Αδύναμοι και όχι ανίκανοι

Άρθρο του Κώστα Δραγάτη

Δεν υπάρχει κανένα προηγούμενο στην κατάσταση που επικρατεί στην πολιτική σκηνή σχετικά με την απεργία στην ακτοπλοΐα. Η Κυβέρνηση που υποτίθεται ότι κόπτεται για να «αλλάξει» την χώρα, αφού την «διασώσει» πρώτα, κάθεται παρατηρητής και περιμένει πότε οι νησιώτες, οι αγρότες, οι έμποροι, οι γιατροί, οι ασθενείς, θα ορμίσουν επάνω στους συμπολίτες τους ναυτεργάτες που απεργούν. Ναυτεργάτες που απεργούν για συλλογική σύμβαση εργασίας που εκκρεμεί η υπογραφή της από το 2009 με αιτούμενο για αυξήσεις μόλις 2%.
Και να σκεφτεί κανείς, ότι η Κυβέρνηση επιλέγει να στραφεί εναντίον του αποτελέσματος (απεργία)  και όχι των αιτίων (αδηφαγία και αδιαφορία ορισμένων πλοιοκτητών), ενώ στη συγκεκριμένη διένεξη έχει πάρει θέση υπέρ του αιτήματος των εργαζομένων ο ένας από τους δύο «μεγάλους παίκτες» της ακτοπλοΐας, δηλαδή η Attica Group (Blue Star, Superfast). Δηλαδή, οι συνθήκες για παρέμβαση της Κυβέρνησης υπέρ μίας δίκαιης λύσης είναι ασυνήθιστα άριστες! Και όμως, δεν παρεμβαίνει σε αυτή τη λογική. Δεν τολμά να τα βάλει έστω με το ένα μπλοκ ακτοοπλόων, το πιο ευεργετημένο μάλιστα των τελευταίων ετών.
Άραγε, η παρούσα Κυβέρνηση απλώς φοβάται ή μήπως έχει αναλάβει από παλιότερα «υποχρεώσεις» που την εμποδίζουν να δράσει;

Μία από τα ίδια

Η προβοκατόρικη συμπεριφορά της Κυβέρνησης θα μπορούσε να επιλέγεται από μία ανεύθυνη αντιπολίτευση, δηλαδή να μην παίρνει θέση στα προβλήματα περιμένοντας οι εξελίξεις να έρθουν ευνοϊκά. Όμως δεν μπορεί αυτή να είναι η στάση μίας Κυβέρνησης σε κατάσταση κρίσης. Μίας Κυβέρνησης που προσπαθεί να μας πείσει να κάνουμε νέες θυσίες γιατί η ίδια – ισχυρίζεται – μπορεί να αξιοποιήσει την κρίση για να «αλλάξουμε» προς το καλύτερο.
Μα για να αλλάξει κανείς την κοινωνία, θα πρέπει πρώτα να έχει αλλάξει ο ίδιος.
ΚΑΙ ΡΩΤΑΜΕ: αυτή η απαράδεκτη συμπεριφορά, να περιμένει η Κυβέρνηση να συγκρουστούν οι κοινωνικές ομάδες, προκειμένου να λύσει πρόχειρα ένα πρόβλημα,  δεν ήταν η τακτική που ακολουθούσαν πάντα οι Κυβερνήσεις (όποτε ήταν) παρακμής των τελευταίων 35 ετών;
Άρα, πως αποδεικνύεται ότι έχουν αλλάξει σε συμπεριφορά οι Κυβερνώντες;
Αφού η καθημερινή τους πρακτική στα πολιτικά ζητήματα είναι η ίδια με αυτή που μας έφερε στην κρίση, με ποια εχέγγυα προσπαθούν να μας πείσουν ότι έχουν αλλάξει οι ίδιοι για να μπορέσουν να αλλάξουν την κοινωνία;

Από πολλά παραδείγματα, εμείς πιστεύουμε ότι δεν έχει αλλάξει τίποτε στην συμπεριφορά της παρούσας πολιτικής ηγεσίας. Χρησιμοποιούν υποκριτικά και με περίσσια σοβαροφάνεια σαν ευκαιρία την υπαρκτή κρίση, για να μπαλώσουν τα προβλήματα και να ξαναφέρουν στα μέτρα τους την διαχείριση της εξουσίας, χωρίς να υπολογίζουν το συμφέρον του λαού. Συνεχίζουν να χρησιμοποιούν την προβοκάτσια, την προπαγάνδα, τις πελατειακές σχέσεις κανονικότατα, με σκοπό την επίτευξη των δικών τους σκοπών και όχι των στόχων της πατρίδας.
Εάν ενδιαφέρονταν για πραγματική αλλαγή θα χρησιμοποιούσαν την ΑΛΗΘΕΙΑ ως μέσο για την άσκηση πολιτικής. Θα χρησιμοποιούσαν την πρόβλεψη και την πρόνοια για την διαχείριση των προβλημάτων των πολιτών. Αλήθεια, ενώ ο Πειραιάς «βράζει» εδώ και ένα χρόνο από το γεγονός της μη υπογραφής συλλογικής σύμβασης εργασίας για τα πληρώματα, ο αρμόδιος υπουργός (πριν η Κατσέλη) Διαμαντίδης, δεν μπορούσε έγκαιρα να κάνει παρέμβαση για να επιλυθούν δίκαια τα προβλήματα στον κλάδο; Μπορούσε, λέμε εμείς, αλλά δεν τόλμησε, γιατί προφανώς υπάρχουν άλλα ζητήματα που τον εμπόδισαν να παρέμβει. Μπορεί να άκουσε καμία «συμβουλή» του τύπου: «κάτσε στα αβγά σου, θα λύσουμε μόνοι μας το πρόβλημα».

Την ίδια στιγμή, οι νησιώτες, αλλά και οι ναυτεργάτες παραμένουν εγκλωβισμένοι.
Της απεργίας ή της αδυναμίας για την εξουσία αδύναμων;

Υ.Γ: Ένα τέταρτο πριν τα δελτία των οκτώ των καναλιών ο κ. Διαμαντίδης υπουργός Θαλασσίων Υποθέσεων ανακοίνωσε σήμερα επιστράτευση των ναυτεργατών, χωρίς να προσπαθήσει να επιλύσει το πρόβλημα της υπογραφής της σύμβασης του κλάδου.