Δημοτικά Τέλη/ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΡΑ

Ρεπορτάζ από την εφημερίδα «Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου» της 3 Δεκεμβρίου 2011

Το 2003 – 2006 ήταν μία περίοδος κατά την οποία έγιναν πολύ μεγάλες ανατιμήσεις στα δημοτικά τέλη που διαχειρίζεται, αποφασίζει και επιβάλει ο Δήμος Πάρου. Ακόμα δημιουργήθηκαν και επιβλήθηκαν νέα τέλη που δεν υπήρχαν παλαιότερα, όπως το τουριστικό τέλος. Ελάχιστοι ήταν οι πολίτες που εναντιώθηκαν εκείνα τα έτη στις αυξήσεις που αποφασίστηκαν στο δημοτικό συμβούλιο Πάρου. Δεν αντέδρασαν για λόγους τους οποίους θα παραθέσουμε παρακάτω. Σημασία έχει ότι κανένας από εκείνους τους λόγους, δεν στέκει σήμερα. Συνεπώς, είναι απόλυτα δικαιολογημένη η…

…πρόταση που καταθέτει ενόψει του νέου οικονομικού έτους για τον Δήμο Πάρου, η εφημερίδα μας «Τα Νέα Πάρου – Αντιπάρου».
Τότε…

Α) «Οι πολίτες του νησιού, αν είχαν τη δυνατότητα να καταλάβουν πόσο αυξήσαμε την δημοτική φορολογία, θα μας είχαν πάρει με τις πέτρες…» είχε πει κορυφαίο στέλεχος της δημοτικής αρχής της Πάρου, της περιόδου 2003 – 2006. Φυσικά, εκτός μικροφώνου. Όμως αυτές οι αυξήσεις δεν είχαν γίνει τυχαία. Κατ’ αρχάς έπρεπε να συγκεντρωθεί χρήμα στα ταμεία του Δήμου προκειμένου να αντιμετωπισθούν χρονίζοντα μικρά και μεσαία έργα. Η δημοτική διοίκηση προ του 2003 είχε την άποψη πως τα επιπλέον χρήματα για έργα έπρεπε να εισρέουν στον Δήμο Πάρου από τους πόρους που το Κράτος οφείλει να διαθέτει στην τοπική αυτοδιοίκηση. Όπως είναι γνωστό όμως, το Κράτος τα τελευταία χρόνια μεταβίβαζε αρμοδιότητες στην τοπική αυτοδιοίκηση, χωρίς να μεταβιβάζει πόρους, ενώ δεν απέδιδε και τα χρήματα που δικαιωματικά αναμένει ο κάθε δήμος. Από την άλλη, η προ του 2003 δημοτική αρχή είχε εμφανή αδυναμία να συντονίσει την παραγωγή της γραφειοκρατίας που προϋποθέτει η κατασκευή δημοτικού έργου στην χώρα μας, ενώ είχε ως πολιτική αρχή των μελών της την άποψη να αποφεύγεται η αύξηση δημοτικών τελών.

Όμως, οι πολίτες αναζητούσαν την επίλυση των προβλημάτων της γειτονιάς τους, του δρόμου τους, της περιοχής τους, του χωριού τους. Παράλληλα, υπήρχε μεγάλη ανάγκη για τη δημιουργία έργων γενικής ωφέλειας, εξαιτίας της τουριστικής και οικοδομικής ανάπτυξης που γνώρισε ο τόπος τότε, όπως ο ΧΥΤΑ, τα Σφαγεία κλπ, για τα οποία έργα, παρά του ότι κατασκευάστηκαν με Ευρωπαϊκά κονδύλια, απαιτούνταν χρήματα από το δημοτικό ταμείο για «παράπλευρα» έξοδα, είτε για να γίνουν, είτε αργότερα για να λειτουργήσουν και να συντηρηθούν. Αυτές οι ανάγκες δεν ικανοποιούνταν και για να εξοικονομηθεί πολιτικός χρόνος, δόθηκαν επανειλημμένα υποσχέσεις που δεν ικανοποιήθηκαν. Η δημοτική αρχή που ανέλαβε με επικεφαλής τον Γ. Ραγκούση το 2003 δεν είχε τη δυνατότητα να καθυστερήσει άλλο την κατασκευή τέτοιων έργων, αφού τα είχε υποσχεθεί για να ανατρέψει το πολιτικό σκηνικό της εποχής εκείνης. Όμως, εκτός από τις μεγάλες και αδήριτες ανάγκες, έπρεπε να υπάρχει η ευκαιρία να συγκεντρώνεται κάθε χρόνο το απόθεμα εκείνο που θα έδινε τη δυνατότητα της υπερπαραγωγής συγκεκριμένου είδους έργων, τα οποία εξασφαλίζουν ψήφους. Και αναγκαίο έργο έγινε, αλλά και ρουσφετο – εργάκια σπατάλης έγιναν.

Επαναλαμβάνουμε: εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, στην πλειοψηφία τους μικρόψυχες και κυρίως ατεκμηρίωτες, κανείς δεν εναντιώθηκε εκείνα τα χρόνια στην πολιτική πρακτική που ακλούθησε η δημοτική αρχή. Επικράτησε η λογική: «Ουδέν καλόν, αμιγές κακού». Προφανώς, το ισοζύγιο έγερνε σημαντικά υπέρ του πρώτου σκέλους στη σκέψη της πλειοψηφίας των πολιτών.

Β) Οι πολίτες της Πάρου εκείνα τα χρόνια διαχειρίζονταν μία ειδική φάση ανάπτυξης:
1) Ο τουρισμός άκμαζε, αν και άρχιζαν να μειώνονται τα έσοδα εξαιτίας της υπερπροσφοράς δωματίων και υπηρεσιών. Το πρόσθετο αρνητικό ήταν ότι οι ξένοι τουρίστες αποχωρούσαν από την Πάρο χρονιά με τη χρονιά, αλλά το θετικό ήταν ότι αυξανόταν ο ανταγωνισμός των ακτοπλοϊκών εταιρειών στον Πειραιά, με αποτέλεσμα να γίνεται ευκολότερη η πρόσβαση Ελλήνων στην Πάρο οι οποίοι είχαν χρήματα για να καταναλώσουν.
2) Η οικοδομική δραστηριότητα γνώριζε τεράστια ανάπτυξη στην Πάρο και συνεπώς, δημιουργήθηκε μία πολύ μεγάλη εναλλακτική οικονομία που συμπλήρωνε και υπεραύξανε τα εισοδήματα σε σχέση με τον τουρισμό.
3) Υπήρχε (όπως και σε ολόκληρη την Ελλάδα) πολύ μεγάλη δυνατότητα δανεισμού και συνεπώς, χρηματοδότησης των καθημερινών αναγκών κάθε οικογένειας μέχρι να έρθει το επόμενο καλοκαίρι για τους επλαγγελματίες του τουρισμού, μέχρι να παραδοθεί μία μεγάλη οικοδομική εργασία για τους εργαζομένους στις κατασκευές. Με λίγα λόγια, υπήρχε ικανοποιητική χρηματοροή σε κάθε Παριανή οικογένεια (λίγο, έως πάρα πολύ) και παράλληλα, υπήρχε και εμφανής ανάπτυξη δημοτικών έργων. Αυτά τα δύο έφθαναν για τους πολίτες του νησιού, ώστε να μη δίνουν σημασία στους συντελεστές αύξησης των δημοτικών τελών, αλλά κάποιοι ισχυρίζονταν ότι καλώς ήταν μεγάλοι, αφού υπήρχε επαρκής ανταποδοτικότητα υπηρεσιών.

Από τότε μέχρι σήμερα…

Α) Η  οικονομία της οικοδομής, απλά δεν υπάρχει.
Β) Η οικονομία του τουρισμού έχει υποχωρήσει στα κατώτατα ιστορικά επίπεδα από την απαρχή της, διότι οι Έλληνες τουρίστες, δεν έχουν για να πληρώσουν ή δεν κάνουν καθόλου διακοπές.
Γ) Παράλληλα, τα τελευταία πέντε χρόνια, το επιπλέον δημοτικό έργο πέρα από τα απαραίτητα, είναι παντελώς ανύπαρκτο. Ακόμα όμως και στην χορεία των «δεδομένων» δημοτικών υπηρεσιών, της συντήρησης, υπάρχει σημαντικότατη υποχώρηση στην ποιότητα, όπως στον τομέα καθαριότητας. Επιπλέον, γνωρίζουμε ότι για «παρεμβάσεις εκλογών» μόλις πριν ένα χρόνο, δαπανήθηκαν από την δημοτική αρχή Χρ. Βλαχογιάννη εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Γνωρίζουμε επίσης, ότι ακόμα και εφέτος το καλοκαίρι, δαπανήθηκαν πολλές δεκάδες χιλιάδες ευρώ για τις δημόσιες σχέσεις παραγόντων της δημοτικής αρχής δια πολλών μη ανταποδοτικών – τύπου πολιτιστικών, αλλά στην ουσία κοσμικών – εκδηλώσεων και η λίστα της σπατάλης δεν έχει τέλος.
Δ) Δεν αξιώνει η δημοτική αρχή Χρ. Βλαχογιάννη καμία βελτίωση των συνθηκών κοινωνικής και οικονομικής επιβίωσης στο νησί μας, με διεκδίκηση από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Κράτους. Ακόμα και για τα απολύτως απαραίτητα: γιατρούς στο Κέντρο Υγείας για να μη πληρώνει ο κοσμάκης, καθηγητές ξένης γλώσσας στα δημόσια σχολεία, πολιτική και νομική υποστήριξη ενάντια στα παράνομα και αντισυνταγματικά «χαράτσια» της μνημονιακής πολιτικής, για όλα αυτά, ο δήμος ασκεί παρελκυστική πολιτική ώστε να μην «ενοχλεί» η Πάρος και οι πολίτες της, τους υπουργούς του μνημονίου.

Συμπέρασμα:

  • Είτε για λόγους αποκατάστασης της θεμελιώδους αρχής της δημοτικής φορολογίας, δηλαδή «παίρνω από τον δημότη και επιστρέφω αντίστοιχο έργο», που έχει διαταραχθεί από το 2007 σε βάρος των πολιτών από την δημοτική υπερφορολόγηση 2003 – 2006,
  • Είτε για λόγους δραματικής υποχώρησης των προσφερόμενων υπηρεσιών από το Δήμο Πάρου προς τους Παριανούς πολίτες, συνεπώς, ανάγκης για αντίστοιχη μείωση των δημοτικών τελών, – Είτε για λόγους άρνησης εκ μέρους της παρούσας δημοτικής αρχής να εξασφαλίσει μέσα υπηρεσίες και πόρους από το κεντρικό κράτος που αν υπήρχαν στην Πάρο, θα ήταν δυνατό να μειώσουν το κόστος ζωής για τους Παριανούς πολίτες,
  • Είτε για λόγους κοινωνικής ευαισθησίας και αλληλεγγύης προς την μέση Παριανή οικογένεια της οποίας η ρευστότητα έχει εξανεμισθεί, Ο Δήμος Πάρου οφείλει να μειώσει τα δημοτικά τέλη γι’ αυτή τη χρονιά. Άλλως, διερωτώμεθα, πως θα μπορέσει να ξαναδιατυπώσει πειστικά, την συμπαράσταση του προς τους Παριανούς πολίτες που διαμαρτύρονται κατά των μέτρων της κυβέρνησης και των υπουργών της. Ήρθε η ώρα των πολιτικών επιλογών στην πράξη.

Κώστας Δραγάτης