Μήνυμα του Πάσχα Καλλίνικου Μητροπολίτη Παροναξίας

 

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,
Για μια ακόμη φορά θα ψάλουμε σε λίγα λεπτά κατά τον πιο πανηγυρικό τρόπο τον υπέροχο αυτό ύμνο της Εκκλησίας μας. Τον ύμνο με τον οποίο θα αρχίζουν και θα τελειώνουν όλες οι Ιερές Ακολουθίες στους Ιερούς Ναούς μας, για 40 ολόκληρες μέρες. Τον ύμνο που για τις ημέρες αυτές θα πρέπει να αποτελεί και τον καθημερινό χαιρετισμό μας.
Και όμως, ίσως δεν έχουμε ποτέ συνειδητοποιήσει ότι ο Θεόπνευστος Υμνογράφος του περίφημου Δοξαστικού των Αίνων αλλά και τον Αποστίχων του Εσπερινού που ψάλλεται όχι μόνο την Κυριακή του Πάσχα αλλά καθημερινά μέχρι την εορτή της Αναλήψεως μας τονίζει κάτι ιδιαίτερα σημαντικό. Αναγκαία προϋπόθεση για να ψάλλουμε πραγματικά, βιωματικά, υπαρξιακά το «Χριστός Ανέστη» είναι η συγχώρηση προς όλους και για όλα. «Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει και ούτω βοήσωμεν Χριστός Ανέστη…». Να συγχωρήσουμε τα πάντα χάριν της Αναστάσεως του Κυρίου μας και αφού συμφιλιωθούμε με όλους, τότε να ψάλλουμε πανηγυρικά και με όλη την δύναμη της ψυχής μας «Χριστός Ανέστη…». Αυτό μας διδάσκει η Εκκλησία μας, μέσω της ιερής υμνωδίας.

Αδελφοί μου,
Είναι ολοφάνερο ότι η Εκκλησία μας θεωρεί πολύ σημαντικό γεγονός στη ζωή μας την συγχωρητικότητα. Γι’ αυτό και όταν ξεκίνησε πριν 49 ημέρες η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, πάλι τον ίδιο όρο μας έθεσε για την είσοδό μας στο «στάδιο των αρετών» που ανοιγόταν μπροστά μας: «Εάν μη αφήτε τους ανθρώπους τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο Πατήρ ημών αφήσει τα παραπτώματα υμών» (Ματθ. Στ’, 14). Λόγια του ίδιου του Χριστού μας πού με τρόπο απόλυτο και κατηγορηματικό μας επισημαίνει ότι προϋπόθεση της συγνώμης του Θεού προς τον άνθρωπο είναι η συγνώμη του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπο. Ο άνθρωπος που μνησικακεί ζει μέσα στον κόσμο της φθοράς και του θανάτου. Έστω και αν τυπικά είναι Χριστιανός βαπτισμένος, δεν βιώνει το γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου στην ζωή του. Ακόμη και όταν συμμετέχει στην Θεία Λειτουργία, πού πάντοτε έχει Χαρακτήρα Αναστάσιμο, παραμένει νεκρός πνευματικά γιατί χωρίς την αγάπη και την συγχωρητικότητα δεν μπορούμε να γίνουμε μέτοχοι της χάριτος του Θεού και των άκτιστων ενεργειών της Αγίας Τριάδος: «Αγαπήσωμεν αλλήλους ίνα εν ομονοία ομολογήσωμεν Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιον και αχώριστον».
Η συγχωρητικότητά μας προς τον συνάνθρωπο δεν αποτελεί χάρη και δωρεά προς αυτόν εκ μέρους μας. Είναι ασήμαντη εξόφληση της οφειλής μας προς τον Θεό για το δικό Του πλούσιον έλεος και την άπειρη ευσπλαχνία Του. Μια σταγόνα στον ωκεανό της χάριτος Του Θεού προς τον άνθρωπο για τον οποίο έγινε άνθρωπος και έπαθε επί του Σταυρού για να τον λυτρώσει από την αμαρτία.
Πως είναι δυνατόν εξ άλλου να ζητούμε συνεχώς το έλεος του Θεού, ιδιαίτερα από τα τροπάρια της Εκκλησίας, και κυρίως με την επίκληση του «Κύριε ελέησον» και συγχρόνως να είμαστε ανελεήμονες προς τους αδελφούς μας; Εξερχόμενοι από την Θεία Λειτουργία πρέπει να συμμετέχουμε στην μεγάλη Λειτουργία του σύμπαντος. Αυτό σημαίνει ότι κατά την Θεία Λειτουργία πρέπει να λειτουργείται και η ύπαρξη μας μεταμορφωτικά, έτσι ώστε να νεκρώνεται ο παλαιός άνθρωπος με τα πάθη και τα μίση και να ανίσταται ο νέος ο αναγεννημένος εν Χριστώ Άνθρωπος. Εάν δεν πραγματοποιείται αύτη η διαδικασία της ταφής και της Αναστάσεως σε κάθε Θεία Λειτουργία, τότε απλώς χάνουμε τον χρόνο μας με την ψευδαίσθηση ότι είμαστε σωστοί Χριστιανοί.

Χριστιανοί μου,
Ένας μεγάλος Άγιος της Ρωσικής Εκκλησίας ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ καθ’ όλη την διάρκεια του έτους, όταν συναντούσε κάποιον άνθρωπο, αντί άλλου χαιρετισμού του έλεγε «Χριστός Ανέστη χαρά μου». Τούτο σημαίνει ότι με όλους τους ανθρώπους καλούμαστε να έχουμε σχέση Αναστάσεως και ως εκ τούτου ο κάθε συνάνθρωπός μας αποτελεί για μας αφορμή χαράς και αγαλλιάσεως και ποτέ μίσους και αντιπάθειας, ή έστω δυσφορίας και στενοχωρίας.
Ακόμη και την τελευταία στιγμή, σήμερα δηλαδή, έχουμε την ευκαιρία να απευθύνουμε ένα «Χριστός Ανέστη» με ειλικρίνεια και συναίσθηση του βαθύτερου περιεχομένου του και έτσι να διαλύσουμε ένα σύννεφο, ίσως και πολυχρόνιο, ψυχρότητας ή μνησικακίας. Θα είναι σίγουρα το καλύτερο Πάσχα της ζωής μας, αφού θα ψάλουμε το «Χριστός Ανέστη» με ήρεμη την συνείδησή μας ότι έχουμε συγχωρήσει «πάντα τη Αναστάσει».
Εύχομαι ολόψυχα αδελφοί μου με αυτές τις προϋποθέσεις να γιορτάσουμε το φετινό Πάσχα. Η Ανάσταση του Χριστού μας να πλημμυρίσει με το Ανέσπερο Φως την καρδιά μας εξαφανίζοντας κάθε ίχνος κακίας και μίσους πού ουσιαστικά δημιουργεί το σκοτάδι του πνευματικού θανάτου. Η ανείπωτη και Αναστάσιμη χαρά της συγγνώμης και της καταλλαγής ας γίνει βίωμα όλων μας Κληρικών και Λαϊκών, ανδρών και γυναικών, μικρών και μεγάλων, αρχόντων και αρχομένων, των απλών και των επιστημόνων, των εγγύς και των μακράν, των αποδήμων και των ταξιδευόντων, των απανταχού της γης Ναξίων, Παρίων και Αντιπαρίων.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ!
Ο Επίσκοπός σας
Ο ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ