Ωδή στον P. Geroulano | Λόγος παρηγορίας για την κυβέρνηση | Ορφάνεψε ο Ελληνικός πολιτισμός!

Μία τεράστια προσωπικότητα της πολιτικής σκηνής της χώρας, ένα τεράστιο κεφάλαιο του πολιτισμού, έπεσε θύμα της διεθνούς συνομωσίας εναντίον της χώρας μας. Μάλλον, θα γίνει δεκτή η παραίτησή του από τον Πρωθυπουργό της χώρας κ. Λ. Παπαδήμο ο οποίος το σκέφτεται ακόμα βέβαια, αν θα πρέπει να δεχτεί τη θυσία – ναι τη θυσία – του ευπατρίδη Π. Γερουλάνου. Προφανώς, υπάρχει…

…κατανόηση μεταξύ τεράστιων μεγεθών της πολιτικής, ιδίως στο σκέλος της δυνατότητας να αντιληφθούν τι αξία έχουν κάτι αγαλματάκια που εκλάπησαν από ένα κάποιο μουσείο της αρχαία Ολυμπίας, σε σχέση με τις ευθύνες ενός αρμόδιου πολιτικού…

Η ανάδειξη του

Ο Π. Γερουλάνος είναι άλλη μία τεράστια προσωπικότητα που επέβαλε ο τ. Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου από το «παράθυρο» στην πολιτική σκηνή της χώρας. Με αντικειμενικά κριτήρια τού ανέθεσε τον πολιτισμό, τουρισμό και αθλητισμό της χώρας. Ο διορισμός του αποτελούσε μία αναγνώριση του προέδρου στις ικανότητες και την προσφορά του ανδρός κυρίως κατά την προεκλογική μάχη του 2007 που έχασε το κόμμα, μεταξύ άλλων και για κάτι επικοινωνιακές καινοτομίες του σπουδαίου κ. Π. Γερουλάνου.
Το έργο του
Καπηλεύτηκε περίτεχνα την περσινή, τυχαία άνοδο αλλά εντοπισμένη (Κρήτη, Ρόδο, Σαντορίνη, Χαλκιδική, μισό Ιόνιο) της τουριστικής κίνησης από τις πολιτικές αναταραχές σε ανταγωνιστικές αγορές και την κόντρα μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, για να το παίξει επιτυχημένος υπουργός στον τομέα του τουρισμού.
Καπηλεύτηκε τις έρευνες της Ουέφα για το «στημένο» ποδόσφαιρο, για να το παίξει ότι τάχα κάτι έκανε αυτός και ο ΓΑΠ για την εξυγίανση του χώρου.
Δεν καπηλεύτηκε κάτι ουσιαστικό στον τομέα του πολιτισμού (εκτός από εγκαίνια και φωτογραφίες με διασημότητες) γιατί απλούστατα είναι άσχετος με τον χώρο (να μου πείς, με ποιο χώρο της πολιτικής είναι σχετικός;).
Δεν έχει καν κουλτούρα ελληνικού περιεχομένου. Γι’ αυτό και είναι γνωστό ότι απέφευγε να πάρει αποφάσεις για τα κρίσιμα θέματα του πολιτισμού, ούτε καν για τα απλά και μικρά του τομέα.

Τι χάνουμε;

Πρόκειται για ακόμα έναν φανφαρόνο της επικοινωνίας, από τους πολλούς που μάζεψε γύρω του ο ΓΑΠ γιατί του έμοιαζαν, οι οποίοι με το πρώτο φύσημα του βοριά, πόσο μάλλον, με τις πρώτες ισχυρές ευρωπαϊκές και όχι μόνο πιέσεις, άρχισαν να κατεβάζουν τα βρακιά τους. Άλλοι από αυτούς έκαναν «ιδεολογία» την δειλία τους (βλέπε: εκσυγχρονισμός, διαρθρωτικές αλλαγές, εφεδρεία, απελευθέρωση επαγγελμάτων, fast track και άλλες παρονομασίες χωρίς ουσιαστική επεξεργασία και βάθος), άλλοι, απλώς κάνουν πιρουέτες τύπου: δεν ψηφίζω το άρθρο 37/576 υποπαράγραφος 5 του μνημονίου 7 γιατί είναι αντιλαϊκό, ενώ καταπίνουν αμάσητα όλα τα υπόλοιπα εδώ και δύο χρόνια.

Ειδικά στον τομέα του πολιτισμού, ο κ. Γερουλάνος μπορεί να καταχωριστεί στους τιτανομεγάλους ευεργέτες – θα λέγαμε μύστες πολιτικούς που υπηρέτησαν τον τομέα. Με αυτή την έννοια μπορεί να είναι ήσυχος ότι εισέρχεται στην επετηρίδα ως διάδοχος ενός άλλου μέγιστου μύστη του χώρου, του Ευάγγελου Βενιζέλου. Με αυτή την έννοια, δηλαδή ότι έχουν αυτό το κεφαλαιώδες όμοιο χαρακτηριστικό, μπορεί ο κ. Γερουλάνος να μπει και στην επετηρίδα των «ξεκολαούζων» του ΓΑΠ για να εισέλθει εισπηδήσει στους «κολαούζους» του Ευ. Βενιζέλου. Τώρα, ότι οι μεν, μόλις πριν τρία χρόνια έβγαζαν βόθρους από το στόμα τους για τον δε, δεν πειράζει. Οι ταπεινοί ραγιάδες Έλληνες, ιδίως αν είναι και πασοκτζίδες (ακόμα) δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι τα «λέω και ξελέω» στην πολιτική είναι εύλογα, ανάλογα με το τι συμφέρει την πάρτη του καθενός κάθε φορά. Η κοσμιότητα στην πολιτική αντιπαράθεση για να υπάρχει η αιτιολογημένη δυνατότητα ευελιξίας στο μέλλον ή η συνέπεια μεταξύ λόγων και πράξεων όταν κάποιος πιστεύει απόλυτα στους χαρακτηρισμούς που αποδίδει στον πολιτικό του αντίπαλο, είναι ψιλά γράμματα για τους ανόητους ψηφοφόρους που τα πιστεύουν.

Εμείς και ο Παύλος

Έχοντας την κρυφή ελπίδα ο Πρωθυπουργός να κρατήσει τελικά σε αυτή την σπουδαία κυβέρνηση ένα άξιο υπηρέτη της, καταδικάζουμε όσους τα βάζουν με τον κ. Γερουλάνο λέγοντας ότι είναι ο πολιτικά υπεύθυνος γιατί τον τελευταίο μήνα έχουμε απόξεφτιλιστεί διεθνώς. Λένε οι άθλιοι, ότι στην Ελλάδα της κατάρρευσης, όποιος θέλει περνά και βουτά ό,τι γουστάρει από την εθνική πινακοθήκη ή το μουσείο της αρχαίας Ολυμπίας.
Μα και ο κ. Γερουλάνος στεναχωριέται γι’ αυτές τις κλοπές, και γι’ αυτό, πριν κλέψουν την Ακρόπολη υπέβαλε την παραίτηση του ως διαμαρτυρία. Και ο ίδιος πιστεύει ότι αυτά τα κειμήλια θα μπορούσαν να φανούν πολύ χρήσιμα στις δύσκολες στιγμές που περνά η χώρα. Έναντι μίας καλούτσικης τιμής, θα μπορούσαν άνετα να ενταχθούν σε μία υποθήκη για την επόμενη δόση κάποιου από τα μνημόνια που ευχαρίστως υπογράφει η κυβέρνηση. Έτσι, θα βάζαμε τους δανειστές να τα φυλάνε και να πληρώνουν για τη συντήρηση τους…