσο είναι καιρός, γιατί εκτίθεστε ανεπανόρθωτα…. Υπάρχει πλέον µια αρκετά υπολογίσιµη µερίδα απλού κόσµου, που και µεγάλη ζοχάδα έχει και δεν γουστάρει κάθε τόσο και λιγάκι να επιδίδεται σε ασκήσεις «πολιτικά ορθής» στάσης και συµπεριφοράς! Με το να αλλάζετε ιδεολογικό και πολιτικό φερετζέ κάθε τρείς και δύο, δεν θα σώζετε τον επιούσιο εις το διηνεκές.

Όσοι αναγνώρισαν τον εαυτό τους στο παρόν σηµείωµα, να είναι σίγουροι ότι όντως γι αυτούς µιλάω!… Προσωπικά, και παρά τις επιπτώσεις του Μνηµονίου, συνεχίζω να απολαµβάνω το πλεονέκτηµα να αρθρώνω ένα δηµόσιο λόγο χωρίς προσωπικές, κοινωνικές και επαγγελµατικές εξαρτήσεις…

ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΑΒΑΝΕΛΟΣ